Κοινωνία προς αναγέννηση ή κοινωνία ώρα μηδέν;

Γράφει ο Γιώργος Κρανιώτης
http://neapolitiki2008.blogspot.com/
http://kraniotis.blogspot.com/
http://amorgos1962.blogspot.com/

Κοινωνία emo! Κοινωνία γεμάτη ανασφάλειες. Γεμάτη πλαστικό χρήμα και πλαστικές ανάγκες! Κοινωνία που οι αξίες της τελειώνουν στο δελτίο ειδήσεων των οκτώ, για τους μεγάλους και στα καταστροφικά παιγνίδια του ίντερνετ για τα μικρά. Μιά κοινωνία χωρίς προσανατολισμό, οπου όλοι ξέρουμε οτι δε πάμε καλά, αλλά κανείς μας δε ξέρει πού είναι το σωστό! Μιά κοινωνία που πολιτική και ατιμία πάνε μαζί!

Που επιβάλλονται απο λέσχες της εσπερίας αντιλαικά μέτρα και κανείς μας δε κουνάει απο τη χέστρα του! Που μεγαλώνουμε παιδιά χωρίς να ξέρουμε τί να τους δώσουμε, εκτός από burger των goody's, ένα pc να μας αφήνουν ήσυχους και χιλιάδες ώρες φροντιστηρίων, για να τα κάνουμε κι αυτά να μπούν στις στρατιές επιστημόνων-ανέργων! Μιά κοινωνία όπου ο έρωτας είναι πια γραφικό απολλίθωμα μιάς προιστορικής εποχής! Μιά κοινωνία όπου η έννοια "οικογένεια" είναι για γέλια! Η έννοια "Χριστούγεννα" ειναι τα jumbo και το mall!!

Μιά κοινωνία αμόρφωτη! Τα βιβλία πια δε καίγονται. ΔΕ ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΙ! Μιά κοινωνία της χυδαίας συνεύρεσης άντρα και γυναίκας, όπου κατα τη διείσδυση, το αρσενικό σκέφτεται τα επιτόκια και το θηλυκό τη ζάντα του αυτοκινήτου του αρσενικού που διεισδύει! Μέσα σ αυτή τη κοινωνία, όπου οι άνθρωποι μόνο ανθρώπους δε θυμίζουν, είναι επιτακτική η ανάγκη της αυτοκριτικής και της αναγέννησης!


Ας είμαι αισιόδοξος μέρες που είναι! ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΠΙΔΑ!!!!! Ξύνουμε ήδη το πάτο του βαρελιού! Κι έχουμε μόνο δύο επιλογές πια: ή να αναγεννηθούμε η να καταστραφούμε ως ανθρώπινο είδος! Ή να γιορτάσουμε την άνοιξη ή να παγώσουμε στο βαρύ χειμώνα της αποξένωσης της cyber πολυτέλειάς μας!

Ευτυχώς που οι πρόγονοι μας φρόντισαν, σα να ήξεραν που θα φτάσουμε, να δώσουν σ' αυτά τα όντα που κατοικούν τη γή, ένα όνομα που πάντα θα επιβάλλει την αφύπνηση μέσα στο σκοταδι: ΑΝΘΡΩΠΟΣ! που πάει να πεί κοιτάω ψηλά!!!! (άνθρωπος=άνω θρώσκω)
ΕΛΠΙΖΩ!!!!!

Ενεργοί πολίτες

Γράφει ο Γιώργος Κρανιώτης
www.kraniotis.blogspot.com
Παρατηρούμε εδώ και κάποια χρόνια, μιά μετάλλαξη σε όλους τους τομείς της κοινωνικοπολιτικής ζωής μας. Ενας απ' αυτούς είναι και η έννοια της απεργίας και του συνδικαλισμού ως ευρύτερη μα και εξειδικευμένη έννοια.
Σαν πρώτη παρατήρηση μου έρχεται η παθητική απεμπόληση των ιστορικών δικαιωμάτων του εργαζόμενου, συλλογική και ατομική. Τα συνδικάτα εδώ και χρόνια αποδέχονται παθητικά τις αλλαγές της κάθε νεοφιλελεύθερης κυβέρνησης, καλύπτοντας τις ευθύνες τους με παχυλά λόγια και ανούσιες 24ωρες απεργιούλες. Ουσιαστικά αφήνοντας τον εργαζόμενο στο έλεος του κάθε νεοφιλελεύθερου που κυβερνάει η αντιπολιτεύεται και του φταίνε τα ΜΜΕ!

Το αντάλλαγμα όλων των εργατοπατέρων που ωθούν τους εργαζόμενους στην κατάντια, είναι μια θεσούλα στη Βουλή και μια εφάπαξ αναγνώριση των υπηρεσιών που πρόσφεραν στο σύστημα! Η κάθε ανόσια και ανούσια νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση καταφέρνει να περάσει τέτοιους νόμους, ώστε απο τη μια να διώκει ουσιαστικά τους ελεύθερους επαγγελματίες γιατί δεν τους ελέγχει και από την άλλη κάνει στρατιές μισθοσυντήρητων που όμως δε μπορεί να τους εξασφαλίσει πλήρες ωράριο, με κανονικές και ανθρώπινες αποδοχές.

Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι μια κοινωνία με 90% υπαλλήλους δημόσιους και ιδιωτικούς, πλήρως εξαρτώμενους είτε απο την κυβέρνηση είτε απο τους μεγαλοεπιχειρηματίες, που σιγά σιγά τους αποκόπτουν το δικαίωμα στη δουλειά και την ανθρώπινη διαβίωση, δηλώνοντας ότι δεν μπορούν να καλύψουν το ωράριο και τις αποδοχές. Εκεί φυσικά τα συνδικάτα απαντούν με αναποτελεσματικές διαπραγματεύσεις και σε ποδαροδρομιακούς «αγώνες» της μιας μέρας γιατί «δεν κάνει να μπούμε και στη μύτη αυτών που θα μας κάνουν βουλευτές!».

Από την άλλη έχουμε το φαινόμενο του Έλληνα που έχει σιχαθεί όλες αυτές τις ψευτιές, συντεχνιακές, κομματικές και κυβερνητικές και κλεισμένος στο καβούκι του καναπέ και της ζάντας, προσπαθεί να περισώσει ό,τι έχει απομείνει από τη ζωή του: Μιά χούφτα αξιοπρέπεια μέσα από τη σιωπή του. Μέσα από ένα μικρόκοσμο που περιλαμβάνει την άκρως στενή οικογένειά του και τα «συμφεροντάκια του» που τελικά του τα αφαιρούν χωρίς να πάρει χαμπάρι. Έχουμε και το φαινόμενο του ΚΚΕ που κατορθώνει πάντα να διασπά το συνδικαλιστικό κίνημα (;) με το να αναγνωρίζει ότι μόνο αυτοί «περπατάνε» καλλίτερα στους δρόμους (γιατί τίποτε άλλο δεν καταφέρνουν), κάνοντας τους εαυτούς τους γραφικούς και τους όποιους αγώνες καταδικασμένους!!!!!

Μέσα σε όλη αυτή τη κατάσταση είναι επιτακτική η ανάγκη ΕΠΑΝΑΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΥ του κινήματος των εργαζομένων και η ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ του.Αυτό θα συμβεί μέσα από τη συνειδητοποίηση ότι τίποτε παλιό δε πρόκειται να πάει μπροστά τον κάθε πολίτη αυτής της χώρας. Όλα αλλάζουν ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΝ, όσο τα κόμματα τα παραδοσιακά και οι πολιτικές τους, καθώς και τα ανδρείκελά τους στούς θώκους του συνδικαλισμού, μόνο απάθεια και απέχθεια για το κόσμο της εργασίας φέρνει!!

Αυτό θα συμβεί επίσης, όταν καταλάβει ο κάθε μη προνομιούχος ότι κανείς δεν είναι πιο ικανός από τον ίδιο να αναλλάβει τα ηνία του κάθε αγώνα. Να ψάξει δίπλα του και θα βρεί και άλλους πολλούς που σίγουρα υπάρχουν με τις ίδιες ανησυχίες και να αυτοοργανωθούν.Οι παλιές παραδοσιακές μορφές πάλης και αγώνα δεν πείθουν πια. Το καθεστώς (γιατί περί καθεστώτος πρόκειται) των βολεμένων και αναποτελεσματικών πολιτευτάδων και εργατοπατέρων του παλιού μεταδικτατορικού πολιτικού συστήματος, που ακόμα μας θεωρούν αρνάκια που τους ψηφίζουμε, μόνο γέλωτα φέρνουν και εκνευρισμό.

Ας απορρίψουμε λοιπόν όλα και όλους που θυμίζουν τη μιζέρια και την αποτυχία να πάνε μπροστά τον μη προνομιούχο. Ας αναζητήσουμε πιο δραστικές και σύγχρονες μορφές πολιτικής και αγώνα, μέσα απο την αυτο-ενεργοποίηση του καθένα μας. Ας σκεφτούμε ότι δεν χρειαζόμαστε τον καθε πολιτευτή και συνδικαλιστή που είναι παρατημένος κάπου στο '74, να μας πεί τι θα κάνουμε, ούτε το δελτίο των 8 για να πάρουμε γραμμή!
Ας γίνουμε επιτέλους ΕΝΕΡΓΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ!!!!

Αίνιγμα (για δυνατούς λύτες)

Με αφορμή την ανθρωποσφαγή στο Virginia Tech είχε ανάψει η συζήτηση. Τους έβλεπα να χειρονομούν, να παθιάζονται αλλά δεν τους άκουγα. Μέσα στο μεζεδοπωλείο αυτοί, έξω, με το μπουφάν, αλλά έξω εμείς. Οταν πήγα να πληρώσω άκουσα το τέλος της συζήτησης.
- "Τι τα θέλετε, ο άνθρωπος είναι το δεύτερο χειρότερο θηρίο στη Γη", έλεγε ο γκριζομάλλης 45άρης.
- "Το πρώτο, θέλεις να πεις", απάντησε η μόλις-βγήκα-από-το-κομμωτήριο κομψή κυρία που δεν είχε αγγίξει το ούζο της.
- "Το δεύτερο, σου λέω", είπε πάλι ο πρώτος.
- "Καλά, ποιο είναι το πρώτο;", ρώτησε απορημένος ένας εν ευθυμία διατελών τύπος, κάτω των 40 αυτός.

Εσείς τι λέτε;
Ποιο είναι αγριότερο θηρίο από τον άνθρωπο;

ΥΓ: Αν δεν το άκουγα, πιστεύω ότι δεν θα το έβρισκα ποτέ.
ΥΓ 2: Δεκτές όλες οι απαντήσεις.
ΥΓ 3: Αν είναι παλιό και γνωστό, μη βαράτε. Εγώ τώρα το άκουσα...