Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Γιώργος Δ. Ανδρέου. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Γιώργος Δ. Ανδρέου. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 9 Απριλίου 2012

Ο Γιώργος Ανδρέου για την κρατική χρηματοδότηση των κομμάτων



Τρίτη 20 Μαρτίου 2012

Ανοιξε την προεκλογική αυλαία ο Γιώργος Ανδρέου στη Λιβαδειά και 90 φωτογραφίες


Γράφει ο Δημήτρης Λάμπρου




Ολοι οι πολιτικοί αναλυτές συμφωνούν ότι στις ερχόμενες γενικές εκλογές οι πολίτες θα επιλέξουν κυρίως πρόσωπο και όχι κόμμα. Την άποψη αυτή επιβεβαιώνει μια εντυπωσιακή στη δεδομένη πολιτική συγκυρία συγκέντρωση την Πέμπτη 15 Μαρτίου στο Συνεδριακό Κέντρο της Κρύας στη Λιβαδειάς με την οποία άνοιξε την προεκλογική αυλαία ο Γιώργος Δ. Ανδρέου, ο επαγγελματικά επιτυχημένος και κοινωνικά καταξιωμένος νομικός, με καταγωγή από την Αράχωβα που θα πολιτευτεί με τη Δημοκρατική Συμμαχία.

Το τελευταίο αυτό δεν είναι χωρίς σημασία καθώς οι Αραχωβίτες έδωσαν βροντερό παρών το βράδυ της Πέμπτης στη Λιβαδειά τιμώντας τον συντοπίτη τους και επί χρόνια αιρετό στον Δήμο Αραχώβης και καταδεικνύοντας με τρόπο καθαρό ότι τα θετικά που ακούγονται για τον Γιώργο Ανδρέου πηγάζουν από εκείνους που τον γνωρίζουν εξ απαλών ονύχων και τον παρακολουθούν όλα αυτά τα χρόνια.

Ο Γιώργος Δ. Ανδρέου εγκαινίασε την προεκλογική περίοδο για τη ΔΗΣΥ και ταυτοχρόνως πήρε το βάπτισμα του πυρός ο ίδιος όσον αφορά την εμπλοκή του στη κεντρική πολιτική σκηνή.
Οι παριστάμενοι στη συγκέντρωση πολίτες όπως θα δείτε και στο φωτορεπορτάζ ήταν πολλοί και εκλεκτοί, το ίδιο και οι αιρετοί ενώ τον κ. Ανδρέου τίμησαν ο Περιφερειάρχης Πελοποννήσου κ. Πέτρος Τατούλης και ο ευρωβουλευτής κ. Θεόδωρος Σκυλακάκης –που ήρθε απευθείας από το Στρασβούργο στη Λιβαδειά- οι οποίοι μάλιστα απηύθυναν σύντομες ομιλίες πλέκοντας με θερμά λόγια το εγκώμιο του Γιώργου Ανδρέου.

 Ο ίδιος ο κ. Ανδρέου εμφανώς συγκινημένος ευχαρίστησε τον Π. Τατούλη και τον Θ. Σκυλακάκη και τους υπόλοιπους παρισταμένους, παρουσίασε τους συνυποψηφίους του κκ. Λύγγο και Παπασπύρου, ενώ αναφέρθηκε με θερμά λόγια ευχαριστώντας δημοσίως την οικογένειά του, τη γυναίκα του και το γιο του, που όπως τόνισε του συμπαραστάθηκαν ολόψυχα στην δύσκολη επιλογή της καθόδου στη μάχιμη πολιτική.
Εξηγώντας τους λόγους για τους οποίους αποφάσισε να πολιτευτεί στην κρισιμότερη συγκυρία της μεταπολεμικής περιόδου, ο Γιώργος Ανδρέου υποστήριξε ότι κανείς από όσους δύνανται να προσφέρουν δεν δικαιούται να απέχει από τις σημερινές εξελίξεις και κάλεσε τους εκλογείς να ψηφίσουν με κριτήρια όχι μόνο ικανότητας αλλά και ηθικής τάξεως.

 Από την πλευρά αυτή, η ψήφος οργής και αγανάκτησης σε ακραίους πολιτικούς σχηματισμούς είναι μια χαμένη ψήφος, τόνισε ο Γ. Ανδρέου με τον ίδιο τρόπο που χαμένη είναι η ψήφος στο λευκό, το άκυρο ή την αποχή και συνέχισε:
«Οι ώρες απαιτούν συμμετοχή και επιλογή των καλύτερων, των ικανότερων, αυτών που πολιτεύονται για να προσφέρουν και αυτών μπορούν να συμβάλουν ουσιαστικά στην έξοδο από το πρόβλημα. Τέλος θεωρώ πως έφτασε επιτέλους η ώρα που πρέπει να προταχθεί η αλήθεια, ιδιαίτερα από αυτούς που σας ζητάνε την ψήφο. Προσωπικά δεσμεύομαι στην αλήθεια απέναντί σας, έστω και αν πολλές φορές δεν θα ακούγεται ευχάριστα».

 Η Βοιωτία του Γιώργου Δ. Ανδρέου
Περνώντας στο κύριο μέρος της ομιλίας του και απευθυνόμενος με έμφαση στους νέους της πατρίδας μας ο Γιώργος Ανδρέου έδωσε ένα γενικό με πολλές όμως λεπτομέρειες σχέδιο για την ανάπτυξη της Βοιωτίας μέσα από την αγροτική και τη βιομηχανική παραγωγή. Ταυτόχρονα έδωσε ένα μέτρο των υψηλών δυνατοτήτων του ως πολιτικού στον σχεδιασμό και την υποστήριξη ρεαλιστικών, βιώσιμων προτάσεων που είναι αναγκαίες περισσότερο από ποτέ τώρα . Πρόκειται για μια πολύ ενδιαφέρουσα προσέγγιση που αξίζει κανείς να την διαβάσει προσεκτικά ολόκληρη γι αυτό και η viotia την παραθέτει εδώ. http://viotiareader.blogspot.com/2012/03/h-o-15-2012.html


Θα σταθούμε σε ορισμένα κύρια σημεία, μερικά από τα οποία σε άλλους καιρούς θα θεωρούνταν προκλητικές θέσεις ενός φιλελεύθερου αστού, που δύσκολα ακούγονται στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης. 
Ο Γιώργος Δ. Ανδρέου κατέδειξε εναργώς τα λησμονημένα πλεονεκτήματα της Βοιωτίας και την αντίφαση μεταξύ προοπτικών και αποτελέσματος: «Γεννηθήκαμε σε ευλογημένο τόπο. Η Βοιωτία, απ’ άκρου σ’ άκρο, είναι τόπος μοναδικός. Εκτός από την προνομιακή της θέση δίπλα στην Αττική, συνδυάζει την εύφορη γη με καλή και ποικιλόμορφη αγροτική παραγωγή, βιομηχανία, τουρισμό, θάλασσα και πολιτισμό. Με πολύ δουλειά, φαντασία και εφευρετικότητα, η περιοχή μας αναπτύχθηκε ραγδαία, αν και άναρχα και χωρίς σχεδιασμό όπως άλλωστε όλη η χώρα. Καταφέραμε η Βοιωτία, στα χρόνια που πέρασαν, να εκμεταλλευθεί τα συγκριτικά της πλεονεκτήματα και να είναι ο δεύτερος νομός της χώρας με το μεγαλύτερο κατά κεφαλήν εισόδημα των κατοίκων της. Η πρωτογενής παραγωγή και η βιομηχανική απασχόληση έφεραν την άνθιση του εμπορίου και την οικοδομική έκρηξη, με προεξάρχουσα τη Λιβαδειά. Στην πορεία προστέθηκε και ο Παρνασσός με το χιονοδρομικό Κέντρο, που δημιούργησε χειμερινό τουριστικό πόλο και η ανάπτυξη κινήθηκε με ιλιγγιώδεις ρυθμούς. Αυτά όμως μέχρι το 2008 που ήρθε η οικονομική κρίση και όσα επακολούθησαν.
Σήμερα σε εντελώς νέο περιβάλλον πρέπει να αντιμετωπίσουμε πρωτόγνωρες συνθήκες. Η Βοιωτία συνεχίζει να έχει, αντίστροφες όμως, πρωτιές. Πρώτη στην ανεργία. Ψηλά στον αριθμό των επιχειρήσεων που κλείνουν. Νεκρή η οικοδομική δραστηριότητα. Το εμπόριο που αναπτύχθηκε, ιδιαίτερα στην πόλη αυτή, μαραζώνει. Προβλήματα παντού
».

Το ζήτημα που προκύπτει με αμείλικτο τρόπο είναι το μέλλον, είναι τι μπορούμε να κάνουμε είπε ο κ. Ανδρέου προτάσσοντας ασφαλώς ορισμένες οδυνηρές και σκληρές διαπιστώσεις.
Το κράτος όπως το γνωρίζαμε, και ο διορισμός στο δημόσιο τομέα, ως επαγγελματική προοπτική των νέων έχει τελειώσει υποστήριξε ο κ. Ανδρέου, το ίδιο και οι χρηματοδοτήσεις προς τις επιχειρήσεις καθώς "χρήματα δεν υπάρχουν". Σε μια εποχή που η κυρίαρχη προτεραιότητα του κράτους θα είναι η δημοσιονομική προσαρμογή οι μόνες οικονομικές δυνατότητες θα προέλθουν από τον ιδιωτικό τομέα και από τις ιδιωτικές επενδύσεις.
Με τον ίδιο τρόπο και για τους ίδιους λόγους πρέπει να ξεχάσουμε την προοπτική της ευθείας και άμεσης οικονομικής επιχορήγησης των επιχειρηματικών αλλά και των αγροτικών δραστηριοτήτων από το ελληνικό κράτος, όπως την ξέραμε συνέχισε ο Ανδρέου και επεκτάθηκε στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, δίνοντας κι εκεί μια εικόνα του νέου τοπίου που διαμορφώνεται υπό το βάρος της κρίσης χρέους: «Κύριοι Δήμαρχοι και δημοτικοί σύμβουλοι, μέχρι να ξεκαθαριστεί το δημοσιονομικό τοπίο, το ζείτε άλλωστε ήδη , πρέπει να κάνετε τα κουμάντα σας. Οι κρατικές επιχορηγήσεις, τακτικές και έκτακτες, θα είναι ολοένα και μικρότερες. Μην ελπίζετε σ’ αυτές. Ούτε ο κόσμος μπορεί να φορολογηθεί άλλο. Εισπράξτε απ’ όλους αυτά που πρέπει, δίκαια, και νοικοκυρέψτε τα οικονομικά σας».

 Ο κ. Ανδρέου έκλεισε τον κύκλο των προϋποθέσεων για μια αναπτυξιακή πορεία με δύο ακόμη επισημάνσεις. Η πρώτη αφορά τη διάρθρωση του κράτους και τη διαφάνεια και η δεύτερη την αλλαγή νοοτροπίας και την αυτενέργεια καθώς όπως είπε: «Με ρεαλισμό, φαντασία, ενότητα και κυρίως σύγχρονο πνεύμα συνεργασίας και ομαδικότητας. Και βέβαια δουλειά, πολύ δουλειά.
Έτσι πιστεύω πως θα τα καταφέρουμε και μάλιστα γρηγορότερα απ’ ότι περιμένουν κάποιοι δύσπιστοι, ντόπιοι και ξένοι
».


Η αγροτική παραγωγή 

 Η γεωργική παραγωγή μαζί με την ενέργεια και τον τουρισμό και τον πολιτισμό είναι, πιστεύω, οι πυλώνες στους οποίους θα στηριχθεί η ανάπτυξη της χώρας στα προσεχή χρόνια υποστήριξε ο Ανδρέου θεωρώντας τους τρεις αυτούς τομείς «το συγκριτικό πλεονέκτημα της Ελλάδας». Το πρόβλημα όπως τίθεται αυτή τη στιγμή είπε ο Αραχωβίτης νομικός αφορά στη μείωση του κόστους παραγωγής και η αύξηση της τιμής διάθεσης των προϊόντων.
Για το κόστος παραγωγής και διάθεσης ο κ. Ανδρέου τόνισε ότι το κόστος εργασίας πέφτει και θα πέσει ακόμη περισσότερο στο μέλλον ενώ θα αυξηθεί η αυτοαπασχόληση. Το κόστος των καυσίμων θα παραμείνει σε υψηλά επίπεδα και λύση αποτελεί ο περιορισμός της χρήσης του μηχανολογικού εξοπλισμού.



Εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζει ο κώδωνας του κινδύνου που ο κ. Ανδρέου έκρουσε για το ζήτημα του νερού: «Το νερό. Έτσι όπως πάνε τα πράγματα όλο και λιγοστεύει και το κόστος του όλο και θα μεγαλώνει. Θα μου επιτρέψετε μια υπερβολή. Την χρήση του νερού τα επόμενα χρόνια πρέπει να την διαχειριστούν οι αγρότες, ως εάν η χώρα βρίσκεται σε σοβαρή και παρατεταμένη λειψυδρία. Αναζητήστε άλλες σύγχρονες μεθόδους, όπως π.χ. το πότισμα με σταγόνες, που απαιτούν βέβαια εξοπλισμό και επενδύσεις. Μόνον όμως έτσι μπορεί να μειωθεί το κόστος της άρδευσης και κατά συνέπεια της παραγωγής. Το κράτος, θα απαιτήσουμε και αυτό να το διεκδικήσουμε – γιατί αυτός θα πρέπει να είναι πλέον ο ρόλος του - πρέπει να επιβάλει και να ενισχύσει τεχνικά, επιστημονικά και οικονομικά την προσπάθεια αυτή. Το πρόβλημα όμως είναι δικό σας, και εσείς πρέπει να έχετε τον πρώτο λόγο στη λύση του».

Συναφές είναι το πρόβλημα της Κωπαΐδας και του πολλαπλώς αποτυχημένου Οργανισμού που διαχειρίζεται την άρδευσή της. Ο κ. Ανδρέου προτείνει να πάρουν οι αγρότες την διαχείριση του ύδατος στα χέρια τους και μάλιστα δεσμεύτηκε να τους υποστηρίξει: «Η μόνη λύση είναι να πάρουν οι αγρότες το θέμα στα χέρια τους. Ο Οργανισμός Κωπαΐδας είναι σ’ αυτούς που θα καταργηθούν. Πιστεύω πως είναι μια μοναδική ευκαιρία να διεκδικήσετε – να διεκδικήσουμε μαζί - να μετατραπεί ο Οργανισμός σε πολυμετοχική ανώνυμη εταιρεία με μετόχους τους αγρότες που ποτίζουν χωράφια στην Κωπαΐδα. Να μελετηθεί, στα χωράφια όμως και όχι στα γραφεία, η διαχείριση των νερών της Κωπαΐδας. Για να μπορούν οι αγρότες να καλύπτουν πλήρως τις αρδευτικές τους ανάγκες, με δημόσια νερά και μικρότερο κόστος. Πιστεύω, αν και δεν είμαι ειδικός, πως ο εκσυγχρονισμός του δικτύου και ο εξοπλισμός διαχείρισης των νερών που είναι βασικό έργο υποδομής έπρεπε να είχε ενταχθεί και να χρηματοδοτηθεί από το ΕΣΠΑ. Γιατί αυτό θα ήταν έργο και επένδυση στην ανάπτυξη. Και τα έργα αυτά πρέπει να έχουν προτεραιότητα. Η Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας, που είναι πλέον αρμόδια για το θέμα πρέπει – έπρεπε θάλεγα- να μελετήσει ειδικά το θέμα της ένταξης των έργων εκσυγχρονισμού της άρδευσης της Κωπαίδας στο ΕΣΠΑ, έστω και την τελευταία αυτή στιγμή. Διεκδικήστε το και θα είμαστε μαζί σας».

Στη συνέχεια ο κ. Ανδρέου αναφέρθηκε στη χρησιμότητα εργαλείων όπως οι Συνεταιρισμοί και οι Ομάδες Παραγωγών και επισήμανε ότι παρά την απαξίωσή τους λόγω του θλιβερού παρελθόντος είναι επιτακτικό να επανεξεταστούν ως τρόποι μείωσης του κόστους παραγωγής και του κόστους διάθεσης των αγροτικών προϊόντων.
Οι επιδοτήσεις που κατασπαταλήθηκαν δεν εκσυγχρόνισαν την ελληνική γεωργία και αυτό πρέπει να γίνει τώρα με «τη συνεργασία περισσότερων στην καλλιέργεια, την προμήθεια των εφοδίων, την χρήση του εξοπλισμού και την διακίνηση των προϊόντων. Το Συνεταιριστικό και Ομαδικό πνεύμα, που εγκαταλείψαμε στο βωμό του καταναλωτισμού και του ατομισμού που επικράτησαν στην Ελληνική Κοινωνία, πρέπει να αναβιώσουν. Ως μοναδική διέξοδος επιβίωσης και προόδου. Με πνεύμα πρακτικό και σε βάση καθαρά ιδιωτικοοικονομική. Είναι ανάγκη να συνεργαστούν μεταξύ τους οι αγρότες, κατά ομάδες ιδιαίτερα στη Βοιωτία, που ο κλήρος είναι μικρός, ακόμα και με εταιρική μορφή. Δεν θέλει πολύ μυαλό για να καταλάβει κανένας ότι αλλιώς διαπραγματεύονται τα 100 στρέμματα και στις αγορές και στις πωλήσεις και αλλιώς τα 1000. Άλλο είναι το κόστος να δουλεύει ένας εξοπλισμός αξίας δεκάδων ή και εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ για 100 και άλλο για 1000 ή και περισσότερα στρέμματα. Η λογική του μεγάλου νοικοκύρη με τα πολλά και μεγάλα τρακτέρ και τις πανάκριβες μηχανές, που κάθονται τις περισσότερες μέρες του χρόνου, δεν μπορεί να συνεχιστεί, γιατί δεν έχει μέλλον», υποστήριξε ο κ. Ανδρέου και αναφέρθηκε στο ειδικό αλλά πολύ σημαντικό για τους γνώστες θέμα των ενοικίων:
«Ένα ακόμα σημαντικό στοιχείο του κόστους των γεωργικών προϊόντων, που μπορεί θεσμικά να βοηθηθεί από το Κράτος είναι τα ενοίκια των χωραφιών. Μελετάμε στη Δημοκρατική Συμμαχία και σύντομα θα διατυπώσουμε ειδική πρόταση για το θέμα αυτό. Πρόταση που θα συνδυάζει τα μισθώματα με το φόρο και την επιδότηση. Στόχος. Τα μισθώματα να επιτρέπουν στον μισθωτή πραγματικό αγρότη να είναι ανταγωνιστικός και να κερδίζει, χωρίς να απαξιώνονται τα δικαιώματα του ιδιοκτήτη. Θα έχετε ακούσει η τρόϊκα πιέζει για τήρηση βιβλίων και από τους αγρότες, οπότε τα δεδομένα αλλάζουν και πρέπει να σκεφτούμε μαζί και άλλες μορφές συνεργασίας, όπως οι εταιρείες, προσαρμοσμένες στα νέα δεδομένα».

Κλείνοντας τις προτάσεις του για την αγροτική παραγωγή στη Βοιωτία ο κ. Ανδρέου κάλεσε τους αγρότες να εκμεταλλευτούν τα πλεονεκτήματα της γειτνίασης με την εθνική οδό να προσαρμοστούν στις σύγχρονες καλλιέργειες, να μελετήσουν την αγορά και τα νέα δεδομένα με δυο λόγια να οργανωθούν: «Από την πλευρά μας ως, Δημοκρατική Συμμαχία και εγώ προσωπικά θα είμαστε δίπλα σε κάθε δυναμική και πρωτότυπη πρωτοβουλία. Είναι η βάση της πολιτικής μας. Δώστε μας τη δύναμη με την στήριξή σας» κατέληξε όσον αφορά το αγροτικό κ. Γιώργος Δ. Ανδρέου.


Για τη βιομηχανική ανάπτυξη στη Βοιωτία

Ο κ. Ανδρέου αναφέρθηκε και στη βιομηχανία που όπως είπε είναι ο δεύτερος μεγάλος οικονομικός πυλώνας της Βοιωτίας που συνέβαλε στο παρελθόν καθοριστικά, εξακολουθεί να συμβάλλει και μπορεί να συμβάλλει ακόμα περισσότερο στην ανάπτυξή της, την απασχόληση και την ευμάρεια των κατοίκων της
Αναλύοντας τα πλεονεκτήματα του νομού που δημιούργησαν την βιομηχανική συγκέντρωση ο Γιώργος Ανδρέου έδωσε μια εναργή εικόνα της προχειρότητας και της έλλειψης σχεδιασμού που διακρίνει το ελληνικό κράτος και την οποία όπως είπε πληρώνουμε τώρα. 

Εκτίμησε ότι όσον αφορά τις περιβαλλοντολογικές επιπτώσεις κυριάρχησε η υπερβολή και οι προσφυγές στο ΣτΕ που με τη σειρά τους έδιωξαν τις επενδύσεις. Ο Ασωπός αποτελεί κορυφαίο παράδειγμα είπε ο Ανδρέου: «Κλασικό παράδειγμα ο Ασωπός, που πάγωσε κάθε ανάπτυξη στην περιοχή. Και το χειρότερο. Λόγω της μεγάλης αρνητικής δημοσιότητας του θέματος, κατασυκοφαντήθηκαν τα γεωργικά προϊόντα μιας κατ’ εξοχήν γεωργικής περιοχής, με ανυπολόγιστη ζημία για τους αγρότες από τη Θήβα μέχρι την Τανάγρα και το Σχηματάρι.
Τα τελευταία χρόνια, λόγω της επαγγελματικής μου ενασχόλησης ειδικά με το αντικείμενο αυτό, ζω από πολύ κοντά την αποθάρρυνση των επενδυτών και την σταδιακή αποβιομηχάνιση που επέρχεται, με τραγικές συνέπειες για την απασχόληση, που είναι ήδη ορατές. Η βιομηχανία είναι αιμοδότης για τη Βοιωτία και το αίμα που παρέχει μειώνεται σταθερά. Πρέπει να σταματήσουμε αυτή την αιμορραγία. Άμεσα
».

Οι προτάσεις για το περιβάλλον και τη βιομηχανία
Ο Γιώργος Δ. Ανδρέου προχώρησε και στην περίπτωση της βιομηχανίας στην πρόταση λύσεων: «Τι πρέπει να κάνουμε.Το πρώτο είναι να απαιτήσουμε να δημιουργηθούν ασφαλείς νομικές, χωροταξικές, ιδιοκτησιακές και περιβαλλοντικές προϋποθέσεις στην περιοχή μας. Προϋποθέσεις που θα επιτρέπουν την γρήγορη, καθαρή και εύκολη αδειοδότηση των διαφόρων δραστηριοτήτων. Για να το πετύχουμε αυτό τα πρώτα πράγματα που θα πρέπει να κυνηγήσουμε είναι: οι χρήσεις γης, το κτηματολόγιο και το δασολόγιο. Και εξηγούμαι.
Αν δεν ξεκαθαριστεί σε όλο το νομό τι μπορεί να γίνει και που μπορεί να γίνει, δεν πρόκειται να γίνει τίποτα. Αν δεν ξεκαθαριστούν οι περιοχές που καλύπτονται από απαγορεύσεις όπως οι αρχαιολογία, τα δάση, οι εθνικοί δρυμοί και άλλες, όπως π.χ. η απόσταση από τη Λίμνη Υλίκη, τα πάντα θα είναι στον αέρα. Αυτό λέγεται χωροταξία και καθορισμός χρήσεων γης. Για να γίνει αυτό απαιτούνται κάποιες μελέτες ανά Δήμο και περιοχή. Οι μελέτες αυτές κοστίζουν μεν , όχι όμως τόσο ώστε να είναι απαγορευτικές».

 
Οι κρατικές αρχές πρέπει επιτέλους να ξεκαθαρίσουν το τοπίο όσον αφορά το Κτηματολόγιο και τους δασικούς χάρτες είπε ο κ. Ανδρέου και έκανε αναφορά στην πρόταση του Κων.νου Μητσοτάκη για τον προσδιορισμό των δασικών χαρακτηρισμών με τις Α/Φ τους 1975 και όχι του 1945, όπως γίνεται σήμερα: « Η Δημοκρατική Συμμαχία δεσμεύεται να επαναφέρει την πρόταση αυτή και να την υποστηρίξει σθεναρά».

Ο κ. Ανδρέου ξεκαθάρισε ότι δεν είναι δυνατόν η προστασία του περιβάλλοντος, -που αποτελεί πρώτη προτεραιότητα στην ελληνική κοινωνία- να είναι συγχρόνως ανασταλτικός παράγων της βιομηχανικής ανάπτυξης: «Δεν μπορεί όμως να είναι φρένο και ανασταλτικός παράγοντας στην ανάπτυξη. Η περιβαλλοντική διεκδίκηση, από τους διάφορους τιμητές των πάντων, πρέπει να οριοθετηθεί στην εφαρμογή των νόμων και των περιβαλλοντικών κανόνων. Να επικεντρωθεί στο τι, πού, και πώς πρέπει να γίνει μια νέα εγκατάσταση ή να εκσυγχρονιστεί μια παλαιά. Δεν μπορεί όμως να φτάνει στην ματαίωση επενδύσεων, έτσι απλά επειδή δεν αρέσουν σε κάποιους. Είναι ανάγκη να βάλουμε όλοι τις προτεραιότητες και να καθορίσουμε τα όρια. Να κινούμαστε σε σταθερά και προκαθορισμένα πλαίσια. Το περιβάλλον είναι ιερό. Παράλληλα όμως είναι ιερός και ο άνθρωπος που ζει και πρέπει να επιβιώνει μέσα στο περιβάλλον. Είναι αναπόσπαστο τμήμα του.
Είναι ανάγκη η κοινωνία μας να μάθει να ανέχεται. Να πρυτανεύσει το μέτρο. Οι επιχειρηματίες να καταλάβουν ότι ζούμε σε συντεταγμένη πολιτεία με κανόνες που πρέπει να σέβονται και να εφαρμόζουν. Οι ακτιβιστές του περιβάλλοντος πρέπει να αντιληφθούν ότι η επιβίωση του ανθρώπου και η απασχόληση είναι εξίσου ιερές, ιδιαίτερα στο εγγύς μέλλον. Και να αγωνίζονται για να τηρούνται οι νόμοι και όχι να νομοθετούν οι ίδιοι κατά το δοκούν. Η χρυσή τομή και το μέτρο γεννήθηκαν ως έννοιες στη χώρα μας. Ίσως βέβαια να φταίει και το ότι από αρχαιοτάτων χρόνων, ως έθνος, είχαμε τάση στην υπερβολή. Και τώρα με τις εκλογές, ειδικά αυτές τις εκλογές, να μην ξεχνάμε ότι η δημαγωγία είναι και αυτή γνήσια αρχαία ελληνική λέξη
».

Ο κ. Ανδρέου έκλεισε την ομιλία του αναφερόμενος στα υπόλοιπα πλεονεκτήματα της Βοιωτίας όπως τον τουρισμό και τον πολιτισμό:
«Η Βοιωτία δεν είναι μόνο χωράφια και βιομηχανία. Βοιωτία είναι και οι πολλές κοιτίδες του πολιτισμού της, που είναι και μπορούν να αναπτυχθούν περισσότερο ως τουριστικοί πόλοι. Βοιωτία είναι το Μαντείο του Τροφωνίου και οι πηγές της Κρύας που ακούμε δίπλα μας. Βοιωτία είναι η Θήβα του Οιδίποδα και του Κιθαιρώνα. Βοιωτία είναι ο Ελικώνας, ο Παρνασσός και η Αράχωβα. Βοιωτία είναι το μαρτυρικό Δίστομο, ο Ορχομενός, οι πηγές των Χαρίτων και η Παναγία η Σκριπού. Βοιωτία είναι τα σπουδαία Μοναστήρια του Ελικώνα και του Παρνασσού αλλά και οι παραλίες του Ευβοϊκού και του Κορινθιακού. Βοιωτία είναι και κάθε τι που μπορεί να δώσει ζωή», είπε ο κ. Ανδρέου και κατέληξε απευθυνόμενος για μια ακόμη φορά στους νέους: «Θέλω να απευθυνθώ και πάλι στους νέους και να τους πω ότι υπάρχει ελπίδα και να μην χάνουν την πίστη τους, ακούγοντας τους κήρυκες της καταστροφής. Τους καλώ να κατανοήσουν τις νέες συνθήκες, είναι άλλωστε ευκολότερο γιαυτούς, και να αρπάξουν τις ευκαιρίες που σύντομα θα δημιουργηθούν. Να δημιουργήσουν ευκαιρίες», ενώ παράλληλα δεσμεύτηκε ότι πάντα θα είναι αληθινός ακόμη κι αν είναι δυσάρεστος και πως χωρίς διακρίσεις θα υποστηρίξει όλα τα δίκαι αιτήματα ως συμμέτοχος και μπροστάρης και όχι ως απλός διαβιβαστής.
Η εκδήλωση έληξε με πολλά συγχαρητήρια και χαμόγελα για την επιτυχία όσον αφορά την προσέλευση, την οργάνωση αλλά και το ουσιαστικό περιεχόμενό της. Γι αυτό το τελευταίο, το περιεχόμενο της εκδήλωσης θα κάνω την τελευταία παρατήρησή μου και να επισημάνω ότι αξίζει να διαβάσετε ολόκληρη την ομιλία του Γιώργου Δ. Ανδρέου που θίγει με τρόπο γνήσια πολιτικό τα μεγάλα θέματα της Βοιωτίας.
Δείτε την ομιλία εδώ.
http://viotiareader.blogspot.com/2012/03/h-o-15-2012.html


Και το φωτορεπορτάζ εδώ
http://viotiarecords.blogspot.com/2012/03/90.html


Τρίτη 6 Μαρτίου 2012

Η χαμένη ψήφος



*Γράφει ο  Γιώργος Δ. Ανδρέου



Η μεθοδολογία  της επίκλησης  της χαμένης ψήφου, που αποβλέπει στον  εγκλωβισμό των ψηφοφόρων στις τάξεις των μεγάλων κομμάτων, είναι παλαιά, δοκιμασμένη και  αποδεδειγμένα αποτελεσματική. Όσο μάλιστα πλησιάζουν οι εκλογές τόσο αυξάνεται  «η κυκλοφορία» της θεωρίας αυτής. Επισήμως μεν εμφανίζεται ως  σοβαρή επιχειρηματολογία για την ανάγκη αυτοδυναμίας του κόμματος, για να αποφευχθεί   ακυβερνησία, αληθώς όμως  αποτελεί  κορυφαίο μέσο εκβιασμού της συνείδησης των ψηφοφόρων και διατήρησης του πελατειακού συστήματος διακυβέρνησης. Συνδέει τον ψηφοφόρο με το κόμμα, που πιστεύει πως θα  κυβερνήσει με την  αντίστοιχη προσδοκία  ρουσφετολογικών  ωφελημάτων στους «δικούς» μας. 


Η μέθοδος στοχεύει  και είναι περισσότερο αποτελεσματική στα χαμηλά  και οικονομικά ασθενέστερα τμήματα του λαού, που έχουν και τις επιτακτικότερες ανάγκες και που  εν τέλει  τα λαϊκά στρώματα αυτά  έχουν και τα μικρότερα συγκριτικά ωφελήματα από την εκάστοτε διακυβέρνηση. «Έπιανε» όμως πάντοτε και λειτούργησε αποτελεσματικά για πολλές δεκαετίες.

Έτσι   φτάσαμε  σήμερα  να ζούμε τα εφιαλτικά αποτελέσματα των  πελατειακών σχέσεων,   που δημιούργησε μεταξύ άλλων και η λογική της χαμένης ψήφου. Το χειρότερο όμως  είναι ότι, με μέσο, το  ύψιστο για τον απλό  πολίτη, προσδοκώμενο  ρουσφέτι , που είναι «ο διορισμός του παιδιού στο δημόσιο» για «να πληρώνεται και να κάθεται»,  εγκαταστάθηκε για πολλά χρόνια στην Ελληνική κοινωνία  και εδραιώθηκε βαθειά στην συνείδηση των πολιτών,  σε βαθμό  νοοτροπίας πλέον, το βόλεμα  και η ασφάλεια του διορισμού  στο δημόσιο.

Έτσι  μειώθηκε δραματικά η δημιουργικότητα, η επιχειρηματικότητα, η  ιδιωτική απασχόληση και εν τέλει συρρικνώθηκε η παραγωγική βάση της χώρας , προσανατολίστηκε η νεολαία στην εύκολη λύση του διορισμού στο δημόσιο και  γίναμε κράτος κρατικοδίαιτων καταναλωτών,  με εμπεδωμένη βαθειά τη  λογική και τη φιλοσοφία να τα περιμένουμε όλα από το κράτος. Και το κράτος, δηλαδή το κόμμα που κυβερνούσε,  πρόθυμο, δανειζόταν και σκόρπαγε  απερίσκεπτα τα δανεικά στην πελατεία του και σ΄ όποιον μπορούσε να πιέσει. 

Και ήρθε νομοτελειακά  η  οδυνηρή  σημερινή πραγματικότητα, που απ’ τη μια ανέδειξε τις αιτίες της κατάντιας της χώρας,  με κορυφαία το πελατειακό σύστημα εξουσίας, την διόγκωση και το υπερφόρτωμα του δημόσιου τομέα  και από την άλλη απέδειξε πόσο πλαστό ήταν το ρουσφέτι του διορισμού στο δημόσιο (ακούω ότι σήμερα κάποιοι, κατά συρροή φαύλοι,  υπόσχονται στους  ψηφοφόρους  δημοσίους υπαλλήλους προστασία από τις απολύσεις και τις εφεδρείες).

Αυτή λοιπόν η προσφιλής – γκεμπελικής έμπνευσης – μέθοδος,   της  επίκλησης της  χαμένης ψήφου,  άρχισε πάλι, ιδιαίτερα τώρα που πλησιάζουν οι εκλογές, να κυκλοφορεί από τους αμετανόητους επιτήδειους της κομματικής προπαγάνδας, που αποδεικνύουν ότι όχι μόνο δεν έχουν καταλάβει τίποτα αλλά και  συνεχίζουν να συμπεριφέρνονται με  την ίδια καταστροφική λογική της εξαπάτησης και του εγκλωβισμού των πολιτών - ψηφοφόρων.

Ελπίζω  και εύχομαι  πως οι πολίτες, στην δίνη των προβλημάτων που βιώνουν κάθε μέρα,  ως  «παθόντες - μαθόντες», θα κατάλαβαν πλέον ότι:

Χαμένη είναι η ψήφος στους ανίκανους και  ανεπάγγελτους  πολιτικάντηδες  και τους επαγγελματίες της πολιτικής, γιατί απέδειξαν ότι δεν μπορούν.

Χαμένη είναι η ψήφος σ’ αυτούς που εξακολουθούν να υπόσχονται   διορισμούς, προστασία  και βόλεμα των ημετέρων, γιατί λένε  ψέματα.

Χαμένη είναι η ψήφος σ’ αυτούς που ιδιοτελώς ευαγγελίζονται θολές και  ανεδαφικές  τριτοκοσμικές λύσεις, χωρίς προσπάθεια και  αγώνα, γιατί οδηγούν στην  καταστροφή.

Χαμένη είναι η ψήφος στους πατριδοκάπηλους, τους νεοεθνικόφρονες, τους θεομπαίχτες και τους εθνικολαϊκιστές, δεξιά και αριστερά, γιατί είναι οι πιο επικίνδυνοι και δεν αγαπάνε την πατρίδα, αλλά  μόνο τον εαυτό τους.

Χαμένη είναι η ψήφος σ’  αυτούς που αλλάζουν γνώμη, θέσεις   και προσανατολισμό σαν πουκάμισο, γιατί είναι αφερέγγυοι και εξουσιολάγνοι.

Χαμένη είναι η ψήφος σε αυτούς που καλλιεργούν  στους πολίτες τη λογική και τη νοοτροπία ότι φταίνε μόνο οι ξένοι και ότι  υπάρχουν λύσεις και προοπτική  χωρίς να αλλάξει τίποτα στη χώρα, γιατί είναι εγκληματίες.

Χαμένη  είναι η ψήφος σ΄αυτούς που προσαρμόζουν κάθε μέρα  το λόγο  τους,  με βάση τις δημοσκοπήσεις, που στρογγυλεύουν τις γωνίες των θέσεών τους και στομώνουν  την κόψη του νυστεριού,  που χρειάζεται  για να ξηλωθούν και να ξαναστηθούν απ’ την αρχή οι δομές της  Ελληνικής Πολιτείας, γιατί είναι κενοί, καιροσκόποι  και  λαϊκιστές.

Χαμένη είναι η ψήφος σ’ αυτούς που  υπόσχονται   στους πολίτες,  που αγωνιούν για την επιβίωση,  οικολογικούς παραδείσους, γιατί ζουν αμέριμνοι στον κρατικοδίαιτο μικρόκοσμό τους .

Χαμένη εν τέλει και σε κάθε περίπτωση είναι η ψήφος του θυμού, της προκατάληψης, της αποχής, του άκυρου και του λευκού, γιατί είναι ανεύθυνη και πάντως δεν απαλλάσσει τους ψηφοφόρους αυτούς από την ευθύνη, που άφησαν άλλους να επιλέξουν.

Το κακό είναι ότι η χαμένη ψήφος χάνεται και δεν ξαναβρίσκεται.


*Ο Γιώργος Ανδρέου (www.andreou-giorgos.gr) είναι Δικηγόρος, μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου και Υπεύθυνος του Τομέα Δικαιοσύνης της Δημοκρατικής Συμμαχίας.


Παρασκευή 24 Φεβρουαρίου 2012

Απάντηση Ανδρέου για τον αριθμό των βουλευτών

Απάντηση στα σχόλια για την είδηση που δημοσιεύσαμε εδώ http://www.viotia.blogspot.com/2012/02/200.html και που αφορά στη μείωση του αριθμού των  βουλευτών μας απέστειλε ο κ. Γιώργος Ανδρέου. Αναρτάται εδώ για να συνεχιστεί η συχήτηση. Δείτε.



Από το να λες μέχρι να το  κάνεις έχει απόσταση. Αν και ο κ. Σαμαράς το ‘’δανείσθηκε’’ από τις 100 θέσεις που ενέκρινε το Συνέδριο της Δημοκρατικής Συμμαχίας (2η στη σειρά), το θέμα είναι ότι εμείς καταθέσαμε πρόταση νόμου για να υλοποιηθεί. Να δούμε λοιπόν τι θα κάνουν τα κόμματα στην ψηφοφορία στην Βουλή.

Πάντως το θέμα, εκτός από πολιτικό, έχει και σοβαρά οικονομική διάσταση, γιατί δημιουργεί εξοικονόμηση ποσού που υπερβαίνει τα 30 εκ. Ευρώ ετησίως. Κατά τα λοιπά ‘’διαπραγματευόμαστε’’ με πάθος να μην κόψουμε – αν και κόψαμε – τις επικουρικές συντάξεις. Καλό είναι να αρχίσουμε να πιστεύουμε ότι δεν είναι όλοι ίδιοι. Ευχαριστούμε πάντως για τα σχόλια και το ενδιαφέρον.


Γιώργος Ανδρέου

Μείωση των βουλευτών σε 200 υποστηρίζει η Δημοκρατική Συμμαχία

Ο δικός μας, ο Αραχωβίτης δικηγόρος Γιώργος Δ. Ανδρέου, ο οποίος είναι μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου και υπεύθυνος του Τομέα Δικαιοσύνης της Δημοκρατικής Συμμαχίας, κατήρτισε το σχέδιο νόμου για τη μείωση του αριθμού των βουλευτών από 300 σε 200 που κατέθεσε η Ντόρα Μπακογιάννη στη Βουλή. Υπενθυμίζεται ότι ο Γιώργος Ανδρέου θα είναι υποψήφιος με το ψηφοδέλτιο της Δημοκρατικής Συμμαχίας στη Βοιωτία στις προσεχείς βουλευτικές εκλογές.

Δευτέρα 20 Φεβρουαρίου 2012

Και με την Μπάλα και με το Μπαλί


Του Γιώργου Δ. Ανδρέου*











Τη  φράση του τίτλου αναφέρει ο απλός κόσμος στην Πελοπόννησο για να καυτηριάσει την επαμφοτερίζουσα στάση κάποιων επιτήδειων, που φροντίζουν έντεχνα να είναι  με όλους και με όλα την ίδια στιγμή. Η αλήθεια είναι πως αυτή η φράση μου ήρθε ενστικτωδώς στο νου την επόμενη της ψηφοφορίας στη Βουλή για την δανειακή σύμβαση, βλέποντας και ακούγοντας αυτούς, από τα δύο πρώην μεγάλα κόμματα,  που ψήφισαν Oχι, Παρών, Απών κλπ (εννοείται ότι σ’ αυτούς δεν περιλαμβάνονται όσοι διαφωνώντας για τις επιλογές της ηγεσίας τους παραιτήθηκαν από το βουλευτικό αξίωμα και κάποιοι σίγουρα καλόπιστοι).

Προσπάθησα να διώξω την καχυποψία και τις σκέψεις που μου πέρασαν από το μυαλό για  μεθόδευση  από τις ηγεσίες των κομμάτων αυτών, τουλάχιστον σε κάποιο βαθμό, με σκοπό τον περιορισμό των εκλογικών απωλειών από την υπερψήφιση της δανειακής σύμβασης και του λεγόμενου Μνημονίου 2.  Μεθόδευση που έχει σκοπό  να συγκρατήσει στο κόμμα τον ψηφοφόρο που διαφωνεί, είτε με την αποτυχημένη διαχείριση του Μνημονίου 1 από το ΠΑΣΟΚ, με την ενεργοποίηση των σοσιαλιστικών ανακλαστικών τους, είτε από την αλλαγή ρότας  του κ. Σαμαρά με τη συντήρηση στο κόμμα ως θέσεως της αντιμνημονιακής ρητορικής, στην οποία επένδυσε και προσανατόλισε τον κόσμο της ΝΔ και τώρα τους ζητάει να την εγκαταλείψουν. Η καχυποψία μου όμως ενισχύθηκε από το γεγονός ότι οι διαφωνήσαντες με τις θέσεις των κομμάτων  τους και διαγραφέντες αυθημερόν και μετ’ αγανακτήσεως είναι - οι περισσότεροι - του στενού περιβάλλοντος των αρχηγών.

Ελπίζω και εύχομαι ειλικρινά να μην επαληθευθούν οι υποψίες μου  από τις εξελίξεις, όπως θα γίνει αν οι διαγραφέντες  επανακάμψουν στα ψηφοδέλτια των κομμάτων αυτών, λόγω «μεταγενέστερου έντιμου βίου» και «κομματικής νομιμοφροσύνης», που θα εκδηλωθεί  ποικιλοτρόπως π.χ. με την υπερψήφιση κάποιου μετρίας επικινδυνότητας νομοσχεδίου, από αυτά που θα έλθουν, αλλά και με τις συνήθεις μεγαλοστομίες και διλήμματα  για την ανάγκη «πανστρατιάς της παρατάξεως» εν όψει εκλογών. Σε μια τέτοια περίπτωση  θα μιλάμε για απάτη σε όλο της το  μεγαλείο. Απάτη, αλλά και  επιβεβαίωση  ότι δεν θα  έχουμε διδαχθεί τίποτα από τα λάθη και τα πάθη μας και συνεχίζουμε στον ίδιο καταστροφικό ρυθμό.

Δυστυχώς η ιστορία δείχνει ότι σ’ αυτή την πολύπαθη χώρα δεν μάθαμε να επιβραβεύουμε τη συνέπεια, τη σταθερή στάση, τον καθαρό λόγο και τις ξεκάθαρες θέσεις. Αντίθετα μας βολεύει να προσαρμοζόμαστε και να παρακολουθούμε τις μεταλλάξεις  των εραστών  της εξουσίας  και μάλιστα  να τους τιμούμε. Έτσι και κάποιοι πολιτικοί  – σαρξ εκ της σαρκός μας  και εκ του μέσου όρου μας – βλέποντας την ευκολία με την οποία μπορούν να  μανουβράρουν τον κόσμο, που θεωρούν δεδομένο,  προς την κατεύθυνση που θέλουν, συνεχίζουν απτόητοι να παίζουν  κάθε φορά  το «γλυκό σκοπό» που μας αρέσει να ακούμε, δηλαδή να λαϊκίζουν ασύστολα, συνεχίζοντας την πολιτική λογική   που μας έφερε στην ξεφτίλα που ζούμε σήμερα.  Ελπίζω πάντως και εύχομαι από καρδιάς να μην επαληθευθώ και προτίθεμαι να  ζητήσω δημόσια συγγνώμη από αυτούς που αδικώ, έστω και υποθετικά,  με το σημείωμα αυτό. Αν όμως συμβεί το αντίθετο, φαντάζομαι δεν θάχετε αντίρρηση πως  δεν υπάρχει  πλέον γιατρειά  και μέλλον και θάμαστε άξιοι της τύχης μας.

Είναι συνεπώς ανάγκη οι πολίτες να είναι εξαιρετικά καχύποπτοι και να προβληματιστούν σοβαρά, τώρα που καλούνται να πάρουν  θέση  στο μεγάλο και μοναδικό πλέον εθνικό δίλημμα της χώρας. Τώρα που θα κληθούν να  διαλέξουν πρώτα  το στρατόπεδο (την Ευρώπη και το Ευρώ ή το μοναχικό δρόμο της ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας και της δραχμής ) στο οποίο θα συστρατευθούν. Και βέβαια   να επιλέξουν με αυστηρά κριτήρια  αυτούς που θέλουν  να διαχειριστούν τη δυσκολότερη ίσως περίοδο της ιστορίας του τόπου μας. Πιστεύω και ελπίζω πως η συνέπεια, η καθαρότητα  και η σταθερότητα στις θέσεις  πρέπει να είναι ένα από τα σοβαρά, αν όχι το κυρίαρχο, κριτήριο της επιλογής. Λογικές και κριτήρια του τύπου «και με τη μπάλα και με το μπαλί»,  αποδείχθηκαν  καταστροφικές και αδιέξοδες.

*Ο Γιώργος Ανδρέου (www.andreou-giorgos.gr) είναι Δικηγόρος , μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου και Υπεύθυνος του Τομέα Δικαιοσύνης της Δημοκρατικής Συμμαχίας.       

Δευτέρα 30 Ιανουαρίου 2012

Το Εθνικολαϊκίστικο συμφέρον

Του Γιώργου Δ. Ανδρέου*

Στις δύσκολες μέρες που περνάει η χώρα ακούω όλο και πιο πολλούς κατά κανόνα επισκέπτες των τηλεοπτικών παραθύρων –πολιτικούς και μη - να επικαλούνται το Λαϊκό και το Εθνικό Συμφέρον, ως το υπέρτατο αγαθό. Λέξεις που έχουν αναγορευθεί από τους πολιτικούς φορείς σε ιδεολογική καραμέλα - στόχο και σκοπό της ζωής και της πολιτικής τους. Όλοι σχεδόν ονομάζουν εαυτούς ως τους κατ΄ εξοχήν υπέρμαχους, εκφραστές και «υπηρέτες» του και κατηγορούν τους πολιτικούς ή και κοινωνικούς τους αντιπάλους , ως δεδομένους «από χέρι» εχθρούς του. Κι όλα αυτά ανεξάρτητα αν από τις πράξεις, την πολιτεία και τη ζωή τους προκύπτει το αντίθετο.
Το Λαϊκό και το Εθνικό Συμφέρον έχει γίνει δυστυχώς η βάση και η ουσία της , όχι και τόσο νέας, μορφής λαϊκισμού. Της επικινδυνότερης μορφής του θα έλεγα, που επιχειρεί να εκμεταλλευτεί – ως σανίδα πολιτικής σωτηρίας – τις πιο ευαίσθητες χορδές του Έλληνα και τις πολιτικοϊδεολογικές προκαταλήψεις και τα ταμπού, με τα οποία έχει διαπαιδαγωγηθεί και χειραγωγηθεί στο πρόσφατο παρελθόν.


Σήμερα όμως η οικονομική συγκυρία αποδεικνύει ότι δεν πρέπει και δεν μπορεί πλέον να τίθεται το λαϊκό και το εθνικό συμφέρον, σε επίπεδο ιδεολογιών. Οι πολιτικές ιδεολογίες έχουν δυστυχώς αποδεδειγμένα εξελιχθεί, θάλεγα εκτραπεί στις μέρες μας, σε υποκριτικές ταμπέλλες και στολές παραλλαγής με στόχο την εξουσία, το προσωπικό, πολιτικό αλλά και οικονομικό συμφέρον. Είναι ανάγκη να τίθεται και να αξιολογείται στη βάση προτάσεων, θέσεων και κυρίως πρακτικών. Ειδικά σήμερα πρέπει όλοι μας ως πολίτες, που βιώνουμε την απογοήτευση της αποτυχίας, την αβεβαιότητα του μέλλοντος και τον φόβο της καταστροφής, να καθαρίσουμε το μυαλό μας από όσα μας εμποδίζουν να δούμε την πραγματικότητα. Γιατί, όσο και αν ακούγεται παράξενο, κάθε μέρα, οι απλοί πολίτες με την ενθάρρυνση ή την αποδοκιμασία θέσεων και απόψεων, με την συμπεριφορά και τις πράξεις μας, συμμετέχουμε άμεσα ή έμμεσα στις αποφάσεις και τις συμπεριφορές της πολιτικής ηγεσίας, από τις οποίες εξαρτάται τα μέλλον της χώρας και των παιδιών μας.

Γιαυτό τώρα, όσο ποτέ άλλοτε, επιβάλλεται, ως όρος επιβίωσης, να προσεγγίζονται οι θέσεις, οι προτάσεις και οι πράξεις και παραλείψεις των πολιτικών φορέων του συνόλου της πολιτικής σκηνής, απροκατάληπτα, με καθαρό μάτι, αυτί και μυαλό. Δηλαδή με προσόντα που λείπουν εμφανώς από την παραπληροφορημένη και εν πολλοίς ιδεολογοληπτική Ελληνική κοινωνία. Μόνον έτσι, γιατί πολλοί προκατειλημμένοι αρνούνται ακόμα και να ακούσουν κάποιους , θα μπορέσουμε να δούμε καθαρά την αλήθεια και θα αποκαλυφθεί η απάτη και το δύσμορφο πρόσωπο της καταστροφής, που κρύβεται κάτω από την στολή παραλλαγής κάποιων από αυτούς που εμφανίζονται ως δήθεν υπηρέτες του λαϊκού και εθνικού συμφέροντος, αν και ευαγγελίζονται την καταστροφή.

Τέτοια στολή παραλλαγής φοράνε σήμερα, όσοι, με την μεγαλόστομη επίκληση του λαϊκού και εθνικού συμφέροντος, αρνούνται, είτε ευθέως και άμεσα είτε έμμεσα και συγκαλυμμένα, τον μονόδρομο ευρωπαϊκό προσανατολισμό της χώρας, την μονόδρομη επιδίωξη της σωτηρίας της μέσα από την ευρωπαϊκή συμμετοχή και αλληλεγγύη, την μονόδρομη ανάγκη παραμονής στην ζώνη του ευρώ. Αυτοί είναι που εν τέλει σκέπτονται και δρουν σε βάρος του αληθούς εθνικού και λαϊκού συμφέροντος, υπέρ του οποίου κόπτονται.


Γιατί με τις υποκριτικές εθνικολαϊκίστικες κορώνες – αποκορύφωμα του λαϊκισμού - είτε από τα δεξιά, υπό τον παγκοσμίως πρωτότυπο νεολογισμό της «λαϊκής δεξιάς», είτε και από τα αριστερά, παρά τον υποτιθέμενο διεθνιστικό ιδεολογικό χαρακτήρα της αριστεράς, επιχειρείται για μια ακόμα φορά η εξαπάτηση του κόσμου. Οι κορώνες και οι μεγαλόστομες αναφορές σε «εθνικούς αγώνες και εθνικούς τσαμπουκάδες», οι προτροπές είτε άρνησης να επιστρέψουμε, τα δανεικά που κατασπαταλήσαμε ως χώρα, είτε άρνησης οποιασδήποτε συζήτησης με τους ευρωπαίους και τους δανειστές μας, οι έωλες αόριστες και ανεδαφικές προτάσεις και υποσχέσεις για σκληρές διαπραγματεύσεις και οι υποσχέσεις για ανώδυνες λύσεις, είναι το σύγχρονο πρόσωπο του λαϊκισμού και της απάτης. Γιατί με το ψευδεπίγραφο ηθικό υπόβαθρο του εθνικού και λαϊκού συμφέροντος, καλλιεργείται και ενθαρρύνεται στον απλό απελπισμένο πολίτη, που δυσκολεύεται  να αντιληφθεί την αλήθεια, σε πρώτη φάση η λογική του «κακού ξένου παράγοντα» που μόνο αυτός φταίει για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε και που σήμερα είναι η Γερμανία και οι βόρειοι Ευρωπαίοι, παλαιότερα η Αμερική, που μας επιβουλεύονται και θέλουν να μας καταστρέψουν.

Και σε δεύτερη φάση κτίζεται η εικονική πραγματικότητα ότι δήθεν μπορούμε χωρίς οποιαδήποτε αλλαγή να διατηρήσουμε ανώδυνα το επίπεδο ζωής που έχουμε κατακτήσει με τα δανεικά, πυροδοτείται η κοινωνική συλλήβδην απόρριψη και αντίδραση και εν τέλει η άρνηση του απλού πολίτη να δει κατάματα την αλήθεια και να οδηγηθεί σε ρεαλιστικές επιλογές. Έτσι, ιδιαίτερα αυτοί οι απελπισμένοι πολίτες, όπως οι άνεργοι και οι φορτωμένοι με υποχρεώσεις που είδαν τα εισοδήματά τους να μειώνονται δραματικά, οδηγούνται να στηρίζουν θέσεις, προτάσεις και κυρίως δήθεν λύσεις και επιλογές αδιέξοδες και χωρίς οποιαδήποτε προοπτική γιαυτούς του ίδιους . Προτάσεις ελκυστικές για μια εθνικά υπερήφανη αρνητική στάση έναντι των δανειστών και εταίρων μας, που όμως δεν λένε καθαρά τι θα φέρουν την επόμενη μέρα.

Προτάσεις που στην ουσία βλάπτουν και το προσωπικό και το κοινωνικό και εν τέλει το εθνικό και λαϊκό συμφέρον. Κι όλα αυτά αν και όλοι γνωρίζουν ή υποψιάζονται ότι αν δεν γίνουν σαρωτικές δομικές αλλαγές στο φαύλο σημερινό σύστημα της διαφθοράς και της συναλλαγής, η έκταση της καταστροφής θα είναι τέτοια, που ούτε ο άνεργος, ούτε ο εργαζόμενος στον ιδιωτικό ή τον δημόσιο τομέα, ούτε ο αυτοαπασχολούμενος και κυρίως οι νέοι θα έχουν ελπίδα για τα επόμενα πολλά χρόνια. Κλειστά λοιπόν τα αυτιά στις σειρήνες του εθνικολαϊκισμού.

*Ο Γιώργος Ανδρέου ( www.andreou-giorgos.gr ) είναι Δικηγόρος, μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου και Υπεύθυνος του Τομέα Δικαιοσύνης της Δημοκρατικής Συμμαχίας.        

Δευτέρα 28 Νοεμβρίου 2011

«Στου κασίδη το κεφάλι»


 Του Γιώργου Δ.Ανδρέου*

Τελικά είμαστε για γέλια αλλά και για κλάματα. Μέρες τώρα η Ελληνική κοινωνία, εμβρόντητη, ασχολείται, μέσω των ΜΜΕ, με το αν θα υπογράψει ή όχι ο κ. Σαμαράς την έγγραφη διαβεβαίωση που ζητάει η Ευρώπη από τους απολύτως και προσωπικά πλέον αναξιόπιστους κυβερνητικούς εταίρους της Κυβέρνησης «Εθνικής Σωτηρίας». Φαίνεται πως οι Ευρωπαίοι εταίροι μας απόκτησαν προσωπική αντίληψη και κατάλαβαν με ποιους έχουν να κάνουν. Φτάσαμε στο σημείο ο ίδιος ο νέος Πρωθυπουργός να πάει στην Ευρώπη και αντί να πάει εξοπλισμένος με ιδέες και προτάσεις από τα 2 νέα κόμματα που συμμετέχουν στην Κυβέρνησή του και να διαπραγματεύεται τη σωτηρία της πατρίδας και τη επιβίωση του λαού, να ξοδεύει το πολύτιμο προσωπικό του κύρος για να διαπραγματευθεί το περιεχόμενο «της δήλωσης Σαμαρά». Και συνεχίζει να χάνεται άσκοπα πολύτιμος χρόνος που αθροίζεται στον πολύτιμο χρόνο που χάθηκε από την καρεκλολαγνεία και τα πυροτεχνήματα του Παπανδρέου. Κι όλα αυτά «στου κασίδη το κεφάλι» που λέει σοφά ο απλός λαός.


Η αποθέωση αυτή του λαϊκισμού, στην οποία εγκλωβίστηκε ηθελημένα ή αθέλητα ο κ. Σαμαράς, θα ήταν αδιάφορη για τον πολύ κόσμο που σκέφτεται και βλέπει, αν δεν είχε αναγορευθεί σε έσχατο ανάχωμα Εθνικής Άμυνας στο βωμό του ανταγωνισμού με τον Καρατζαφέρη, για το ποιος είναι ο πιο καθαρόαιμος προστάτης των εθνικών δικαίων και αν από αυτή δεν διακυβεύονταν ύψιστα εθνικά συμφέροντα, που είναι η εκταμίευση της 6ης δόσης δηλαδή οι μισθοί και οι συντάξεις του κόσμου και σε τελική ανάλυση , εν μέσω των κοσμογονικών αλλαγών που κυοφορούνται στην Ευρώπη και τον κόσμο ολόκληρο, η ίδια η ύπαρξη και το μέλλον της χώρας. Η στάση αυτή, μετά την ανατροπή της θέσης από τον κ. Σαμαρά, σε σχέση με τις απαιτήσεις της Ευρώπης για την δανειακή σύμβαση και το νέο μνημόνιο, με οδήγησε αυθόρμητα στη σκέψη: δεν με νοιάζει που με βίασαν αλλά δεν αντέχω που μου έσκισαν το καλό μου παντελόνι.

Γιατί αν η άρνηση υπογραφής ή οποιαδήποτε άλλη συμπεριφορά συνδεόταν με συγκεκριμένες προτάσεις για βελτιώσεις στα πλαίσια της τελικής διαπραγμάτευσης της δανειακής σύμβασης θα την καταλάβαινα και ίσως να την επικροτούσα. Ο προσωπικός όμως τυφλός εγωϊσμός ντυμένος με φουστανέλα είναι λαϊκισμός αισχρής μορφής. Είναι κρίμα πάντως για την μεγάλη παράταξη της Νέας Δημοκρατίας και είναι μεγαλύτερο κρίμα ιδιαίτερα για τους πρωτοκλασάτους και προβεβλημένους του κόμματος αυτού, που, περιδεείς, έχωσαν το κεφάλι στην άμμο, ανεχόμενοι αυτή την κατάντια αλλά και την χθεσινή απειλή άμεσης διαγραφής τους αν κάνουν εφεξής κιχ για τις επιλογές του αρχηγού. Κρίμα και για μας που τόσα χρόνια θέσαμε –περήφανοι τότε - το όποιο προσωπικό μας κύρος στο πλευρό της παράταξης αυτής. Θα τρίζουν τα κόκαλα του Κωνσταντίνου Καραμανλή.

Επειδή όμως τα προβλήματα τρέχουν και η φοροεπιδρομή, ειδικά με το τέλος στα ακίνητα, που άκριτα και με την προσφιλή τακτική της οριζόντιας φορολόγησης και των οριζόντιων περικοπών που εγκαινίασε ο Παπανδρέου και συνεχίζει ακάθεκτος ο Βενιζέλος, τίθεται πλέον σε άμεσο κίνδυνο η κοινωνική συνοχή, φοβούμαι ότι θα επακολουθήσει κοινωνική έκρηξη, που θα χρεωθεί άδικα στον κ. Λουκά Παπαδήμο, που δεν θα φταίει .

Εμείς στη Δημοκρατική Συμμαχία, θα εξακολουθήσουμε να επιμένουμε σταθεροί και συνεπείς στη στάση μας εναντίον του λαϊκισμού και υπέρ του Ευρωπαϊκού προσανατολισμού της χώρας. Θα συνεχίσουμε να στηρίζουμε, έστω αυτή την οπερετική, Κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας, έστω και αν, προφανώς με veto του κ. Σαμαρά, δεν συμμετέχουμε και για την αδήριτη ανάγκη συγκρότησης της οποίας πρώτοι και επίμονα μιλήσαμε και δικαιωθήκαμε. Έτσι με γνώμονα το σε άμεσο και ορατό κίνδυνο εθνικό συμφέρον θα τοποθετούμαστε κριτικά μεν αλλά με συγκεκριμένες προτάσεις στις επιλογές της και τα μέτρα που θα εισηγείται, πάντα με στόχο και προς την κατεύθυνση της επίτευξης των Εθνικών επιλογών, με τις μικρότερες συνέπειες για τη χώρα και τους πραγματικά αδύναμους πολίτες. Μόνο έτσι θα υπάρξει ελπίδα σωτηρίας, προϋπόθεση της οποίας είναι η πάση θυσία διατήρηση της κοινωνικής συνοχής, υπέρ της οποίας κόπτονται υποκριτικά και αυτοί που με τις θέσεις τους υποδαυλίζουν την κοινωνική αναταραχή. Αυτοί που, χωρίς να το λένε ανοιχτά, θεωρούν προϋπόθεση της πολιτικής τους επιβίωσης και κερδοφορίας τη διαραγή της κοινωνικής συνοχής και το χάος.    

Καλούμε λοιπόν τα κόμματα «εξουσίας» και τους επιτρέπουμε να «κλέψουν» από τις προτάσεις μας από το δικό μας «μεσοπρόθεσμο» που καταθέσαμε το καλοκαίρι σε απάντηση του «μεσοπρόθεσμου» της τότε Κυβέρνησης και έχει εγκριθεί από τους Ευρωπαίους Φιλελεύθερους και να στοχεύσουν, όχι όπως έχει γίνει μέχρι τώρα επί δικαίων και αδίκων με άδικους φόρους και περικοπές , αλλά συγκεκριμένα στην πραγματική καταπολέμηση της φοροδιαφυγής, έστω και αν θίγονται ημέτεροι, τη μείωση των εξόδων με την κατάργηση των άχρηστων Οργανισμών και υπηρεσιών, τις έντιμες αποκρατικοποιήσεις, την αναδιοργάνωση των υπηρεσιών του Δημοσίου. Τους καλούμε, ειδικά, να εισηγηθούν και να ψηφίσουν απλά συγκεκριμένα μέτρα, που θα δώσουν στους απλούς πολίτες την αίσθηση ότι αρχίζει να ανοίγει στη χώρα αυτή χαραμάδα κοινωνικής φροντίδας και δικαιοσύνης. 

Ένα παράδειγμα. Έχει γίνει άραγε αντιληπτό ότι, ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο μέσος Έλληνας πολίτης, κυρίως οι άνεργοι και εργαζόμενοι στον δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα από την μείωση των αποδοχών τους, είτε από το λεγόμενο ενιαίο μισθολόγιο είτε από την εξοντωτική φορολογία, είναι η πραγματική αδυναμία κάλυψης των οικογενειακών οικονομικών «ανοιγμάτων» και υποχρεώσεων που έχουν αναλάβει, πάρα πολλοί, με στεγαστικά δάνεια σε συνδυασμό με σπουδές παιδιών κλπ. Έχει γίνει αντιληπτό ότι, ειδικά τα στεγαστικά δάνεια και η επερχόμενη μετά βεβαιότητας αδυναμία εξυπηρέτησής τους , θα είναι και το αμέσως προσεχές μεγάλο πρόβλημα των Τραπεζών που θα επηρεάσει άμεσα την ρευστότητά τους.


Το ίδιο συμβαίνει και με τα μικρά δάνεια των μικρών επιχειρήσεων και τω επαγγελματιών που κλείνουν. Προσωπικά γνωρίζω πολλούς που είναι σε απόγνωση. Είναι συνεπώς κατεπείγουσα ανάγκη το θέμα αυτό να μελετηθεί ειδικά και στα πλαίσια της υπογραφής της δανειακής σύμβασης που θα υπογραφεί, να γίνει σχετική ειδική διαπραγμάτευση προς την κατεύθυνση, πέρα και συμπληρωματικά προς την ανακεφαλαιοποίηση των Τραπεζών για τις ζημιές τους από το κούρεμα των ομολόγων που έχει ήδη συμφωνηθεί, να δεσμευθούν κεφάλαια από την δανειακή σύμβαση, που θα διατεθούν από το δημόσιο στις Τράπεζες, με ειδική δέσμευση ότι θα καλύπτουν αποκλειστικά την υπό προϋποθέσεις υποχρεωτική πλέον ευνοϊκή ρύθμιση (παράταση χρόνου, μείωση επιτοκίου και τοκοχρεωλυτικών δόσεων, ενδεχομένως περίοδος χάρητος κλπ) των στεγαστικών και γιατί όχι και κάποιων επιχειρηματικών δανείων, σε πρόσωπα και επιχειρήσεις.

Αν αυτό επιτευχθεί και συμφωνηθεί με την Τρόϊκα – και δεν είναι δύσκολο γιατί και γενικότερο πρόβλημα είναι και ταυτόχρονα είναι δίκαιο και λογικό - θα πρέπει να ψηφισθεί ειδικός νόμος που θα καθορίσει (α) την ρύθμιση των δανείων ως υποχρεωτική για τις τράπεζες όταν συντρέχουν οι προϋποθέσεις (ο υφιστάμενος νόμος για τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά περιορίζει το θέμα σε πολύ λίγους και οδηγεί τον κόσμο στα Δικαστήρια), (β)αυστηρά κριτήρια και προϋποθέσεις υπαγωγής όσων αδυνατούν πραγματικά, με βάση και τις λοιπές ανάγκες τους , να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους από τα δάνεια και (γ) την μεθοδολογία, την Αρχή Ελέγχου και τις αυστηρές κυρώσεις για τις Τράπεζες που δεν θα ανταποκρίνονται σε αιτήματα, που θα έχουν τις προϋποθέσεις και (δ) τον τρόπο και τον χρόνο επιστροφής των χρημάτων που θα διατεθούν για το σκοπό αυτό από τις Τράπεζες στο Δημόσιο, για να τα επιστρέψει στους δανειστές.

Άλλο παράδειγμα . Έχει σκεφθεί κανένας τι γίνονται και τι θα γίνουν στο άμεσο μέλλον οι άνεργοι μικροεπιχειρηματίες και ελεύθεροι επαγγελματίες που κλείνουν οι επιχειρήσεις και τα μαγαζιά τους από την οικονομική κρίση και δεν έχουν έστω την, στοιχειώδη για την επιβίωση, «κάλυψη ανεργίας» από τον ΟΑΕΔ, όπως οι εργαζόμενοι με σχέση εργασίας. Πρέπει να μελετηθεί και το θέμα αυτό άμεσα και να ληφθούν μέτρα στα πλαίσια των προγραμμάτων καταπολέμησης της ανεργίας, για τα οποία θα επανέλθω.

 Τέτοια μέτρα συγκεκριμένα και στοχευμένα που ενισχύουν την κοινωνική συνοχή ( στη Δημοκρατική Συμμαχία μελετάμε και θα προτείνουμε πολλά) θεωρώ ότι πρέπει να εισφέρουν οι κομματικοί εταίροι στην Κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας , στην οποία συμμετέχουν, αποδεικνύοντας ότι συμμετέχουν με την καρδιά τους, αντί να παίζουν πολιτικά παιχνίδια «στου κασίδη το κεφάλι», δηλαδή στην ήδη βαρυφορτωμένη πλάτη του απλού κόσμου.

 *Ο Γιώργος Ανδρέου είναι Δικηγόρος, μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου και Υπεύθυνος του Τομέα Δικαιοσύνης, της Δημοκρατικής Συμμαχίας.



Παρασκευή 15 Απριλίου 2011

Ο Παρνασσός και η κ. Μπιρμπίλη


Γράφει ο Γιώργος Δ. Ανδρέου
Δικηγόρος
Μέλος Δ.Ε. της Δημοκρατικής Συμμαχίας


Το Χιονοδρομικό Κέντρο Παρνασσού, από τότε που δημιουργήθηκε τη δεκαετία του 70, αποτέλεσε το εφαλτήριο της αλματώδους ανάπτυξης της περιοχής των Περιπαρνάσσιων πόλεων και χωριών, αλλά και της μείζονος περιοχής που περιλαμβάνει την Επαρχία Λειβαδιάς του νομού Βοιωτίας, την επαρχία Παρνασσίδας του Νομού Φωκίδας και την επαρχία Λοκρίδας του Νομού Φθιώτιδας.
 Άλλαξε εικόνα , κατεύθυνση και προσανατολισμό όλη η περιοχή.
 Η ανάπτυξη αυτή απέδωσε πολλαπλά οφέλη στην περιοχή, που έγινε χειμερινός τουριστικός πόλος και επώνυμος προορισμός, τόνωσε την απασχόληση, δημιούργησε επιχειρήσεις,  επαγγέλματα και επενδύσεις, αύξησε την αξία της γης και γενικά συμβάλλει καθοριστικά στην ευημερία της. Οι απασχολούμενοι με την τουριστική βιομηχανία και την οικοδομική δραστηριότητα στην περιοχή είναι διασπαρμένοι σε όλα τα παραπάνω σημεία.
Εκατοντάδες οι επιχειρήσεις και τα επαγγέλματα σε όλες τις παραπάνω περιοχές  που ζουν πλέον, μετά  την γενικότερη καθίζηση, με κέντρο τον Παρνασσό.
Δυστυχώς όμως και το Χιονοδρομικό Κέντρο Παρνασσού, παρά το γεγονός ότι προσέλκυσε και πολλούς και επώνυμους από τον επιχειρηματικό, τον δημοσιογραφικό, τον καλλιτεχνικό αλλά  και τον πολιτικό κόσμο, που έγιναν φανατικοί επισκέπτες και επένδυσαν στην περιοχή με σπίτια και επιχειρήσεις, είχε την ίδια τύχη με τα τις υπόλοιπες δραστηριότητες του  Ελληνικού Κράτους. Προχειρότητα, ανοργανωσιά και ωχαδερφισμός.
 Το Χ.Κ. ανήκει στην ΕΤΑ ΑΕ. (είναι η εταιρία που δημιουργήθηκε με μέτοχο το Δημόσιο στην οποία μεταβιβάσθηκε η περιουσία του ΕΟΤ) και  ουσιαστικά λειτουργεί εδώ και δέκα (10) χρόνια χωρίς νόμιμες άδειες και αυτό γιατί η παλαιότερη παραχώρηση προς τον ΕΟΤ  των 11.000 στρεμμάτων, στα οποία έχει δημιουργηθεί, έχει ακυρωθεί με αποφάσεις του ΣτΕ, λόγω του ότι μέρος της περιοχής του συμπίπτει με τον πυρήνα του Εθνικού Δρυμού Παρνασσού.
Εδώ και πέντε (5) τουλάχιστον χρόνια κρούουμε , εγώ προσωπικά ως Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Αράχωβας 3-4 φορές και περισσότερες ο Δήμαρχος Αράχωβας,  τον κώδωνα του κινδύνου στους  αρμόδιους. Μάταια.
Με επανειλημμένα διαβήματα επισημάναμε ότι για την ανάπτυξη του ΧΚ απαιτείται η επίλυση του ιδιοκτησιακού προβλήματος  και εν συνεχεία του αδειοδοτικού κλπ. Και για να γίνουν όλα αυτά  απαιτείται η τροποποίηση των ορίων του Εθνικού Δρυμού Παρνασσού, που πρέπει να γίνει με Προεδρικό Διάταγμα.
Πρόσφατα μάλιστα έγινε διαγωνισμός από την ΕΤΑ για τον εκσυγχρονισμό του, με 24.000.000 ευρώ, που ματαιώθηκε λόγω ακριβώς αυτού του προβλήματος. Αν και γι αυτό  είχαμε προειδοποιήσει τους αρμοδίους. 
Εδέησαν, μετά από αυτό να ξεκινήσουν οι διαδικασίες και να κινητοποιηθούν οι αρμόδιοι.
Και έτσι μας προέκυψε η κ. Μπιρμπίλη.
Το αρμόδιο για το θέμα αυτό Υπουργείο της – ΥΠΕΚΑ - έδωσε  σε δημόσια διαβούλευση, παλαιότερο σχέδιο Κοινής Υπουργικής Απόφασης, με τις προτεινόμενες αλλαγές στα όρια των προστατευόμενων περιοχών στον Παρνασσό και με την ορολογία του νέου νόμου που είναι γνωστός ως NATURA.
 Έτσι  γεννήθηκε η «Περιοχή Προστασίας της Φύσης» (πυρήνας Εθνικού Δρυμού) αλλά  και  η περιμετρική της ζώνη, που θα ονομάζεται  «Εθνικό Πάρκο» και φτάνει περιμετρικά μέχρι τις παρυφές των γύρω από τον Παρνασσό πόλεων.
Μέχρι εδώ καλά, αν δεν υπήρχαν οι απαγορεύσεις και οι συνέπειες.
Το Σχέδιο της κ. Μπιρμπίλη, βασισμένο σε μια μελέτη του1993, όπως ομολόγησε η αρμόδια υπάλληλος που το παρουσίασε, όταν η κατάσταση δεν είχε καμία σχέση με την σημερινή,  επιβάλλει  ζώνες,  όρια και κυρίως  απαγορεύσεις , μείωση συντελεστών και μεγάλωμα αρτιότητας (150 μέτρα ισόγειο στα 10 στρέμματα)   με αποκορύφωμα την απόλυτη απαγόρευση  – για περιβαλλοντική προστασία υποτίθεται – κάθε οικοδομικής δραστηριότητας στην περιοχή του Λιβαδιού Αράχωβας (μέχρι να γίνουν κάποιες μελέτες από κάποιους φορείς , που είναι σίγουρο  δεν θα γίνουν ποτέ).
Ακόμα ουσιαστικά απαγορεύει, με την μη πρόβλεψη, κάθε δυνατότητα δημιουργίας οικισμού ή επέκτασης του υφιστάμενου οικισμού,   πολεοδόμησης αλλά και  οργάνωσης της δόμησης στην συγκεκριμένη περιοχή. Απαγορεύει  δηλαδή το συμμάζεμα και την τακτοποίηση της άναρχα δομημένης περιοχής του Λιβαδιού που έχει επιτακτική ανάγκη οργάνωσης και  στην οποία υφίσταται ήδη ο οικισμός «Καλύβια», που δεν τον αναγνωρίζει. Και αυτό βαφτίζεται προστασία του περιβάλλοντος.
Μέχρι που φτάσαμε να σκεφθούμε μήπως πρόκειται για μεθοδευμένη εξυπηρέτηση κάποιων, αφού με  τις  δεσμεύσεις και τις απαγορεύσεις που προβλέπει ουσιαστικά «εξυπηρετούνται» και «ευεργετούνται» οι ήδη κατασκευασμένες οικοδομές και η υπόλοιπη περιοχή   θα μείνει έτσι όπως είναι άκτιστη  για να απολαμβάνουν τη φύση  όσοι έχουν ήδη κτίσει.
Σε γενικότερο επίπεδο  με τα νέα προτεινόμενα όρια του πυρήνα του Εθνικού Δρυμού   αποκλείεται κάθε δυνατότητα επέκτασης του Χ.Κ. ανατολικά και βόρεια προς μεγαλύτερα υψόμετρα, όπου και, λόγω της κλιματικής αλλαγής, θα κυνηγάμε  στο μέλλον το χιόνι, και   περιλαμβάνει στην περιοχή προστασίας της φύσης το υφιστάμενο Χ.Κ. στην περιοχή «Γεροντόβραχος» του Αθηναϊκού Ομίλου Φίλων ΣΚΙ, που θα υποχρεωθεί να διακόψει την λειτουργία του.
           Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά ήρθε και η  χαριστική βολή από  το ΥΠΕΚΑ που με απόφαση με την υπογραφή της κ. Μπιρμπίλη (αρ. 6588/11.2.2011 της Υπουργού Περιβάλλοντος Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής ΦΕΚ/τεύχος Αν. Απ.και Πολεοδομικών .Θεμάτων 24/22.2.2011) αποφασίσθηκε η αναστολή για ένα  χρόνο   της έκδοσης οικοδομικών αδειών και άκουσον - άκουσον  της εκτέλεσης οικοδομικών εργασιών στην εκτός σχεδίου περιοχή του Παρνασσού (Λιβάδι αλλά και μέχρι τα όρια της Αράχωβας, των Δελφών, της Αγόριανης, της Άνω Σουβάλας κλπ). Δηλαδή όχι μόνο να μην βγουν νέες άδειες αλλά να μην συνεχίσουν οι ημιτελείς οικοδομές. Για το ότι κάποιοι καταστρέφονται ποιος νοιάζεται.
Από τότε τρέχουμε και δεν φτάνουμε.
 Κι όλα αυτά έγιναν και γίνονται σήμερα που βιώνουμε την ιστορικά μεγαλύτερη οικονομική κρίση της χώρας μας και προέχει η επιβίωση, η διατήρηση και η επέκταση των δραστηριοτήτων και  η ανάπτυξη.          
Τι κι αν ο κ. Χρυσοχοίδης μελετάει και συζητάει την δυνατότητα δημιουργίας τεχνητής χιόνοσης στο Χιονοδρομικό Κέντρο και περαιτέρω ανάπτυξή του για να λειτουργεί από το Νοέμβριο. Απαγορεύεται.
Τι κι αν το σχέδιο αυτό του Π.Δ. χαρακτηρίζεται  ανεπίκαιρο, ανεδαφικό, αντιαναπτυξιακό, ουσιαστικά αντιπεριβαλλοντικό και  βέβαια  καταστροφικό για την οικονομία και την ανάπτυξη της περιοχής, την οποία καταδικάζει σε μαρασμό. Αδιάφορο για τους «Ηρακλείς» του περιβάλλοντος.
Τι κι αν η περιοχή του Λιβαδιού Αράχωβας είναι ήδη πυκνοδομημένη και το «φυσικό περιβάλλον» έχει ουσιαστικά αλλάξει χρήση με την ήδη εκτεταμένη ανοικοδόμηση τουριστικής -εξοχικής κατοικίας και τουριστικών μονάδων (Ξενοδοχεία – εστιατόρια  κλπ) και είναι ειρωνικό και εν τέλει ανούσιο να την χαρακτηρίζεις «Εθνικό Πάρκο», αντί να προσπαθείς να την βάλεις σε σειρά και να την οργανώσεις. Τίποτα.
Επιμύθιο.
Είναι εθνική πλέον ανάγκη να  ξεφύγουμε από τα «κολλήματα» και τις ιδεοληψίες και  να   προσεγγίσουμε  τα πράγματα με τις συνθήκες του σήμερα. Να ιεραρχήσουμε τις επιλογές μας ρεαλιστικά. Να συγκεράσουμε απόψεις. Να συζητήσουμε και να συνεννοηθούμε εν τέλει. Να αναζητήσουμε και να βρούμε τρόπους να συνδυάσουμε το περιβάλλον με την ανάπτυξη. Είναι εύκολο αρκεί να θέλουμε . Να προστατεύσουμε – εμείς πρώτοι - αυτό που πραγματικά πρέπει και αξίζει και να διορθώσουμε τα κακώς κείμενα. Το Λιβάδι δεν έχει ανάγκη από  επίπεδες γενικές και ανεδαφικές και ανεφάρμοστες απαγορεύσεις. Θέλει οργάνωση και να μπει σε σειρά. Κανένας δεν φέρνει αντίρρηση στη βελτίωση και στην προστασία του φυσικού περιβάλλοντος. Υπάρχει και ο άνθρωπος. «Εχθρός του καλού είναι το καλύτερο» έλεγε ο αείμνηστος Δημήτριος Παπασπύρου.   
Σήμερα, με την οικονομική κρίση στο αποκορύφωμά της, με τις επιχειρήσεις να κλείνουν, με την ανεργία να καλπάζει και την περιβόητη «ανάπτυξη», για την οποία όλοι μιλούν αλλά κανένας δεν πράττει κάτι , να έχει γίνει φάντασμα και όνειρο, είναι αδιανόητο, ιδεοληπτικό και εν τέλει ανόητο να καταδικάζεις μια περιοχή (τη μισή Στερεά Ελλάδα) σε μαρασμό.
 Κι από πάνω να μην δέχεσαι να ακούσεις τους Δημάρχους της περιοχής.
Όποιος δεν μπορεί και κυρίως δεν θέλει ,  καλύτερα να πάει σπίτι του.
Η Ελλάδα – δηλαδή εμείς - θέλει.     

Παρασκευή 18 Μαρτίου 2011

Το μέλλον των παιδιών μας

Γράφει ο
Γιώργος Δ. Ανδρέου
Δικηγόρος
Μέλος της προσωρινής Διοικούσας Επιτροπής
της Δημοκρατικής Συμμαχίας

Άκουσα με πολύ προσοχή το κ. Πρωθυπουργό στο μονόλογό του στο έκτακτο Υπουργικό Συμβούλιο της 13.3.2011.
Τον άκουσα να διαφημίζει την «επιτυχία» του στην άτυπη σύνοδο κορυφής της 11.3.2011.
Είδα την αγωνιώδη προσπάθειά του να μεγιστοποιήσει τις θετικές για τη χώρα μας αποφάσεις της συνόδου και να ξεπερνάει (διάβασε αποκρύπτει) , χωρίς επιτυχία , τις υποχρεώσεις που μας επιβλήθηκαν και ανέλαβε να υλοποιήσει. Να ισχυρίζεται ότι δεν θα υπάρξουν «νέα μέτρα» ενώ γνωρίζει πολύ καλά ότι έχει την υποχρέωση να συγκεκριμενοποιήσει μέτρα που ξεπερνούν τα 15 δις ευρώ σε ετήσια βάση μέχρι το τέλος Μαΐου, και να προχωρήσει σε ένα σχέδιο αποκρατικοποιήσεων που ξεπερνά την πολιτική μας φαντασία σε έκταση, το οποίο επίσης δεν έχει ακόμα συγκεκριμενοποιηθεί.
Άκουσα και είδα το μελαγχολικό, έως θλιμμένο, ύφος του κ. Πρωθυπουργού και το αμήχανο ύφος των Υπουργών που τον άκουγαν, προσπαθώντας να μαντέψουν τι τους περιμένει, τι μας περιμένει δηλαδή.
Άκουσα και τα σχόλια των κομμάτων της αντιπολίτευσης.
Σκοπός του παρόντος δεν είναι η κριτική – θετική ή αρνητική – των αποφάσεων που ελήφθησαν στην Ευρώπη. Το κάνουν – και καλά – άλλοι αρμοδιότεροι.
Γράφω τις γραμμές αυτές, παρορμητικά από όσα άκουσα και είδα στην συγκεκριμένη στιγμή και για το μεγάλο αυτό θέμα , με σκοπό να εκφράσω δημόσια την προσωπική μου-πικρή μου «ικανοποίηση» για την δικαίωση της επιλογής μου να σηκωθώ από τον βολικό επαγγελματικό και κοινωνικό μου καναπέ και να στρατευθώ, βγαίνοντας μπροστά, στρατευμένος στις τάξεις της Δημοκρατικής Συμμαχίας με την Ντόρα Μπακογιάννη.
Δικαιώθηκα, γιατί είδα με απογοήτευση τον Πρωθυπουργό να κρύβει, ακόμα και τώρα, στην ύστατη ώρα των μεγάλων εθνικών αποφάσεων , την αλήθεια, από τον κόσμο που τον ακούει καχύποπτα πλέον.

Ενώ εμείς στην Δημοκρατική Συμμαχία αποφασίσαμε από την πρώτη στιγμή, το καταστήσαμε ιδεολογική μας θέση και το τηρούμε ευλαβικά, να λέμε την αλήθεια, όσο οδυνηρή και αν είναι, έστω και αν έχει «πολιτικό κόστος». Την αλήθεια πρώτα για την κατάσταση της χώρας – οικονομική, θεσμική, πολιτική – αλλά και για τα επιβαλλόμενα – μονόδρομα – μέτρα και κυρίως τις μεταρρυθμίσεις (αν και η λέξη έχει κακοποιηθεί). Αποφασίσαμε ότι δεν θα διστάσουμε να στηρίξουμε προτάσεις που κινούνται προς την σωστή κατεύθυνση, απ’ όπου και αν προέρχονται.

Δεν νοείται και είναι αυτοεξαπάτηση να ζητάς τη συμμετοχή και την κατανόηση του κόσμου στην υλοποίηση σκληρών μέτρων και ανατρεπτικών πολιτικών, όταν κρύβεις την κατάσταση και τα μέτρα που έχεις ήδη αποφασίσει ( αληθώς, σου έχουν επιβληθεί) να λάβεις, ωραιοποιώντας την εικόνα της θλιβερής κατάστασης, ενώ γνωρίζεις ότι θα χρειαστεί να βγουν στον αέρα σε λίγες μόνο μέρες και θα γίνεις για μια ακόμα φορά αναξιόπιστος, όχι μόνο «στους δικούς σου» , αυτούς δεν έχεις καταφέρει να τους πείσεις και σε εγκαταλείπουν, αλλά κυρίως στους ανένταχτους, που είναι πλέον και οι περισσότεροι.

Το ακόμα μεγαλύτερο κακό που κάνει η κοντόφθαλμη, πολιτικά λαθεμένη και εξόχως λαϊκίστικη τακτική αυτή, είναι πρώτα και κύρια ότι ζημιώνει τη χώρα, γιατί συνεχίζει να εκτρέφει με φρούδες ελπίδες, όσους δεν θέλουν να κατανοήσουν την ανάγκη για άλλες πολιτικές, που δεν είναι συμβατές με την συντεχνιακή - συμφεροντολογική λογική διατήρησης των «κεκτημένων» με την οποία τους μεγάλωσαν, με αποτέλεσμα την αντίδραση και στα πλέον αναγκαία και στοιχειώδη μέτρα εκσυγχρονισμού. Ταυτόχρονα η στρουθοκαμηλική πολιτική αυτή απαξιώνει το σύνολο του πολιτικού κόσμου, που στη συνείδηση του απλού ανθρώπου έχει ήδη καταστεί συνολικά αναξιόπιστος.

Σε αυτό βέβαια συμβάλλει εξ ίσου και η αντιπολίτευση στο σύνολό της σχεδόν.

Και δεν αναφέρομαι τόσο στην αριστερά, που στο κάτω - κάτω αντιμετωπίζει την κατάσταση από άλλη ιδεολογική προσέγγιση , αδιαφορώντας βέβαια , αν και μου είναι αδιανόητο να δεχθώ ότι δεν το βλέπει, για την καταστροφή που θα επέλθει νομοτελειακά, αν δεν αλλάξει η νοοτροπία και εν πολλοίς ο τρόπος ζωής μας.

Μιλάω κυρίως για την αξιωματική αντιπολίτευση που κυριαρχείται μέχρι μυελού οστέων, από άκρατο λαϊκισμό, κολακεύοντας τον κόσμο με τις «μαγικές συνταγές» σχεδόν άμεσης τακτοποίησης του χρέους (πώς άραγε) και διατήρησης των «κεκτημένων», που όπως λέει διαθέτει , με μοναδικό και κυρίαρχο στόχο την φθορά της Κυβέρνησης και την παλινόρθωση στην εξουσία, έστω και αν για να γίνει αυτό, «γαία πυρί μιχθήτω». Αν και είναι εμφανές ότι δεν την θέλει την εξουσία και γνωρίζει ότι δεν μπορεί να την διαχειριστεί στην συγκυρία αυτή.

Την αξιωματική αντιπολίτευση που αρνείται να ανταποκριθεί στην πρόταση της Κυβέρνησης να συζητήσουν για το χρέος, για να μην της δώσει άλλοθι λέει, λες και το χρέος είναι του γείτονα και αν αποτύχει η Κυβέρνηση, δεν θα υπάρξουν καταστροφικές συνέπειες για το λαό και τη χώρα.

Την Αξιωματική Αντιπολίτευση, που από κοινού με την Κυβέρνηση, σε συγχορδία λαϊκισμού, διαδηλώνουν σε όλους τους τόνους , ότι «δεν πουλάμε» δημόσια περιουσία, αν και γνωρίζουν ότι αυτό είναι μονόδρομος στην μείωση του χρέους και ότι ο άλλος τρόπος είναι να αυξηθούν αδιέξοδα οι φόροι και να μειωθούν ακόμα περισσότερο ισοπεδωτικά οι μισθοί και οι συντάξεις.

Από την πλευρά μας θεωρούμε ότι για να έχουμε ανάπτυξη πρέπει αντίθετα να μειωθούν οι φόροι που φέρνουν ύφεση. Πρέπει να γίνουν άμεσα αποκρατικοποιήσεις, να απελευθερωθούν τα κρατικά μονοπώλια και όπου μπορεί και χρειάζεται δεν θα έχουμε πρόβλημα να πουληθούν ακίνητα ή να γίνουν άλλες παραχωρήσεις για αναπτυξιακές επενδύσεις για να μειωθεί το χρέος, να χρηματοδοτηθεί η ανάπτυξη και να μην χρειαστεί να μειωθούν ακόμα περισσότερο τα χαμηλά εισοδήματα με την οριζόντια αύξηση των φόρων. Η εμπειρία υπάρχει διεθνώς αλλά και στη χώρα μας και έχει αποδώσει.

Την Κυβέρνηση και την Αξιωματική Αντιπολίτευση που κιοτεύουν, μπροστά στους κομματικούς προνομιούχους εργατοπατέρες, όταν πρέπει να καταργήσουν προνόμια και ανισότητες στο δημόσιο τομέα, δείχνοντας έξω την χώρα ανίκανη να λάβει μέτρα.

Εμείς συγκρουστήκαμε μετωπικά με τον κακώς εννοούμενο συνδικαλισμό.

Στην μελαγχολία που μου προξενούν οι σκέψεις αυτές, με στηρίζει η ένοχη (γιατί δημιουργείται από ανώμαλες συνθήκες) «ικανοποίηση», ότι εμείς στη Δημοκρατική Συμμαχία, αποφασίσαμε να εξορκίσουμε τον λαϊκισμό και την εξαπάτηση του κόσμου και το τηρούμε ευλαβικά.

Αποφασίσαμε και λέμε την αλήθεια στον κόσμο συγκρουόμενοι μετωπικά με όσα κατεστημένα συμφέροντα εμποδίζουν τις αναγκαίες αλλαγές, που αποτελούν την μόνη διέξοδο από την βαθιά κρίση που μαστίζει τη χώρα μας και απειλεί το μέλλον και την υπόστασή της.

Με τις σκέψεις αυτές κρίνω ότι πρέπει οι πολίτες να πάψουν τον αρνητισμό και την ισοπεδωτική λογική.

Δεν είμαστε όλοι ίδιοι.

Βγήκαμε μπροστά με άλλη λογική, με άλλη προσέγγιση της πολιτικής ζωής. Πρώτη η Ντόρα Μπακογιάννη που είχε την τόλμη και το ανάστημα – και μας έπεισε - να κάμει την αυτοκριτική της, να γυρίσει σελίδα και να τραβήξει μπροστά.

Ακούστε τις θέσεις μας, ελάτε στις ανοιχτές και πρωτόγνωρα δημοκρατικές συνεδριακές διαδικασίες μας. Ελάτε να πείτε την άποψή σας. Σας διαβεβαιώνω ότι θα ακουστεί με ανοικτά αφτιά και ανοιχτή καρδιά.

Οι καιροί επιτάσσουν να ενεργοποιηθούν οι καταξιωμένοι στη ζωή, που πρέπει να αναλογιστούν ότι οι συνθήκες τους καλούν και δεν είναι πλέον επιτρεπτό να αφήνουν την τύχη τους στους άλλους, στους μέτριους και τους κερδοσκόπους της πολιτικής. Να βγουν μπροστά, σε όποια παράταξη κρίνουν ότι τους αντιπροσωπεύει. Να πάρουν τα κοινά – τις τύχες τους - στα έμπειρα χέρια τους. Η απουσία αυτών που έχουν κάτι να πουν, που μπορούν κάτι να κάνουν και το έχουν αποδείξει στη ζωή, δεν δικαιολογείται πλέον. Η ευθύνη είναι συλλογική.

Το μέλλον των παιδιών μας είναι σε άμεσο κίνδυνο.