Για τον αθλητισμό στη Βοιωτία
Ενα εκπληκτικό άρθρο/ρεπορτάζ/σύνοψη των αθλητικών δρὠμενων στη Βοιωτία αλλά και μια κραυγή αγωνίας για το μέλλον των σωματείων εκτός ποδσφαίρου και επομένως και των νέων ανθρώπων μας απέστειλε και δημοσιεύουμε ο "Επαρχιώτης". Είναι εμφανής στον αναγνώστη η βαθιά γνώση του αντικειμένου εκ μέρους του αρθρογράφου αλλά η συστηματική καταγραφή των προβλημάτων σε κάθε δήμο σε κάθε χωριό. Δείτε.
Γράφει ο Επαρχιώτης
Ποιος αθλητισμός; Πάει πέθανε.
Ζήτω ο ποδοσφαιρισμός
Είσαι νέος και θέλεις να ασχοληθείς με τον αθλητισμό. Ζεις στην Βοιωτία και δεν είσαι κάτοικος μιας από των δύο μεγάλων πόλεων Λιβαδειάς και Θήβας; Δεν σου αρέσει το ποδόσφαιρο και θέλεις να γνωρίσεις κάποιο διαφορετικό άθλημα;
Κρίμα. Μόνο γήπεδο ποδοσφαίρου έχουμε.
Κάπως έτσι μπορεί να περιγραφεί το κενό που έχει δημιουργηθεί στον νομό μας σε έργα υποδομής για τον αθλητισμό, κυρίως στις επαρχίες των δύο μεγάλων δήμων μας.
Την ίδια στιγμή που η νεολαία του τόπου μας, γεμίζει τον χρόνο της εκτός σχολείου σε φροντιστήρια και καφετέριες. Τα αθλητικά σωματεία του νομού μας, πλην των ποδοσφαιρικών, με τα βίας μπορούν και συμπληρώνουν ομάδες για να συμμετάσχουν στα πρωταθλήματα. Αθλήματα όπως το μπάσκετ, το βόλεϊ η κολύμβηση, ο στίβος κ.α , αποτελούν άγνωστες λέξεις για τις τοπικές αρχές.
Ένας εύκολος τρόπος για να μπορέσεις να ξεχωρίσεις την αδυναμία αυτή του τόπου μας, είναι να δεις πόσα γήπεδα υπάρχουν στον νομό και τι άθλημα υποστηρίζουν.
Το ποδόσφαιρο για παράδειγμα. Αυτή τη στιγμή μπορούμε να το θεωρήσουμε δίκαια βασιλιά των σπορ καθώς σε κάθε χωριό, ανεξαρτήτως πληθυσμού, μετρά τουλάχιστον από ένα γήπεδο. Θα είναι ξερό ή θα έχει χλοοτάπητα; Θα έχει κερκίδες ή θα βλέπεις πίσω από τα κάγκελα; Θα έχει αποδυτήρια ή θα αλλάζουν από το σπίτι οι ενδιαφερόμενοι? Δεν έχει σημασία! Ένα γήπεδο οι τοπικές δημοτικές αρχές θα το φτιάξουν για να βλέπουν τις ομάδες τους τις Κυριακές.
Τι γίνεται όμως με τα υπόλοιπα αθλήματα; Το μπάσκετ, το βόλεϊ και το χαντμπολ για παράδειγμα που χρειάζονται σχεδόν ίδιες συνθήκες για να ασχοληθεί κάποιος. Αν το εξετάσουμε το θέμα πάλι μόνο για τις επαρχίες των μεγάλων πόλεων, θα δούμε ότι μόλις τρεις πόλεις μπορούν να περηφανεύονται γα τ’ ότι έχουν κλειστό γυμναστήριο στον δήμο τους.
Σχηματάρι, Ορχομενός και Δίστομο μέσα στην δεκαετία του ‘90 κατάφεραν και εξασφάλισαν πόρους και υπογραφές που τους έφεραν στο κλαμπ των “προνομιούχων” του νομού.
Τα γήπεδα φτιάχτηκαν, εγκαινιάστηκαν αλλά τι φιλοξένησαν; Τα πρώτα χρόνια κάθε μια από της παραπάνω πόλεις είχαν μια ομάδα μπάσκετ. Ούτε βόλεϊ ούτε χαντμπολ. Κάποια ομιλία ή κάποιος σύλλογος παραδοσιακών χορών ίσως τα γέμιζε. Σήμερα όμως και ενώ έχει περάσει σχεδόν μια δεκαετία από την ημέρα κατασκευής τους η εικόνα είναι απογοητευτική.
Με εξαίρεση το Σχηματάρι που συντηρεί το γήπεδο σε πολύ καλή κατάσταση, Δίστομο και Ορχομενός δεν έχουν ούτε μια ομάδα σε κάποιο από τα προαναφερθέντα αθλήματα. Τα κτήρια μένουν άδεια και οι σκεπές σαπίζουν καθώς δεν υπάρχει η απαιτούμενη συντήρηση.
Ας αφήσουμε όμως το τι έχει γίνει και πάμε στο τι δεν έχει γίνει και που? Περιοχές όπου ο πληθυσμός μπορεί να ξεπερνάει τα τρεις χιλιάδες άτομα και σε αρκετά μεγάλη απόσταση από τα αστικά μας κέντρα, αυτή την στιγμή γνωρίζουν μόνο την μπάλα με τα ασπρόμαυρα τετραγωνάκια.
Στην επαρχία Θηβών για παράδειγμα. Εκεί που γεωγραφικά Βάγια, Θεσπιές, Μαυρομάτι, Λεοντάρι ενώνονται, η επένδυση σε αθλητικές εγκαταστάσεις περιορίζεται μόνο στο ποδόσφαιρο. Το ίδιο συμβαίνει και στα χωριά Πλαταιές, Καπαρέλλι, Λεύκτρα όπου μετράμε από ένα γήπεδο ποδοσφαίρου και τίποτε άλλο.
Από την άλλη μεριά, στην επαρχία Λιβαδειάς, συμβαίνει κάτι αντίστοιχο. Η Αράχοβα, αποκομμένη στο άκρο του νομού, δεν μπορεί να οργανώσει την σύλλογο μπάσκετ που έχει καθώς τα έντονα καιρικά φαινόμενα που την επισκέπτονται τον χειμώνα είναι απαγορευτικά. Επίσης Άσπρα Σπίτια και Αντίκυρα, περιοχές με μεγάλη παράδοση στην οργάνωση αθλητικών τμημάτων, αυτή την στιγμή το βάρος πέφτει στο ποδόσφαιρο και στις παιδικές-εφηβικές ηλικίες σε αντίθεση με το παρελθόν.
Για το τέλος άφησα μια ιδιάζουσα περίπτωση. Τον Αλίαρτο και τις γύρω περιοχές. Σε αυτόν το δήμο έχει συμβεί το εξής. Από το τέλος του περασμένου αιώνα μέχρι σήμερα υπάρχει πλάνο δημιουργίας κλειστού γυμναστηρίου. Ο τόπος μετρά πληθυσμό πάνω από δέκα χιλιάδες κάτοικους και η χρησιμότητα ενός τέτοιου έργου θεωρείται αναγκαία.. Το έργο στις αρχές της δεκαετίας άρχισε να γίνεται πραγματικότητα. Έπεσαν τα μπετά, σηκώθηκαν τοίχοι, μέχρι και τις βάσεις της σκεπής προσάρμοσαν. Το αποτέλεσμα όμως είναι απογοητευτικό. Τα τελευταία πέντε χρόνια το έργο, έχει μείνει στάσιμο. Το ήδη υπάρχον κτήριο κοσμεί τα χωράφια της περιοχής και οι αίθουσες του λειτουργούν ως κατάλυμα για τους τσιγγάνους.
Συνεπώς μετά από την παραπάνω απογραφή αθλητικών εγκαταστάσεων του νομού μας μια φράση μου έχει κάτσει στο μυαλό.…
Ποιος αθλητισμός; Πάει πέθανε.
Ζήτω ο ποδοσφαιρισμός.
