Εδώ Μιλάμε και Γράφουμε Ελληνικά. Ανεξαρτήτως κόστους

Γράφει ο Δημήτρης Λάμπρου

Δημοσιογράφος/ 

Εκδότης Περιοδικού ΒΟΙΩΤΙΑ

Ολοκληρώσαμε στο προηγούμενο σημείωμα τα σχετικά με την εξάρτηση/εξάρτυση/εξάρτιση (δείτε εδώ http://viotia.blogspot.gr/2015/04/blog-post_3.html).  Υπάρχει όμως κι ένα συχνό γραμματικό σφάλμα που συνδέεται με την ανεξαρτησία και ειδικότερα με το επίρρημα ανεξαρτήτως. Είναι από τα πιο συνηθισμένα λάθη στα σύγχρονα ελληνικά και υπάρχει σε πολλά γραπτά κείμενα. Ταυτόχρονα  είναι από τα πλέον ενδεικτικά της ανεπάρκειας πολλών χρηστών της νεοελληνικής γλώσσας.

Ποιο είναι το σωστό; Ανεξαρτήτως ηλικίας ή ανεξαρτήτου ηλικίας;  Ανεξαρτήτως χρώματος ή ανεξαρτήτου χρώματος; Ακόμα πιο καθαρά αναδεικνύεται το πρόβλημα όταν χρησιμοποιούμε κοινές στον καθημερινό λόγο  φράσεις: «Ολοι πρέπει να υποστηρίξουμε τον συγχωριανό μας στις εκλογές , ανεξαρτήτως ιδεολογίας» ή «Ολοι πρέπει να υποστηρίξουμε τον συγχωριανό μας στις εκλογές, ανεξαρτήτου ιδεολογίας»;

Το ορθό είναι το «ανεξαρτήτως ηλικίας», «ανεξαρτήτως χρώματος»  και το «ανεξαρτήτως ιδεολογίας» καθώς η σωστή σύνταξη είναι επίρρημα+γενική και όχι επίθετο +γενική.

Αυτό είναι έτσι, δεν χρειάζεται επεξήγηση. Όμως με την ευκαιρία των δύο άρθρων για την «εξάρτηση και το ανεξαρτήτως» θέλω να διευκρινίσω μερικά πράγματα που είναι κοινός τόπος στις  θεωρητικές αναζητήσεις των διεθνών σχέσεων αλλά απουσιάζουν τόσο απελπιστικά από τον δημόσιο διάλογο. .

Με αφορμή την οικονομική κατάρρευση της χώρας πληθαίνουν οι φωνές που ζητούν ανεξάρτητη εθνική πολιτική, χωρίς δεσμεύσεις και χωρίς εξαρτήσεις. Κι ενώ επανέρχεται στην επικαιρότητα με ένταση και μάλιστα καθίσταται κάθε μέρα περισσότερο δημοφιλές το αίτημα για «εθνική ανεξαρτησία» έχω την αίσθηση ότι για μια ακόμη φορά δεν έχουμε συμφωνήσει  στους ορισμούς. Κι αν ανεξαρτησία σημαίνει την απουσία εξάρτησης ποια είναι η έννοια της εξάρτησης και ποια της αλληλεξάρτησης;.

Αλληλεξάρτηση μεταξύ δύο ή περισσοτέρων οντοτήτων στις διεθνείς σχέσεις ορίζεται η ικανότητα καθεμιάς από αυτές να επηρεάζει την άλλη ή τις άλλες με διαφόρους τρόπους αλλά και να επηρεάζεται από αυτές.  Πρόκειται για μια σχέση αναλογικής ισορροπίας που περιορίζει την αυτονομία των μερών αλλά έχει προφανή οφέλη για εκείνα.

Εξάρτηση στη διεθνολογική ορολογία νοείται η  υπαγωγή μιας πολιτικής οντότητας στην εξουσία μιας άλλης και η από την υποταγή αυτή προκύπτουσα εκμετάλλευση και γενικός έλεγχος της πρώτης. Σε αντίθεση με την αλληλεξάρτηση που προϋποθέτει ένα ελάχιστο αμοιβαιότητας η εξάρτηση μορφοποιεί μια σχέση κατά την οποία η μεταβολή στο ένα μέρος έχει σημαντικές συνέπειες  και στο άλλο χωρίς να ισχύει το αντίστροφο –τουλάχιστον όχι πάντα.

Στο πλαίσιο αυτό ενδιαφέρων είναι ο προβληματισμός για τη θέση της Ελλάδας στο διεθνές σύστημα και ειδικότερα στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Εχει αναπτυχθεί μεγάλη συζήτηση για το αν η χώρα μας είναι αλληλεξαρτώμενη ή εξαρτημένη, συζήτηση που φωτίζεται διαφορετικά σήμερα από τη δεινή κατάσταση και την οικονομική ασφυξία στην οποία έχει περιέλθει.

Η απάντηση είναι δύσκολη και σίγουρα δεν αποτελεί μέρος ενός άρθρου για τη γλώσσα. Όμως », εκκινώντας από τη γλωσσική αφορμή και περνώντας σε μια εννοιολογική προσέγγιση,  θα επιχειρήσω να δώσω μια περίληψη της θεωρίας της «εξάρτησης  όπως αυτή συστηματοποιήθηκε από κοινωνιολόγους και οικονομολόγους των χωρών του Νότου -ιδίως της Λατινικής Αμερικής- στα τέλη του 20ού αιώνα καθώς κατά πολλούς εφαρμόζει με τις ανάλογες προσαρμογές στην σημερινή ελληνική πολιτική και οικονομική πραγματικότητα .

Τα προβλήματα της οικονομικής ανάπτυξης στις χώρες της περιφέρειας τείνουν να αποδίδονται από τους δυτικούς τεχνοκράτες της πολιτικής και της οικονομίας σε μια σειρά από παράγοντες που αφορούν στους θεσμούς και τις δομές αυτών των κρατών. Ετσι, κατά τη δυτική ανάλυση,  τα υπαρκτά προβλήματα της διαφθοράς και της ανεπάρκειας της διοίκησης αλλά και της χαμηλής επαγγελματικής ποιότητας του πληθυσμού –παθογένειες που φωτογραφίζουν και την Ελλάδα- καθώς και άλλα όπως ο υπερπληθυσμός και η άνιση κατανομή του πλούτου θεωρούνται ευρέως ως αιτίες της υπανάπτυξης και της οικονομικής καθυστέρησης στις χώρες της περιφέρειας.

Οι θεωρητικοί της «εξάρτησης» όμως ισχυρίζονται ότι το πρόβλημα της οικονομικής οπισθοδρόμησης βρίσκεται στην ίδια τη δομή  του διεθνούς συστήματος που είναι κατασκευασμένο έτσι ώστε από το παγκόσμιο εμπόριο να κερδίζει ο βιομηχανικός βορράς πάντοτε. Και πως η περιφέρεια και το κέντρο του διεθνούς συστήματος είναι από τη λειτουργία τους διαφορετικά – η περιφέρεια εξυπηρετεί τα συμφέροντα του κέντρου.

Αν όλα αυτά μεταφερθούν στην Ε.Ε. προκύπτουν ενδιαφέρουσες αναλογίες  μεταξύ του βιομηχανικού κέντρου στην προτεσταντική Βόρεια Ευρώπη και του καθυστερημένου Νότου που επιπλέον είναι και υπερχρεωμένος. Φυσικά δεν είναι παραγωγικά τα βιαστικά συμπεράσματα ούτε οι χρεοκοπίες έχουν μονοσήμαντες αιτίες.  

Εκείνο που είναι βέβαιο είναι ότι η Ελλάδα έχει άμεση ανάγκη από ριζικές αλλαγές  αν θέλει να συνεχίσει να συγκαταλέγεται στα ανεπτυγμένα έθνη. Κι αυτές οι αλλαγές πρέπει να γίνουν τώρα. Aνεξαρτήτως κόστους.

Απομάκρυνση Γκριτζάπη από τη ΔΕΠΟΔΑΛ

Επαυσε τον Μ. Γκριτζάπη από τη θέση του Γενικού Διευθυντή της εταιρείας το Διοικητικό Συμβούλιο της ΔΕΠΟΔΑΛ Α.Ε., με ψήφους 7-3.

Σύμφωνα με πληροφορίες της viotia για τη θέση -που προσωρινά θα καλυφθεί εκ των ενόντων, από δημοτικό σύμβουλο-  θα υπάρξει γρήγορα νέα προκήρυξη που υποστηρίζεται ότι θα είναι ανοιχτή και διαφανής. Ο κ. Γκριτζάπης θα λάβει τη νόμιμη αποζημίωσή του.

"Γύρω απ' τον Ήλιο" με τον Μανώλη Φάμελλο στο Art Cafe Αστραδενή

Ο Μανώλης Φάμελλος, το Σάββατο 18 Απριλίου, παρουσιάζει ζωντανά το νέο του δίσκο "Γύρω απ' τον ήλιο".

Ο αγαπημένος τραγουδοποιός παρέα με ένα μικρό σύνολο εγχόρδων φιλοδοξεί να ανασυστήσει τον εαυτό του ρεμβάζοντας μέσα σε ένα άλλο κάδρο, μέσα σε ένα άλλο κήπο με πιο βαθιά και παράξενα χρώματα...

Χωρίς ηλεκτρισμό, αποκλειστικά στηριγμένη στις δονήσεις των εγχόρδων, των νυκτών και των φωνών η μικρή αυτή παρέα απευθύνεται σε ευήκοους ακροατές που αγαπούν την μουσική των ψιθύρων, των πουλιών και τα παράξενα σύννεφα...

Αφιέρωμα στη Μοσχολιού

Επείγουσα ανάγκη για αιμοπετάλια και αίμα

Επείγουσα ανάγκη για αιμοπετάλια και αίμα έχει συμπατριώτης μας που νοσηλεύεται στην Εντατική. Όποιος μπορεί να βοηθήσει θα πρέπει να απευθυνθεί στον κοντινότερο σταθμό αιμοδοσίας ζητώντας το αίμα να σταλεί στο 251 Γενικό Νοσοκομείο Αεροπορίας για τον ασθενή Η.Β. του Στ. (τηλ. Επικοινωνίας 6944370370).

Διστομίτες στις Βρυξέλλες για τις γερμανικές αποζημιώσεις

του Δημήτρη Λάμπρου

Για το θέμα των γερμανικών πολεμικών επανορθώσεων πρόκειται να πραγματοποιηθεί μια ενδιαφέρουσα εκδήλωση στις Βρυξέλλες στις 4 Μαΐου 2015. Διοργανωτής ο ευρωβουλευτής κ. Κούλογλου.
Στην εκδήλωση θα προβληθεί το ντοκιμαντέρ "Το Ολοκαύτωμα της Μνήμης" και θα δοθεί συνέντευξη Τύπου προς τα διεθνή ΜΜΕ.
Εχουν κληθεί να παραστούν επιζώντες των γερμανικών εγκλημάτων πολέμου στη Ελλάδα από αρκετές μαρτυρικές περιοχές. Από το Δίστομο θα δώσουν το παρών η Νίτσα Σφουντούρη, ο Αργύρης Σφουντούρης και ο Ηλίας Καστρίτης. 

Του Θωμά στον Αγιο Θωμά

Ευχαριστήριο Ερυθρού Σταυρού

Πάσχα στο γυαλί από τον Λαογραφικό Ομιλο Ορχομενού

To κυνήγι του χαμένου αυγού στη Λιβαδειά

Εφυγε ο Γκύντερ Γκρας

Στα 87 του χρόνια έφυγε από τη ζωή ο Γκύντερ Γκρας  ένας από τους σημαντικότερους μεταπολεμικούς Γερμανούς συγγραφείς ο οποίος βραβεύτηκε το 1999 με το Νόμπελ Λογοτεχνίας. 

Εκτός από τα μυθιστορήματα με τα οποία έγινε γνωστός σε ολόκληρο τον κόσμο, έγραψε θεατρικά έργα και ασχολήθηκε με την ποίηση. Συγχρόνως είχε έντονη ανάμειξη στην πολιτική ζωή της Γερμανίας.

Σύμφωνα με την Wikipedia o Γκύντερ Γκρας γεννήθηκε στις 16 Οκτωβρίου του 1927 στην Ελεύθερη πόλη του Ντάντσιχ από Γερμανό προτεστάντη πατέρα και καθολική μητέρα, πολωνικής καταγωγής και ανατράφηκε ως καθολικός. Αφού προσπάθησε ανεπιτυχώς, όταν ήταν δεκαπέντε χρονών, να καταταγεί στα γερμανικά υποβρύχια, για να ξεφύγει από το ασφυκτικό οικογενειακό περιβάλλον του, όπως ο ίδιος υποστήριξε σε συνέντευξή του το 2006, εντάχθηκε πρώτα στο Reichsarbeitdienst και το 1944 στα Waffen-SS (ένοπλος κλάδος της SS). Ως μέλος των Waffen-SS συμμετείχε στις επιχειρήσεις της 10ης Μεραρχίας Θωρακισμένων SS "Frundsberg" από τον Φεβρουάριο του 1945 μέχρι τον Απρίλιο του ίδιου έτους, οπότε τραυματίστηκε, συνελήφθη από Αμερικανούς στρατιώτες και στάλθηκε σε στρατόπεδο αιχμαλώτων.



Μετά τον πόλεμο εργάστηκε για δύο χρόνια σε ορυχείο και έλαβε εκπαίδευση λιθοξόου. Αργότερα σπούδασε γλυπτική και γραφιστική, πρώτα στην Ακαδημία Τεχνών του Ντίσελντορφ (Künstakademie Düsseldorf) και έπειτα στο Βερολίνο. Από τα μέσα της δεκαετίας του '50 ξεκινά και το λογοτεχνικό του έργο, που θα τον κάνει παγκοσμίως γνωστό. Από το 1983 έως το 1986 διετέλεσε Πρόεδρος της Ακαδημίας Τεχνών του Βερολίνου.

Ο Γκύντερ Γκρας νυμφεύτηκε δύο φορές, το 1954 και το 1979.

Συγγραφικό έργο και πολιτική δράση του Γκρας

Ο Γκύντερ Γκρας, για πάνω από μισό αιώνα αποτελεί ένα είδος «ηθικής συνείδησης» της Γερμανίας, καθώς με το σύνολο του λογοτεχνικού του έργου και τις δημόσιες παρεμβάσεις του προσπάθησε να εμποδίσει τον εφησυχασμό των συμπατριωτών του που μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ήθελαν να κλείσουν τους λογαριασμούς τους με το παρελθόν, ξεχνώντας τα ναζιστικά εγκλήματα.



Έγινε ιδιαίτερα γνωστός με το μυθιστόρημα του Το τενεκεδένιο ταμπούρλο που εκδόθηκε το 1959 και έγινε ταινία είκοσι χρόνια αργότερα. Ακολούθησαν το 1961 το Γάτα και Ποντίκι και το 1963 το Σκυλίσια μέρα που μαζί με το Τενεκεδένιο ταμπούρλο αποτελούν την Τριλογία του Ντάντσιχ. Άλλα γνωστά του έργα, που μεταφράστηκαν και στα ελληνικά, όπως και η Τριλογία του Ντάντσιχ, είναι: Η πρόβα της εξέγερσης των πληβείων (1966), Ο Μπουτ το ψάρι (1977), Δυσοίωνα κοάσματα (1992), Γράφοντας μετά το Άουσβιτς (1993), Ένα ευρύ πεδίο (1995), Ο αιώνας μου (1999) και Σαν τον κάβουρα (2002).

Αν και δεν έγινε μέλος του Σοσιαλοδημοκρατικού Κόμματος, ο Γκύντερ Γκρας τάχθηκε υπέρ της σοσιαλοδημοκρατίας, υποστηρίζοντας ότι μόνο με μεταρρυθμίσεις και όχι με επαναστατική ανατροπή είναι δυνατή η οικονομική και κοινωνική αλλαγή. Έτσι, υποστήριξε την κυβέρνηση του Βίλι Μπραντ, ασκώντας της, όμως, έντονη κριτική.



Μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου ο Γκρας τάχθηκε ενάντια στην ένωση των δύο Γερμανιών και πρότεινε, για τουλάχιστον μια επταετία, μια Συνομοσπονδία των δύο Γερμανικών κρατών, η οποία μελλοντικά θα μπορούσε να αποκτήσει την μορφή μιας ένωσης Γερμανικών κρατών.

Υπερασπίστηκε τα δικαιώματα των τσιγγάνων, υποστηρίζοντας την ανάγκη χορήγησης σε αυτούς ευρωπαϊκού διαβατηρίου, που θα τους επιτρέπει τη διαμονή σε οποιοδήποτε ευρωπαϊκό κράτος. Δημιούργησε στην Ρουμανία ένα ίδρυμα για τους Ρομά, με την ονομασία «Εταιρία για τους απειλούμενους λαούς», το οποίο κάθε χρόνο βραβεύει όσους προσπαθούν να βελτιώσουν τη ζωή των τσιγγάνων. Για τον Γκύντερ Γκρας οι Τσιγγάνοι είναι αυτό που καμωνόμαστε ό,τι είμαστε εμείς: εκ γενετής γνήσιοι Ευρωπαίοι.

Η περιφορά του Επιταφίου στη Λιβαδειά και 122 φωτογραφίες

Με σεμνοπρέπεια και κατάνυξη έγινε απόψε η περιφορά του Επιταφίου στη Λιβαδειά. Δείτε το φωτορεπορτάζ.

Η περιφορά του Επιταφίου στη Λιβαδειά και 122 φωτογραφίες

Στα βήματα του Θείου Δράματος: Μεγάλη Πέμπτη

Γράφει ο Δημήτρης Λάμπρου

Δημοσιογράφος/ 

Εκδότης Περιοδικού ΒΟΙΩΤΙΑ

Είναι εντυπωσιακή και πολυεπίπεδη η αφήγηση όταν φτάνουμε στο κύριο μέρος του θείου δράματος, στη Γεθσημανή, στη Δίκη, στη Σταύρωση και στην Ανάσταση. Γιατί αυτή η ιστορία έχει πολλές αναγνώσεις. Είναι άραγε ένα ψυχολογικό θρίλερ, ένα δικαστικό δράμα, μια μελέτη πάνω στη μοίρα εκείνου που τα βάζει με τη δικαστική και την πολιτική εξουσία, είναι πάνω απ’ όλα μια ιστορία αγάπης και θυσίας; Σε όλες τις εκδοχές είναι συναρπαστική.

Κι αν στα δυο χιλιάδες χρόνια που πέρασαν ασχολήθηκαν μαζί της τα πιο λαμπρά ανθρώπινα πνεύματα, πάντα υπάρχουν σκοτεινά σημεία, πάντα μένουν αφώτιστες ή μισοφωτισμένες πλευρές και πάντα αφήνονται περιθώρια ερμηνείας τέτοια που να δημιουργούν νέο κύκλο συζητήσεων και αντιθέσεων και να ανατροφοδοτούν το ενδιαφέρον για την πιο μεγάλη ιστορία που ειπώθηκε ποτέ.

Πρώτη πράξη του μεγάλου δράματος, σαν ένας κορυφαίος σκηνοθέτης του 20^ου αιώνα να την είχε επιλέξει, ο Μυστικός Δείπνος. Ο μυστηριώδης φίλος που παραχωρεί το ανώγειο της οικίας του, η επιβλητική σύναξη των δεκατριών αντρών, του Ιησού και των Αποστόλων του και μια διάχυτη μελαγχολία που βαραίνει την ατμόσφαιρα. Όλοι αντιλαμβάνονταν και ο Ιησούς ήξερε ότι ένας κύκλος έκλεινε κι ένας άλλος άνοιγε. Οι ωραίες μέρες της διδασκαλίας, της δημιουργίας, των θαυμάτων είχαν φτάσει στο τέλος τους. Είχε έρθει η ώρα να δοξαστεί ο Υιός του ανθρώπου.

Σαν πρώτη πράξη Εκείνος πλένει τα πόδια των μαθητών του, χαράζοντας νέα όρια στην ταπείνωση. Οι μαθητές τα χάνουν, αλλά ακόμα περισσότερο όταν, αφού καθίσει, τους λέει: «Ένας από εσάς θα με προδώσει».
«Ποιος είναι, Κύριε, ποιος είναι;» ταραγμένοι οι μαθητές ανταλλάσσουν βλέμματα γεμάτα υποψία. Πιο πολύ απ’ όλους ο αγαπημένος του Ιωάννης.
Και ο Ιησούς κάμπτεται: «Εκείνος στον οποίο θα δώσω το ψωμί που θα ‘χω βουτήξει στον ζωμό». Αποφασιστικά το δίνει στον Ιούδα. «Κάνε ό,τι έχεις να κάνεις» του λέει.

Ο προδότης γλιστρά έξω και τρέχει στο μέγαρο του Καϊάφα. Προσφέρεται να δώσει διέξοδο στους δισταγμούς των αρχιερέων. Εκείνοι, που φοβούνται λαϊκή εξέγερση αν επιχειρήσουν τη σύλληψη του Ιησού στα φανερά, αναγνωρίζουν στον Ιούδα τη λύση για το πρόβλημά τους. Πίσω στον Μυστικό Δείπνο ο Ιησούς προετοιμάζει τους μαθητές του, αλλά φαίνεται ότι τα λόγια του πια δεν είναι τούτου του κόσμου. 

Ανήσυχος ο Πέτρος: «Εγώ, Κύριε, είμαι έτοιμος να δώσω τη ζωή μου για σένα».
Εκείνος του απαντά πικρά: «Λέγω σοι, Πέτρε, ου φωνήσει σήμερον αλέκτωρ πριν ή τρις απαρνήση μοι ειδέναι με», δηλαδή πριν ξημερώσει τρεις φορές θα μ’ έχεις αρνηθεί.

Στη συνέχεια, εκεί με τους έντεκα πιστούς μαθητές του, προχωρά στην καθιέρωση του πιο σκοτεινού και του  πιο λαμπερού, του πιο φοβερού και του πιο τερπνού μυστηρίου, της θείας ευχαριστίας. Έκοψε το ψωμί και το μοίρασε σε όλους: «Λάβετε φάγετε. Τούτο εστί το σώμα μου».
Κι έπειτα, το ποτήρι με το κρασί: «Πίετε εξ αυτού πάντες. Τούτο εστί το αίμα μου το της Καινής Διαθήκης το περί πολλών εκχυνόμενον».  Μια γλυκιά ανοιξιάτικη νύχτα έχει απλωθεί πάνω από την Παλαιστίνη, όταν φεύγουν από την Ιερουσαλήμ και κατευθύνονται προς το  Όρος των Ελαιών.

Αφήνει τους μαθητές του κάτω από τις ελιές. « Καθίστε εδώ και προσευχηθείτε».
Και παίρνοντας μαζί του τον Πέτρο, τον Ιωάννη και τον Ιάκωβο προχωρά πιο πέρα, μέσα σε μια αγωνία για το αναπόφευκτο που δεν έλεγε να τελειώσει. Ο ίδιος έχει κυριευτεί από αμφιβολία.
«Περίλυπος εστί η ψυχή μου έως θανάτου», λέει στους αγαπημένους του μαθητές και προχωρά πιο μπροστά μόνος. Πέφτει με το πρόσωπο στη γη και προσεύχεται. Οι ώρες είναι δύσκολες.
Μιλά ταραγμένος στον Πατέρα του: «Πατέρα, όλα μπορείς να τα κάνεις. Ας μην πιω εγώ αυτό το πικρό ποτήρι.

Γυρίζει πίσω και βρίσκει τους μαθητές του να έχουν αποκοιμηθεί. Επιστρέφει στον τόπο της προσευχής. Πέφτει πάλι στα γόνατα. Η αγωνία του έχει κορυφωθεί.

 Ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια του Δόγματος, μια από τις πιο λαμπρές σελίδες του χριστιανισμού ανοίγεται μπροστά μας. Γιατί ο Ιησούς αγωνιά; Λιποψύχησε; Κι αν λιποψύχησε, σαν θεός δεν ήξερε ότι θα αναστηθεί; Έπρεπε να νιώσει όλο το δράμα, όλη την αγωνία, όλη τη φρίκη, όλο τον πόνο κι όλη τη μοναξιά, για να αποκτήσει η θυσία το θεϊκό της περιεχόμενο. Δεν μπορούσε να είναι μια απλή διεκπεραίωση ούτε μια συμβολική πορεία με προαποφασισμένο χάπι εντ.

Ο Ιησούς ιδρώνει και ο ιδρώτας του ποτίζει τα νυχτολούλουδα του κήπου της Γεθσημανή. Του ίδιου κήπου που σε λίγο αναστατώνεται από τον ήχο των βημάτων και την κλαγγή των όπλων των αποσπασμάτων που τον ψάχνουν.
«Ξυπνήστε», φωνάζει στους μαθητές του, «ήρθε η ώρα. Φτάνει ο προδότης».
Με μαχαίρια και ξύλα οι άνθρωποι των αρχιερέων και οι στρατιώτες τον πλησιάζουν. «Χαίρε, Ραβί», του λέει ο Ιούδας και τον φιλάει.

Ο Ιησούς συλλαμβάνεται και οδηγείται στο συμβούλιο των αρχιερέων. Τα μεγάλα ερωτήματα και μερικές απαντήσεις για τη δίκη του Χριστού, θα προσπαθήσουμε να δώσουμε αύριο. Ο Άννας, ο Καϊάφας και ο Πιλάτος έχουν σειρά να παίξουν τον ρόλο τους στο θείο δράμα.

Εθιμα για το Πάσχα στη Λιβαδειά: Η αγορά του αρνιού

Γράφει ο Δημήτρης Λάμπρου

Δημοσιογράφος/ 

Εκδότης Περιοδικού ΒΟΙΩΤΙΑ

Μερικές σκέψεις και στοιχεία για τον εορτασμό του παραδοσιακού Πάσχα από τους Έλληνες φρονώ ότι είναι απαραίτητες, εν όψει μάλιστα μιας επιχείρησης αναβίωσης των εθίμων του οβελία και κυρίως του λάκκου στη Λιβαδειά, στην οποία συμμετέχει και το viotia blogspot.com με τη συνδιοργάνωση φωτογραφικού διαγωνισμού.

Είναι γενικά παραδεκτό ότι το αρνί του Πάσχα αποτελεί εβραϊκό έθιμο, που συνδυαζόταν με τη βαφή με αίμα του αμνού στο κατώφλι των ιουδαϊκών οικιών σε ανάμνηση της Εξόδου από την Αίγυπτο.
Στην Ελλάδα η αρχή του εθίμου χάνεται στα βάθη των αιώνων. Συνδέεται όμως σίγουρα με την κλέφτικη ζωή, ενώ σημαντικό ρόλο στη διάδοση και στην εμπέδωσή του διαδραματίζει η βαθιά πίστη των λαϊκών στρωμάτων στην ωμοπλατοσκοπία. Μέχρι τις αρχές του εικοστού αιώνα το αρνί και τα αυγά του Πάσχα αγιάζονταν από ιερέα. Ειδικά το ζωντανό αρνί το ευλογούσε ο παπάς με την ευχή «Ως αγίασον τον αμνόν ον προσήνεγκεν αυτώ ο πιστός Αβραάμ και τον αμνόν ώσπερ Άβελ προσήνεγκεν εις ολοκάρπωσιν».

Η ωμοπλατοσκοπία, βέβαια,  δεν είναι είδος μανετίας που αναπτύχθηκε τους τελευταίους αιώνες από τους κλέφτες και τους αρματολούς. Πρέπει μάλλον να αντιμετωπίζεται ως μορφή οιωνοσκοπίας που προέρχεται από την αρχαιότητα. Άλλωστε ήδη από τον 11^ο αιώνα υπάρχει ειδική πραγματεία του ίδιου του Μιχαήλ Ψελλού για το ζήτημα. Η επίδραση της ωμοπλατοσκοπίας στη ζωή και τη δράση των ανθρώπων μέχρι και τον 19^ο αιώνα ήταν τεράστια, καθώς η πίστη στα μαντικά σημεία της  ήταν βαθιά ριζωμένη στη συνείδηση του λαού. Χωρίς υπερβολή η έκβαση των σημαντικότερων μαχών του αγώνα της ανεξαρτησίας επηρεάστηκε από τα μηνύματα της πλάτης του αρνιού. Όπως για παράδειγμα το Πάσχα του 1826 στο Ναύπλιο με τον οβελία του Πανούτσου Νοταρά, που όλοι οι καπεταναίοι παραδέχτηκαν ότι προέβλεψε την εξέλιξη της πολιορκίας.  Και οι ληστές αργότερα δεν ξεκινούσαν μάχη  ή επιχείρηση αν δεν είχε ο καπετάνιος συμβουλευτεί την πλάτη του αρνιού.

Σε άλλο σημείωμά μου θα αναφερθώ στην ωμοπλατοσκοπία ειδικότερα. Όμως εδώ γίνεται η εκτεταμένη αναφορά γιατί συνδέεται στενά με την αγορά του αρνιού του Πάσχα, ειδικότερα στην περιοχή της Ρούμελης και της Λιβαδειάς.  Κι αυτό  γιατί η τελετουργία της ωμοπλατοσκοπίας -που με τον καιρό είχε περιοριστεί στο πασχαλινό αρνί-  απαιτούσε, για να είναι έγκυρη η πρόβλεψη, το ζωντανό να έχει κοιμηθεί μια ή περισσότερες βραδιές στο σπίτι για το οποίο θα γινόταν η μαντεία. Αυτό  υποχρέωνε τους νοικοκυραίους, που στην περίπτωση της Λιβαδειάς ήταν όλοι χωρίς καμιά εξαίρεση, να αγοράζουν ζωντανό το αρνί τους στη διάρκεια της Μεγάλης Εβδομάδας και να το τρέφουν μερικές μέρες στο σπίτι τους και να το σφάζουν το Μεγάλο Σάββατο. Τον 19^ο αι. οι τσοπάνηδες κατέβαζαν τα κοπάδια τους για την αγοραπωλησία των αρνιών τη Μεγάλη Τετάρτη ή και νωρίτερα τη Μεγάλη Εβδομάδα στη Λιβαδειά, και στον 20^ο αι. τη Μεγάλη Πέμπτη.

Γράφει σχετικά ο Τάκης Λάππας: «Μεγάλη Πέμπτη: όλη η Λιβαδειά αντηχεί από τα βελάσματα των κοπαδιών που τα έχουν φέρει επίτηδες για το Πάσχα. Σε διάφορες μεριές της πόλης κατά κοπάδια τα αρνιά προσμένουν τους αγοραστές-θύτες τους. γιατί τη μέρα αυτή οι Λιβαδείτες την αφιερώνουν στο ψώνισμα του αρνιού. Γυροφέρνουν τα κοπάδια και με έμπειρο μάτι διαλέγουν το λαμπριάτικο σφαχτό τους. γιατί πρέπει να το πάνε σπίτι τους ζωντανό, όχι σφαγμένο. Ο καθένας φροντίζει να ‘βρει το μεγαλύτερο και το παχύτερο αρνί. Την Κυριακή, όταν θα το ψήνουν, αν δεν ξεχωρίζει το δικό τους από τα άλλα, τουλάχιστον να βρίσκεται σε ίση μοίρα. Αλίμονο σε κείνον που θα λαθέψει και θα αποτύχει στην αγορά του. απανωτά θα έρχονται τα αθώα πειράγματα. Γι’ αυτό και τα αρνιά τους ζυγίζουν πάνω από είκοσι κιλά.

Για την αγορά του αρνιού οι Λιβαδείτες διαθέτουν ποσά αρκετά μεγάλα και μερικοί πέρα από τις δυνάμεις τους. Κι αυτό μόνο και μόνο για να βγουν ασπροπρόσωποι την Κυριακή στο λάκκο, όπως λένε την ψησταριά. Πολλές φορές γίνονται και πρόχειροι πλειστηριασμοί για ένα καλοθρεμμένο αρνί μανάρι. Σπάνια να υποχωρήσει ο ένας για τον άλλο. Και μόνο γίνεται εξαίρεση, όταν πρόκειται για αρραβωνιασμένο. Αυτοί προτιμούνται και διαλέγουν το πιο μεγάλο. Το στολίζουν με χρυσά τέλια και με πολύχρωμες κορδέλες, βάφουν κόκκινο το κεφάλι και τη ράχη του, γαλάζια την ουρά του και θα το στείλουν στην καλή τους μαζί με την αναστάσιμη λαμπάδα.

Αλλά και ο πιο φτωχός Λιβαδείτης δεν θα μείνει παραπονεμένος. Θα βρει τρόπο να αγοράσει το λαμπριάτικο αρνί του. οι πατριώτες του δεν θα τον αφήσουν έτσι. Με ένα πρόχειρο μυστικό έργο θα εξασφαλίσουν και σ’ αυτόν τη χαρά της Λαμπρής. Έτσι δεν θα υπάρξει καμιά οικογένεια που να μην έχει το σφαχτό της. Και το βράδυ της Μεγάλης Πέμπτης απ’ όλα τα υπόγεια και τους κήπους των σπιτιών ακούγεται το παραπονεμένο βέλασμα των αρνιών. Η Λιβαδειά τη μέρα αυτή και την άλλη έχει μεταβληθεί σε μια μεγάλη στρούγκα».

Στα πολύ ενδιαφέροντα του Τάκη Λάππα να συμπληρώσουμε ότι αν οι κλέφτες και οι αρματολοί και αργότερα οι ληστές συνεισέφεραν πολλά στην εξέλιξη του τυπικού για το έθιμο του οβελία.  Αξίζει ακόμα να σταθούμε σε μια λεπτομέρεια που έχει τη σημασία της καθώς αποκαλύπτει πολλά για τον τρόπο συγκρότησης της ελληνικής κοινωνίας από την επανάσταση στο σύγχρονο κράτος. Στη διάρκεια του 19^ου αι. το αρνί του Πάσχα δωριζόταν ως πεσκέσι στους προύχοντες,  από τους βοσκούς για τη χρησιμοποίηση των τσιφλικιών τους ή ως αντάλλαγμα πολιτικής πατρωνίας. Αναφέρεται  χαρακτηριστικό περιστατικό στην αγορά της Λιβαδειάς τις μέρες της Μεγάλης Εβδομάδας: Ο ξένος βλέπει τον προύχοντα της Λιβαδειάς να σέρνει ένα καλοθρεμμένο μανάρι και αφού το θαυμάζει, τον ρωτάει πόσο το πλήρωσε. Ο προύχοντας του απάντησε ξαφνιασμένος «Γιατί να το πληρώσω; Κλεμμένο το ‘χω;», καθώς οι ληστρικές συμμορίες που εκείνες τις εποχές περιέτρεχαν τη χώρα είχαν ως έθιμο απ’ όλα τα σφαχτά που προμηθεύονταν από τους βοσκούς, εκείνο του Πάσχα και των άλλων γιορτινών ημερών  να το πληρώνουν.

Την Μεγάλη Πέμπτη βάφονται και τα κόκκινα αυγά που συμβολίζουν το αίμα του Ιησού που έτρεξε από το πλευρό του όταν το λόγχισε ο Ρωμαίος σταρτιώτης. Για τα υπόλοιπα έθιμα του Πάσχα στη Λιβαδειά θα επανέλθουμε. 

Νέα δώρα για τον "1ο Διαγωνισμό Φωτογραφίας ΟΒΕΛΙΑΣ 2015" στη Λιβαδειά

Νέα δώρα έρχονται να προστεθούν στα υπάρχοντα για τον "1ο Διαγωνισμό Φωτογραφίας ΟΒΕΛΙΑΣ 2015"με θέμα τον πασχαλινό λάκκο για τη Λαμπρή του 2015 στην περιοχή του Δήμου Λεβαδέων που διοργανώνει η μυστική συνωμοτική ομάδα Λεβάδεια Εστέτ και το viotia.blogspot.com.

Οι Ανδρικές Κομμώσεις Δημήτρης προσφέρουν 10 κουρέματα ενώ το κατάστημα Ηλεκτρικών Παπαχαραλάμπους θα δωρίσει μια φωτογραφική μηχανή αξίας 100 ευρώ σε ένα από τους διακριθέντες. Υπενθυμίζουμε την προκήρυξη του διαγωνισμού με τους όρους.

Οι φωτογραφίες που θα λάβουν μέρος στον διαγωνισμό πρέπει να έχουν θέμα σχετικό με τον πασχαλιάτικο λάκκο στην περιοχή Λιβαδειάς. 

Από την μυστική μέχρι στιγμής Κριτική Επιτροπή θα βραβευτούν οι δύο καλύτερες φωτογραφίες. Το κύριο κριτήριο θα είναι το πρωτότυπο και αυθεντικό του θέματος και όχι οι τεχνικές ικανότητες του φωτογράφου γι' αυτό μπορούν να λάβουν μέρος όλοι, ακόμη και όσοι δεν ασχοληθεί ξανά με τη φωτογραφία.

Συμβολικά βραβεία στις δύο συμμετοχές που θα διακριθούν θα είναι δύο δωροεπιταγές:

Μία 50 ευρώ από το ENERGY

Μία 50 ευρώ από το STEP

Δέκα κουρέματα από Δημήτρης Ανδρικές Κομμώσεις

Φωτογραφική Μηχανή αξίας 100 ευρώ από Κατάστημα Ηλεκτρικών Παπαχαραλάμπους 

Οι φωτογραφίες θα αποστέλλονται μέχρι τα μεσάνυχτα της Τρίτης 14 Απριλίου ΚΑΙ στις δύο ηλεκτρονικές διευθύνσεις:

viotia@gmail.com

info@serafinoshoes.gr

Οι διακρίσεις και η απονομή των βραβείων θα γίνουν σε ειδική εκδήλωση για την οποία θα ενημερωθείτε από το viotia.blogspot.com.

Ευχαριστήριο Δήμου Λεβαδέων σε χορηγό

Καλή Ανάσταση από eisagios.blogspot.gr

Καλό Πάσχα από Δαύλεια

Χρόνια Πολλά από Δήμο Ορχομενού

Διάκριση μαθήτριας σε διαγωνισμό

Αυτές είναι οι 15 πιο αρχαίες πόλεις στην Ευρώπη-8 από αυτές είναι στην Ελλάδα

Την ώρα που πολλές από τις αρχαιότερες πόλεις του κόσμου, βρίσκονται στην εύφορη ημισέληνο της Μέσης Ανατολής και είναι αρκετά δύσκολο κανείς να τις επισκεφτεί λόγω της επικινδυνότητας που υπάρχει στην περιοχή, όσοι από εσάς είστε λάτρες των αρχαίων πόλεων θα βρείτε αρκετές στην Ευρώπη.

Πιο κάτω σας παρουσιάζουμε 15 από αυτές. Οι οκτώ βρίσκονται στην Ελλάδα και πρόκειται για την Μυτιλήνη, την Χαλκίδα, τη Θήβα, τα Τρίκαλα, την Πάτρα, ταΧανιά, την Αθήνα και το Άργος.
Πηγή:www.huffingtonpost.gr

• Γερεβάν- 782 π.Χ
  ogannes/Flickr
• Ζαντάρ- 900 π.Χ
  AdamRadman/Flickr
  This photo was taken on my iPhone out side of Zadar.
• Μτσκέτα- 1000 π.Χ
  ASSOCIATED PRESS
• Σεντίζ- 1100 π.Χ
  angel de olavide/Flickr
• Μυτιλήνη- 1100 π.Χ
  Uriel Sinai via Getty Images
• Λισαβόνα- 1200 π.Χ
  Gianpietro83/Flickr
• Χαλκιδα- 1300 π.Χ
  
• Λάρνακα- 1300 π.Χ
  HolidayIslandCyprus.co.uk/Flickr
• Θήβα- 3000 π.Χ
  ASSOCIATED PRESS
• Τρίκαλα- 3000 π.Χ
  Tilemahos Efthimiadis/Flickr
• Πάτρα- 3.500 π.Χ
  Rodents rule/Flickr
• Χανιά- 4000 π.Χ
  ASSOCIATED PRESS
• Πλοβντίν- 4000 π.Χ
  ASSOCIATED PRESS
• Αθήνα- 5000 π.Χ
  ASSOCIATED PRESS
• Άργος- 5000 π.Χ
  

Στα βήματα του Θείου Δράματος: Μεγάλη Τετάρτη

Γράφει ο Δημήτρης Λάμπρου

Δημοσιογράφος/ 

Εκδότης Περιοδικού ΒΟΙΩΤΙΑ

Δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο ότι ολόκληρη η ακολουθία της Μεγάλης Τετάρτης είναι αφιερωμένη στη μετανοημένη πόρνη που άλειψε με μύρο τα πόδια του Ιησού, σαν η εβδομάδα του Θείου Δράματος να μην περιλαμβάνει άλλα σημαντικά περιστατικά που θα μπορούσε να επιλεγούν και να κοινωνηθούν στο σώμα της Εκκλησίας.

Η επιλογή έχει τη σημασία της. Όπως έχουμε ξαναγράψει εδώ(http://viotia.blogspot.gr/2015/04/blog-post_27.html, κι εδώ http://viotia.blogspot.gr/2015/04/blog-post_6.html) στόχος είναι να δειχτεί ότι ο χριστιανισμός δεν είναι ένα σύστημα κανόνων και δοξασιών, δεν είναι μια νομική κατασκευή ή ένας τρόπος του ορθώς και ηθικώς φέρεσθαι, αλλά μια βιωματική εμπειρία. Ο πιστός από τη στιγμή που προσέρχεται σε Εκείνον ξαναγεννιέται, ξεκινά μια νέα ζωή. Ζει εν Χριστώ. Δεν ασκούν πάνω του κανέναν καταναγκασμό οι επιταγές του νόμου, οι τιμωρίες  και οι ηθικές προσταγές που απορρέουν από αυτόν. 

Η αγάπη, η καλοσύνη πληρούν την καρδιά του πιστού κι όλες οι πράξεις του έχουν αυτό το κίνητρο, έτσι που δεν είναι απαραίτητο να εξεταστεί αν τηρείται το γράμμα του  Μωσαϊκού νόμου. Προϋπόθεση για όλα αυτά, η βαθιά, η γνήσια, η ειλικρινής, η λυτρωτική μετάνοια, τα δάκρυα της οποίας καθαρίζουν το σώμα και την ψυχή του αμαρτωλού όποιες και όσο βαριές αμαρτίες κι αν έχει διαπράξει.

Βρίσκεται λοιπόν ο Ιησούς στο σπίτι του Σίμωνα του Φαρισαίου, που όπως όλοι οι Φαρισαίοι ήταν επιδεικτικός στους τύπους και κενός στην ουσία. Ενώ το δείπνο ήταν σε εξέλιξη, μια γυναίκα αμαρτωλή γονατίζει μπροστά στον Ιησού, αλείφει με μύρο τα πόδια του και τα σκουπίζει με τα δάκρυα και τα μαλλιά της. Δηλώνει τη μετάνοιά της και ζητά τη συγχώρεση του Κυρίου. Εκείνος την αποδέχεται. Πρόκειται για την ίδια γυναίκα, τη μοιχαλίδα, την οποία ο Ιησούς γλίτωσε από τον όχλο που ετοιμαζόταν να τη λιθοβολήσει.

Και πάλι τότε οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι, που σε κάθε βήμα προσπαθούσαν να φέρουν σε δύσκολη θέση τον Ιησού, την είχαν οδηγήσει μπροστά του και του είχαν δήθεν αθώα πει: «Τι να την κάνουμε αυτή, δάσκαλε; Είναι μοιχαλίδα και ο Μωσαϊκός νόμος προστάζει να την λιθοβολήσουμε».  Έτρεμε η γυναίκα κάτω από το βάρος του αμείλικτου νόμου, που σε λίγο θα σκέπαζε το βασανισμένο κορμί της με τις σωρούς των λίθων του εξιλασμού. 

Όμως και η θέση του Ιησού ήταν δύσκολη. Τι κρίση να εκφέρει; Οι εχθροί του καραδοκούσαν. Θα παραβίαζε τον αρχαίο νόμο, οπότε θα υφίστατο τιμωρία εξίσου σκληρή με τη μοιχαλίδα;  Ή θα τον τηρούσε, οπότε θα εξευτελιζόταν ως νέος κριτής που ήρθε να γκρεμίσει τα παλιά παραδεδεγμένα; «Συ ουν τι λέγεις;» επέμεναν οι Φαρισαίοι. «Συ ουν τι λέγεις;» Εκείνος, αφού έγραψε στο χώμα κάποιες άγνωστες φράσεις για τις οποίες δεν μας διαφωτίζει ο Ευαγγελιστής, σήκωσε το γαλήνιο βλέμμα του, κοίταξε σταθερά τον άγριο όχλο και αναφώνησε: «Πρώτος ο αναμάρτητος τον λίθον βαλέτω». Και αμέσως ξανάσκυψε στο χώμα και συνέχισε να γράφει με το δάχτυλό του.

Ο τόπος γύρω ήταν γεμάτος λιθάρια και πέτρες, όμως κανείς δεν έσκυψε να πιάσει ούτε μία. Ένας ένας άρχισαν να φεύγουν και τότε ο Ιησούς σήκωσε το βλέμμα και κοίταξε τη γυναίκα. «Πού βρίσκονται οι κατήγοροί σου; Δεν σε καταδίκασε κανείς;» της είπε. «Κανείς, Κύριε» του απάντησε. «Ούτε εγώ σε καταδικάζω. Πορεύου και μηκέτι αμάρτανε».

Αυτή λοιπόν η γυναίκα, τηρώντας την υπόσχεση που είχε δώσει τότε, έκανε πράξη αυτά τα σωτήρια λόγια και έσπευσε με το πολύτιμο μύρο, το ακριβό άρωμα, να αλείψει τα μαλλιά, το σώμα και τα πόδια του Ιησού. Και τώρα και αυτή τη φορά οι Φαρισαίοι και ο οικοδεσπότης τους o Σίμωνας αγανάκτησαν. «Πώς είναι δυνατόν;», έλεγαν. « Αν ο άνθρωπος αυτός ήταν άγιος, θα ήξερε τι ποιότητας  γυναίκα είναι αυτή και δεν θα της επέτρεπε ούτε να τον πλησιάσει». Και οι μαθητές του Ιησού δυστρόπησαν και κυρίως ο Ιούδας. Μήπως δε θα’ ταν συνεπέστερο με τη διδασκαλία τους να πουλήσουν το πολύτιμο μύρο για τριακόσια δηνάρια και να τα μοιράσουν στους φτωχούς;

Ο Ιησούς αποστομώνει τους υποκριτές Φαρισαίους, τους τυπολάτρες, τους εγωιστές, τους κριτές των πάντων, εξυψώνοντας την αμαρτωλή γυναίκα που περνάει από την ευγνωμοσύνη στην ταπείνωση κι από εκεί στην ειλικρινή μετάνοια. Αργότερα οι Πατέρες της Εκκλησίας θα θεολογίσουν πάνω σ’ αυτό, που συνοπτικά μπορεί να εκφραστεί ως εξής: καλύτερα να είσαι αμαρτωλός με συναίσθηση και μετάνοια, παρά δίκαιος με ορθά έργα, αλλά εγωιστής και υπερόπτης. Έτσι το νόημα της ιστορίας της αμαρτωλής γυναίκας είναι η προτροπή στη μίμησή της. Όχι φυσικά στην αμαρτία, αλλά στη μετάνοια.

Γι’ αυτή την αμαρτωλή  γυναίκα έχει γραφεί ένας από τους ωραιότερους ύμνους της εκκλησιαστικής μας υμνογραφίας από την Κασσιανή, μια Βυζαντινή πριγκίπισσα και μοναχή, που πολλοί κακώς ταυτίζουν με την αμαρτωλή γυναίκα της Αγίας Γραφής:

Κύριε, ἡ ἐν πολλαῖς ἁμαρτίαις περιπεσοῦσα γυνή,
τὴν σὴν αἰσθομένη θεότητα, μυροφόρου ἀναλαβοῦσα τάξιν,
ὀδυρομένη, μύρα σοι, πρὸ τοῦ ἐνταφιασμοῦ κομίζει.

Μέσα από το αυστηρό Βυζάντιο με τις κατανυκτικές, μυσταγωγικές τελετουργίες και τη λαμπρή υμνογραφία, μέσα από τις στοές των μοναστηριών, τις εκκλησιές των φτωχών ενοριών και τα ξωκλήσια, κάθε Μεγάλη Τρίτη βράδυ η αμαρτωλή γυναίκα μας καλεί στην ταπείνωση και τη μετάνοια.

 Γιατί η ειλικρινής μετάνοια είναι η απάντηση. Η απάντηση που δεν μπορούν να δώσουν οι επιδεικτικές λειτουργίες με τα χρυσοστόλιστα άμφια και τους επίσημους της πρώτης γραμμής παρισταμένους, όπως μας δίδαξε σ’ αυτή την ιστορία ο Κύριος. Αυτή, η μετάνοια,  είναι η απάντηση στη βαθιά υπαρξιακή αγωνία του ανθρώπου.
Και  ίσως η απάντηση στο  αέναα επανερχόμενο μελωδικό ερώτημα της Κασσιανής: «Αμαρτιών μου τα πλήθη και κριμάτων σου αβύσσους τις εξιχνιάσει, ψυχοσώστα Σωτήρ μου;»

Καλή Ανάσταση από Δήμο Αλιάρτου-Θεσπιέων