Τετάρτη 13 Νοεμβρίου 2013

1917. Η εκθρόνιση του Κωνσταντίνου. Μέρος Β'




 

Γράφει ο Δημήτρης Λάμπρου
Δημοσιογράφος/
Εκδότης Περιοδικού ΒΟΙΩΤΙΑ

 
 
 
 
 
 
 
 
Αφορμή της συμμαχικής επέμβασης και της κατάληψης της Στερεάς Ελλάδας και της Αθήνας τον Ιούνιο του 1917 λογίζεται η κατάσχεση της σοδειάς στη Θεσσαλία ώστε να ενταθεί η πίεση στον ήδη χειμαζόμενο πληθυσμό της Παλαιάς –πιστής στον Κωνσταντίνο- Ελλάδας. Το στρατιωτικό σκέλος συνίσταται στην κατάληψη της Θεσσαλίας και της ταυτόχρονης του Ισθμού της Κορίνθου (και όχι στην Αθήνα όπου με δική τους πρωτοβουλία αποβιβάστηκαν οι Γάλλοι εξοργίζοντας το Φόρεϊν Οφις) ώστε να αποκλειστούν στην Πελοπόννησο τα «βασιλικά στρατεύματα» που είχαν αποσυρθεί εκεί μετά από τελεσίγραφο των Συμμάχων της Αντάντ, το οποίο έκανε αποδεκτό η βασιλική κυβέρνηση της Αθήνας υπό τον Σπυρίδωνα Λάμπρου.

Ο στρατηγός Σαράιγ που διοικούσε τις συμμαχικές δυνάμεις στο μακεδονικό μέτωπο και που ο ίδιος υπήρξε εμμανής υποστηρικτής της εκθρόνισης του Κωνσταντίνου επιφορτίστηκε με το καθήκον να καταλάβει με τα στρατεύματά του τη θεσσαλική πεδιάδα και τον Ισθμό με όσο το δυνατόν πιο ειρηνικό τρόπο. Ο Γάλλος γερουσιαστής Ζονάρ, υπό τον νομικά αμφισβητούμενο τίτλο του ύπατου αρμοστή, που έχει εγκατασταθεί από τις 24Μαΐου/6 Ιουνίου στον ναύσταθμο της Σαλαμίνας επιδίδει τελεσίγραφο στον πρωθυπουργό Ζαΐμη, που έχει πάρει από την Ανοιξη τη θέση του Σπ. Λάμπρου, με το οποίο απαιτεί την παραίτηση του Κωνσταντίνου στις 11 Ιουνίου 1917. Ο Κάρολος Ζοννάρ καλεί τον πρωθυπουργό Ζαΐμη στο καταδρομικό «Μπρουίξ» που είναι αγκυροβολημένο στον Πειραιά και λέγεται ότι απευθύνεται με σκληρή γλώσσα στον «πονηρό Καλαβρυτινό»: «Ιδιαιτέρα πατρίδα μου είναι το Αρράς», λέει ο Γάλλος γερουσιαστής στον Ζαΐμη και προσθέτει: «Οι Γερμανοί έκαψαν και κονιορτοποίησαν την ιδιαίτεραν πατρίδα μου. Δεν θα διστάσω να κάψω και να κονιορτοποιήσω τας Αθήνας. Εγώ δεν είμαι Φουρνιέ…».

Το ιταμό τελεσίγραφο που επιδίδει ο Ζοννάρ στον Ελληνα πρωθυπουργό λέει περίπου τα εξής.

«Επί του Ζουστίς, 28 Μαΐου 1917


Κύριε πρόεδρε,
Αι Προστάτιδες της Ελλάδος Δυνάμεις, απεφάσισαν να αποκαταστήσουν την ενότητα του Βασιλείου χωρίς να θίξουν τα μοναρχικάς συνταγματικάς διατάξεις, ας έχουσιν εγγυηθή εις την Ελλάδα.


Επειδή η Α.Μ. ο Βασιλεύς Κωνσταντίνος παρεβίασε, προφανώς εξ ιδίας πρωτοβουλίας, το Σύνταγμα του οποίου εγγυήτριαι τυγχάνουν η Γαλλία, η Μεγάλη Βρετανία και η Ρωσία έχω την τιμήν να δηλώσω στην Υμετέραν Εξοχότητα ότι ο Βασιλεύς απώλεσε την εμπιστοσύνην των Προστατίδων Δυνάμεων και ότι αύται θεωρούσιν ότι απηλλάγησαν των έναντι αυτού υποχρεώσεων αίτινες απορρέουσιν εκ των δικαιωμάτων της προστασίας αυτών.
Εχω επομένως ως αποστολήν, επί τω σκοπώ αποκαταστάσεως της συνταγματικής νομιμότητος να αξιώσω την παραίτησιν της Α.Μ. του Βασιλέως Κωνσταντίνου, όστις θέλει υποδείξει μεταξύ των κληρονόμων του, εν συμφωνία με τας Προστατίδας Δυνάμεις τον Διάδοχον αυτού.


Είμαι υποχρεωμένος να ζητήσω απάντησιν εντός προθεσμίας είκοσι τεσσάρων ωρών.


Δεχθείτε παρακαλώ κύριε Πρόεδρε την διαβεβαίωσιν της εξόχου προς Υμάς εκτιμήσεως


Ζοννάρ».

Η σύγκληση του Συμβουλίου του Στέμματος επικυρώνει τη συμμαχική εντολή : ο Κωνσταντίνος με προσωπική απόφαση και παρά τις αντίθετες εισηγήσεις των επιτελών του δέχεται το τελεσίγραφο και παραιτείται από τον ελληνικό θρόνο. Όπως αφηγείται τα συγκλονιστικά γεγονότα η επίσημη ιστορία του ΓΕΣ «Ο πρωθυπουργός Ζαΐμης, παρουσιασθείς εις τον Βασιλέα, κατέστησε εις τούτον γνωστήν την απόφασιν των Συμμάχων και το επιδοθέν υπό του Ζοννάρ τελεσίγραφον, τον συνεβούλευσε δε όπως διά το συμφέρον της πατρίδος υποταχθή εις τούτο. Εζήτησεν όμως όπως προς λήψιν οριστικής αποφάσεως κληθή το Συμβούλιο του Στέμματος. Το απόγευμα συνήλθε το Συμβούλιον τούτο, συγκριτηθέν υπό των πρώην πρωθυπουργών υπό την Προεδρίαν του Βασιλέως. Κατ’ αυτό ο Ζαΐμης εισηγήθη και πάλιν όπως λόγω της κρισιμότητος της καταστάσεως παραιτηθή ο Βασιλεύς υπέρ του πρίγκιπος Αλεξάνδρου. Οι υπόλοιποι όμως διεφώνησαν συμβουλεύσαντες τον Βασιλέα κατά το μάλλον ή ήττον εντόνως να μη υποταγή αλλά να προβάλλη αντίστασιν».

Ο Κωνσταντίνος απηύθυνε διάγγελμα προς τον ελληνικό λαό όπου μεταξύ άλλων ανέφερε:
««Ύπείκων είς τήν ανάγκην καί επιτελών κα­θήκον προς τήν Ελλάδα, έχων δέ προ οφθαλ­μών, Αυτής μόνον τό συμφέρον, αναχωρώ έκ τής αγαπητής Μου Πατρίδος, μετά τού Διαδό­χου Μου αφήνων είς τον Θρόνον τον υϊόν μου Άλέξανδρον.
»Καί μακράν τής Ελλάδος ή Βασίλισσα καί Εγώ θέλομεν διατηρή τήν αυτήν πάντοτε άγάπην πρός τόν Έλληνικόν Λαόν.
»Σάς παρακαλώ όλους νά άποδεχθήτε μέ ήρεμίαν καί ψυχικήν γαλήνην τήν άπόφασίν μου, μέ πίστιν είς τόν Πανάγαθον Θεόν τού οποίου επικαλούμαι υπέρ τοΰ Έθνους τήν έξ Ύψους άντίληψιν.
»Διά νά μή ματαιώσετε όμως τήν σκληράν θυσίαν Μου αυτήν πρός τήν Πατρίδα, σάς εξ­ορκίζω όλους άν αγαπάτε τόν Θεόν, άν αγα­πάτε τήν Πατρίδα, άν αγαπάτε τέλος 'Εμέ, νά τηρήσητε απόλυτον τάξιν, ήσυχίαν καί πειθαρχίαν. Ή μικρότερα παρεκτροπή καί άν προέρ­χεται έξ αγαθού αισθήματος, είναι αρκετή σή­μερον νά έπιφέρη μεγάλην καταστροφήν.
»Τήν στιγμήν αυτήν αποτελεί παρηγορίαν, διά τήν βασίλισσαν καί 'Εμέ, ή αγάπη καί ή άφοσίωσις, τήν οποίαν Μάς έπεδείξατε πάντοτε είς ευτυχείς καί δυστυχείς ημέρας
».
Μερικές ώρες μετά ο πρίγκιπας Αλέξαν­δρος δίνει τον όρκο τού Βασιλιά στα ανάκτορα σε πολύ περιορισμένο κύκλο. Δεν παρίστανται παρά ο Κωνσταντίνος, η βασίλισσα Σοφία, οι αδελφοί του, οι θείοι του, ο πρωθυπουργός Ζαΐ­μης και μερικοί υπουργοί.
Κατόπιν εκδίδεται το διάγγελμα του νέου βασιλιά Αλέξανδρου προς τους Ελληνες. Η εκθρόνιση του Κωνσταντίνου είχε επιτευχθεί, όχι αναίμακτα όπως θα δούμε παρακάτω, αλλά πάντως χωρίς τις μεγάλες περιπλοκές που στοιχειώνουν το βρετανικό και το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών.
Η επίδοση του τελεσιγράφου από τον Ζοννάρ τη συγκεκριμένη ημέρα υπήρξε από ψυχολογικής άποψης εντελώς αδέξια (ή σκόπιμη;). Οι Σύμμαχοι πιθανότατα δεν είχαν υπολογίσει ότι στην Ελλάδα ίσχυε το Ιουλιανό Ημερολόγιο, το Παλιό, και πως η μέρα επίδοσης του οπωσδήποτε ιταμού τελεσίγραφου ήταν για τους Ελληνες η 29η Μαΐου 1917, η αποφράδα 29η Μαΐου, η ημέρα που όλοι γνωρίζουν ότι η Κωνσταντινούπολη είχε πέσει στα χέρια των Οθωμανών με την ανοχή της αδιάφορης Δύσης.

Ο συμβολισμός γίνεται πιο ισχυρός καθώς το βασιλικό καθεστώς έχει συνδέσει τον θρύλο του τελευταίου αυτοκράτορα της Πόλης με τον Κωνσταντίνο: κοινό όνομα Κωνσταντίνος με τον στρατηλάτη/νικητή των Βαλκανικών πολέμων βασιλιά που πολλοί τον ονομάζουν Κωνσταντίνο ΙΒ' σε συνέχεια από τον Κωνσταντίνο ΙΑ' Παλαιολόγο, τον θρυλικό Μαρμαρωμένο Βασιλιά. Όλα αυτά συγκροτούν τον ιδρυτικό μύθο της Ελλάδας και διαδραματίζουν κεντρικό ρόλο στη φιλοβασιλική εκδοχή της Μεγάλης Ιδέας που αποτελούσε την επίσημη εξωτερική πολιτική της μικρής αλλά φιλόδοξης βαλκανικής χώρας. Ο πρεσβευτής της Βρετανίας σερ Φράνσις Ελλιοτ, κλείνει τη λεπτομερή έκθεση των γεγονότων που παρουσιάζουν τις εξελίξεις ως την παραίτηση του βασιλιά επιχειρώντας και επιτυγχάνοντας να διερμηνεύσει όντως το κοινό αίσθημα: «Την Τρίτη, 29η Μαΐου 1453, ό Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, Αυτοκράτορας τής Κωνσταντινουπόλεως, έχασε τον θρόνο και τη ζωή του από τους Τούρκους. Την Τρίτη, 29η Μαΐου [π.η.] 1917, ό Κωνσταντίνος, Βασιλεύς των Ελλήνων, καθαιρέθηκε από τον θρόνο του από τους Φράγκους και τελείωσε ταπεινωμένος τη βασιλεία του, η οποία άρχισε πριν από τέσσερα μόλις χρόνια μέσα σε ατμόσφαιρα θριάμβου και με οιωνούς ευημερίας».


Δεν υπάρχει αμφιβολία για το ότι η αναγκαστική παραίτηση του Κωνσταντίνου υπέρ του δευτερότοκου γιου του Αλέξανδρου γίνεται δεκτή με τεράστια δυσφορία από την πλειονότητα των κατοίκων της Παλαιάς Ελλάδας.

Η ατμόσφαιρα στην Αθήνα είναι βαριά και η περιγραφή του Γεώργιου Λεονταρίτη στο «Η Ελλάδα στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο 1917-1918» για τις κρίσιμες εκείνες ώρες εναργής και ψύχραιμη:

«Μόλις μετά τό απόγευμα της 11ης Ιουνίου έγινε ευρύτερα γνωστή ή επίδοση τοϋ τελεσιγράφου. Νωρίς τό βράδυ παρατηρήθηκε κάποια ανησυ­χία σε περιορισμένη κλίμακα· γρήγορα συγκεντρώθηκε μεγάλο πλήθος γύ­ρω άπό τα ανάκτορα και παρέμεινε εκεί όλη τή νύχτα, επιδιώκοντας να αποτρέψει την αποχώρηση τοϋ Κωνσταντίνου. Πάντως, σε γενικές γραμ­μές, ή κατάσταση παρέμεινε ήρεμη, και σημειώθηκαν ελάχιστες ταραχές. Οι αξιωματικοί τοϋ στρατού συμμορφώθηκαν γενικά με την παραίνεση του Κωνσταντίνου να μην επέμβουν. Λιγοστοί μόνο αξιωματικοί, μαζί μέ τούς Επιστράτους, αποπειράθηκαν νά προκαλέσουν αναταραχή —αλλά μάταια: δεν βρήκαν παρά χλιαρή απήχηση στο πλήθος. Επί δύο ήμερες, τα κατα­στήματα, οί τράπεζες και τά θέατρα παρέμειναν κλειστά στήν Αθήνα, και «η πόλη έδειχνε σαν να βουβάθηκε». Πληροφορίες ανέφεραν ότι οί καταστη­ματάρχες είχαν λάβει εντολή άπό τούς Έπιστράτους νά κλείσουν τά κατα­στήματα τους «εις ένδειξιν πένθους». Τό βράδυ της 12ης Ιουνίου, άφοϋ ό Κωνσταντίνος και ή οικογένεια του κατόρθωσαν νά εγκαταλείψουν τό ανά­κτορο και νά καταφύγουν στο θέρετρό τους στο Τατόι, τά συμμαχικά συν­τάγματα αποβιβάστηκαν στον Πειραιά χωρίς επεισόδια- ορισμένες μονάδες προωθήθηκαν και κατέλαβαν θέσεις στά βόρεια της πόλης».

Η επαρχία όπου βρίσκεται και η μεγάλη δύναμη των βασιλικών υπάρχουν σποραδικές εντάσεις με κυριότερη τη στάση του επιλοχία Παρασκευόπουλου, ο οποίος εξεγείρεται με τους οπαδούς του, παρά το βασιλικό διάγγελμα και που καταστέλλεται στην Τρίπολη από τον ταγματάρχη της Χωροφυλακής Πάγκαλο. Οι έρευνες στην Αθήνα αποφέρουν -σύμφωνα με τους βενιζελικούς- 3.000 κρυμμένα τουφέκια , πέντε πολυβόλα, πολ­λά περίστροφα και λίγες χειροβομβίδες. Συνεχίζει ο Λεονταρίτης:
«Και στην επαρ­χία ή κατάσταση διατηρήθηκε γενικά ήρεμη, εκτός από κάποιες προσπά­θειες νά υποκινηθούν ταραχές στην Πάτρα, στον Πύργο και αλλού. Οι συμμαχικές αρχές πραγματοποίησαν στην Αθήνα κατ' οίκον έρευνες, οί όποιες απέφεραν ώς τις 15 Ιουνίου περίπου 3.000 τουφέκια, πέντε πολυβόλα, πολ­λά περίστροφα και λίγες χειροβομβίδες. Συνολικά, μετά τήν αποβίβαση τών Συμμάχων στον Πειραιά δέν σημειώθηκαν παρά ελάχιστες μεμονω­μένες ταραχές και μερικές ασήμαντες διαδηλώσεις διαμαρτυρίας.



Σχε­δόν ταυτόχρονα με την εκθρόνιση του βασιλιά (φωτό πάνω), θέλοντας να κατευνάσει τήν κοινή γνώμη, ό Ζοννάρ διέταξε τήν άρση τοϋ αποκλεισμού, πού είχε κατα­ταλαιπωρήσει τον πληθυσμό, και υποσχέθηκε ότι σύντομα θα μοιράζονταν στους πολίτες ενα φορτίο σιτηρών και άλλα αγαθά. Έξ ονόματος τών Προ­στάτιδων Δυνάμεων εξέδωσε επίσης διακήρυξη μέ τήν οποία δεσμευόταν ότι οί Σύμμαχοι θά σέβονταν τήν εθνική κυριαρχία και τήν ενότητα της χώρας, θά αποκαθιστούσαν τό Σύνταγμα, τό όποίο είχε παραβιάσει κατάφωρα ο τέως βασιλιάς, ενώ δέν είχαν τήν πρόθεση νά υποχρεώσουν τήν Ελλάδα νά κηρύξει επιστράτευση. Μολαταύτα, δέν άργησε νά φανεί πώς γιά τούς επι­τελείς του φιλοβασιλικού στρατοπέδου δεν επρόκειτο νά τηρηθεί ή υπόσχεση τοϋ Ζοννάρ οτι οί συμμαχικές δυνάμεις δεν θα προέβαιναν σε αντίποινα».
Την 1/14 Ιουνίου 1917 ο Κωνσταντίνος μαζί με τον διάδοχο Γεώργιο αναχωρούν εξόριστοι για την Ελβετία με το πλοίο Σφακτηρία από τον Ωρωπό. Οι απλοί χωρικοί της υπαίθρου αποχαιρετούν τον βασιλιά με δάκρυα στα μάτια. Ο ultra βενιζελικός Γεώργιος Βεντήρης στο Η Ελλάς του 1910-1920 περιγράφει τη σκηνή όχι χωρίς κάποιον φθόνο για την ακράδαντη αφοσίωση των αγροτικών τάξεων στον θρόνο και στον Κωνσταντίνο πρωτευόντως:«Ο,τι εβάρυνεν επί της νέας περιόδου δεν ήσαν τα καμώματα των κοινωνικών και πολιτικών παρασίτων της αυλής. Ητο η λύπη, η αφοσίωσις, η κατάνυξις με τας οποίας προέπεμψαν ειλικρινώς τον Βασιλέα οι χωρικοί της Αττικής, οι ψαράδες του Καλάμου, οι ποιμένες, οι γυναίκες, τα παιδιά. Το φαινόμενον εμαρτύρει και πάλιν ότι ο κωνσταντινισμός προσέβαλεν, ως επιδημία, τα μεγάλα λαϊκά στρώματα της υπαίθρου Ελλάδος. Εκ τούτων θα ήρχετο αύριον ο κίνδυνος. Οι απλοϊκοί αλλά πολύτιμοι αυτοί Ελληνες ήσαν μέρος του ζωντανού πυρήνος του τόπου. Αντικατέστησαν “Του αϊτού ο γιός” και ετραγουδούσαν εις την θέσιν του την νοσταλγόν θρηνωδία “Το βασιλιά μας πήραν σε μέρη μακρυνά, μα μέσα στην καρδιά μας θα ζη παντοτινά”. Όταν αυτοί άλλαξαν γνώμην ήτο πολύ αργά: πέντε χρόνια μετά την προπομπήν του Ωρωπού η Σμύρνη εκηδεύετο εν τω μέσω των φλογών αλλ’ υπό τους ήχους του θριαμβευτικού εμβατηρίου του εν τω μεταξύ επανελθόντος βασιλέως Κωνσταντίνου».

Στην Αθήνα ο Ζοννάρ με την προτροπή των βενιζελικών δεν τηρεί την υπόσχεσή του και οι συμμαχικές δυνάμεις προβαίνουν από την πρώτη στιγμή σε διώξεις αντιφρονούντων βασιλικών.

Στον πρώτο κατάλογο περιλαμβάνονται πολλοί διαπρεπείς και επικίνδυνοι για τη νέα κατάσταση αντιβενιζελικοί, οι οποίοι αναχωρούν μετά από λίγες ημέρες από τη Σκάλα Κερατσινίου για την εκτός Ελλάδας εξορία μόνοι τους ή με τις οικογένειές τους. Μεταξύ τους ο πρώην πρωθυπουργός Δημ. Γούναρης, ο Γεώργ. Πεσμαζόγλου, ο επιφανής διπλωμάτης και συγγραφέας Ιων Δραγούμης, ο πρώην δήμαρχος Αθηναίων Γεώργ. Μερκούρης, ο Σπυρ. Μερκούρης, ο Σταμ. Μερκούρης, ο στρατηγός Βίκτωρ Δούσμανης, ο συνταγματάρχης Ι. Μεταξάς, ο αντισυνταγματάρχης Τσόντος Βάρδας, ο Κ. Εσλιν, οι οπλαρχηγοί Ι. Καραβίτης, Γ. Μακρής, Ζέφυρος Δούκας, Στέργιος Μινόπουλος, ο Καραμανώλη,. ο ανθυπασπιστής της Χωροφυλακής, Ι. Ραφτάκτος, οι Τριανταφυλλάκος και Ι. Ράμμος έφεδροι αξιωματικοί, οι Αντώνιος Δούφας και Πύρρος. Γιαννόπουλος δημοσιογράφοι, Ι. Σαγιάς αξιωματικός, Αντώνιος Λιβιεράτος Εισαγγελεύς, Ανδρέας Λιβιεράτος, φοιτητής, γιος του προηγουμένου κ.λπ.
Δεύτερος κατάλογος με εκατό ονόματα πολιτικών παραγόντων που εκτοπίζονται στα νησιά του Αιγαίου ή τίθενται υπό επιτήρηση παραδίδεται από τον ύπατο αρμοστή Ζοννάρ στον πρωθυπουργό Ζαΐμη ο οποίος κάνει δεκτές τις αξιώσεις του Γάλλου χωρίς επιφυλάξεις.

Στον κατάλογο περιλαμβάνονται οι πρώην πρωθυπουργοί Στέφανος Σκουλούδης, Στέφανος Δραγούμης και Σπυρίδων Λάμπρος, πολιτικοί παράγοντες όπως οι Λ. Κανακάρης Ρούφος, Δημήτριος Καλλιμισιώτης, οι στρατηγοί Χατζόπουλος, Μπαΐρας, Κουμουνδούρος, οι ναύαρχοι Δούσμανης και Γούδας, οι συνταγματάρχες Στρατηγός και Εξαδάκτυλος καθώς και οι επιφανείς καθηγητές του Αθήνησι Παύλος Καρολίδης, Νεοκλής Καζάζης και Μιχαήλ Γερουλάνος (μαζί με τη Γερμανίδα σύζυγό του).

Ο 3ος Ποιητικός Διαγωνισμός ΕΛΙΚΩΝ


3ος Ποιητικός Διαγωνισμός ΕΛΙΚΩΝ
Ουσιώδεις τροποποιήσεις επέρχονται στους όρους της επίσημης προκήρυξης του 3ου Ποιητικού Διαγωνισμού ΕΛΙΚΩΝ σε σχέση με τους προηγούμενους δύο. Η θέσπιση χρηματικών βραβείων, με τη χορηγία της ΑΛΟΥΜΙΝΙΟΝ Α.Ε., και η αλλαγή της προθεσμίας συμμετοχής είναι οι σημαντικότερες.  


Tο περιοδικό ΒΟΙΩΤΙΑ, το βιβλιοπωλείο/εκδόσεις Σύγχρονη Εκφραση και το viotia.blogspot.grπροκηρύσσουν τον 3ο Πανελλήνιο Ποιητικό Διαγωνισμό ΕΛΙΚΩΝ, που φέτος είναι αφιερωμένος στον Κ.Π. Καβάφη με αφορμή τα εκατόν πενήντα χρόνια από τη γέννησή του. Οι όροι είναι οι ακόλουθοι:
1.Στο διαγωνισμό μπορούν να συμμετάσχουν Ελληνίδες και Έλληνες ανεξαρτήτως ηλικίας, γραμματικών γνώσεων, επαγγελματικών ασχολιών κ.λπ. είτε κατοικούν στην Ελλάδα και Κύπρο είτε διαμένουν μόνιμα ή προσωρινά στο εξωτερικό, εφόσον έχουν την ελληνική ή κυπριακή υπηκοότητα και μπορούν να γράφουν στη νεοελληνική γλώσσα.
2. Όσοι επιθυμούν να συμμετάσχουν στο διαγωνισμό θα πρέπει να στείλουν ένα (1) αδημοσίευτο ποίημά τους (κι όχι περισσότερα του ενός ποιήματα με διαφορετικά ψευδώνυμα), θέματος της επιλογής τους. Διευκρινίζεται ότι το ποίημα που θα σταλεί ΔΕΝ πρέπει να έχει λάβει μέρος σε άλλο Διαγωνισμό.
3. Ο αποστολέας θα χρησιμοποιήσει το ίδιο ψευδώνυμο τόσο για την αποστολή όσο και για την υπογραφή του ποιήματος. Στο φάκελο που θα εμπεριέχει το ποίημα θα αναγράφεται το ψευδώνυμο του αποστολέα. Στον ίδιο όμως φάκελο θα τοποθετηθεί ένας μικρότερος, στο εσωτερικό του οποίου θα αναγράφονται τα πραγματικά στοιχεία του ποιητή (ονοματεπώνυμο, γραμματικές γνώσεις, επάγγελμα, διεύθυνση κατοικίας και αριθμοί τηλεφώνου: σταθερό και κινητό). Οι μικροί φάκελοι εκείνων που ΔΕΝ θα διακριθούν ΔΕΝ θ´ ανοιχτούν. Έτσι, θα παραμείνει μυστική η συμμετοχή τους. Χρησιμοποιώντας όμως, οι ενδιαφερόμενοι τα ψευδώνυμά τους, θα τους ανακοινώνεται ο συνολικός αριθμός των μορίων, που έλαβε το ποίημά τους και από τους 4 κριτές.
4. Το ποίημα, που θα σταλεί, για συμμετοχή στο Διαγωνισμό, θα πρέπει να είναι πληκτρολογημένο με Η/Υ ή δακτυλογραφημένο και απαραιτήτως σε έξι (6) πανομοιότυπα αντίτυπα (καλής, ευανάγνωστης εκτύπωσης), υπογεγραμμένα όλα με το ίδιο ψευδώνυμο. Ο φάκελος θα σταλεί με συστημένη ή απλή επιστολή στη Διεύθυνση: Βύρωνος 19 Λιβαδειά 32100, με την ένδειξη Περιοδικό ΒΟΙΩΤΙΑ Συμμετοχή στον 3ο Ποιητικό Διαγωνισμό ΕΛΙΚΩΝ.

5. Η Επιτροπή κρίσης του Διαγωνισμού θα αποτελείται από 4 ανθρώπους των γραμμάτων. Η βαθμολόγηση θα γίνει από το 1 έως το 20.
6. Θα απονεμηθούν τρία (3) βραβεία και τρεις (3) έπαινοι (Α’, Β’ και Γ’).

Τα 3 πρώτα βραβεία συνοδεύονται από χρηματικά έπαθλα ως εξής:
1ο Βραβείο: 1000 ευρώ
2ο Βραβείο 300 ευρώ
3ο Βραβείο: 200 ευρώ

Το συνολικό χρηματικό ποσό των τριών βραβείων είναι χορηγία της εταιρείας ΑΛΟΥΜΙΝΙΟΝ Α.Ε. που ανήκει στον Ομιλο Μυτιληναίος.

Οι 3 έπαινοι θα συνοδεύονται από δώρα/βιβλία. Διευκρινίζεται ότι στις περιπτώσεις ισοψηφιών τα βραβεία, χρηματικά έπαθλα και έπαινοι θα μοιράζονται ισομερώς. Στον καθένα που θα διακριθεί είτε με βραβείο είτε με έπαινο θα του απονεμηθεί τιμητικό - ονομαστικό δίπλωμα καλλιτεχνικά εκτυπωμένο.
7. Θεσπίζεται και τέταρτο βραβείο (με χρηματικό έπαθλο 300 ευρώ) για ένα ποίημα με θέμα τη Λιβαδειά ή τη Βοιωτία εν γένει. Το βραβείο αθλοθετεί ο Σύλλογος Οι Φίλοι Του ΞΕΝΙΑ Λιβαδειάς. Για αυτόν τον κλάδο του 3ου διαγωνισμού ΕΛΙΚΩΝ οι συμμετέχοντες θα αποστείλουν και δεύτερο ποίημα (εκτός του πρώτου για τη συμμετοχής τους στον κύριο 3ο διαγωνισμό ΕΛΙΚΩΝ) ή εφόσον επιθυμούν μόνο για αυτό το έπαθλο ποίημα με θέμα τη Λιβαδειά ή τη Βοιωτία. Και για το βραβείο τούτο θα ακολουθηθεί η ως άνω διαδικασία και θα κριθεί από τους 4 κριτές.
8. Ως τελευταία προθεσμία αποστολής, από τους ενδιαφερομένους, των συμμετοχών τους ορίζεται η 31 Δεκεμβρίου 2013. Οι ημερομηνίες της αποστολής θα εξακριβώνονται από τις σφραγίδες των ΕΛ.ΤΑ.
9. Τα αποτελέσματα του διαγωνισμού θα ανακοινωθούν στις 21 Μαρτίου 2014, την Παγκόσμια Ημέρα της Ποίησης. Τα βραβεία, οι έπαινοι και τα τιμητικά διπλώματα θα απονεμηθούν σε ειδική τελετή η οποία θα οργανωθεί και θα πραγματοποιηθεί τον Μάιο του 2014. Περισσότερες πληροφορίες, δίνονται στους ενδιαφερομένους, στο τηλέφωνο: 69 44 73 44 90.

Εθελοντισμός στον Παρνασσό!





Πεντάμηνες θέσεις εργασίας και στον Δήμο Θηβαίων



Συνελήφθη διαρρήκτης στη Θήβα

Προβολή ταινίας


Κοινωφελής εργασία στον Δήμο ΔΑΑ


Τρίτη 12 Νοεμβρίου 2013

Ο ΑΚΟΛ στον 31ο Κλασικό Μαραθώνιο



Επιστολή Καρακικέ για Ασωπό


Σεισμός στην Εύβοια

Αισθητή στη Λιβαδειά έγινε σεισμική δόνηση που κατεγράφη στη 20.09 το βράδυ της Τρίτης 12 Νοεμβρίου 2013. Ο σεισμός είχε κατά τις πρώτες εκτιμήσεις μέγεθος  4,8 βαθμούς της κλίμακας Ρίχτερ και το επίκεντρό του εντοπίζεται  116 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Αθήνας, 57 χλμ. ανατολικά της Λαμίας και 6 χλμ. νότια από τους Ωρεούς  Το εστιακό βάθος εκτιμάται στα 10 χλμ. μίας και 6 χλμ. νότια από τους Ωρεούς  Το εστιακό βάθος εκτιμάται στα 10 χλμ. 





Κύπελλο Σωματικής Διάπλασης στη Λιβαδειά και 62 φωτογραφίες

Πραγματοποιήθηκε στις 9 Νοεμβρίου στο Κλειστό της Λιβαδειάς το 19ο Κύπελλο Σωματικής Διάπλασης και Fitness. Δείτε το φωτορεπορτάζ.


Κύπελλο Σωματικής Διάπλασης στη Λιβαδειά και 62 φωτογραφίες

Εκδήλωση του ΤΕΙ Στερεάς


Εδώ Μιλάμε και Γράφουμε Ελληνικά. Διαφήμιση και δυσφήμηση


Γράφει ο Δημήτρης Λάμπρου
Δημοσιογράφος/
Εκδότης Περιοδικού ΒΟΙΩΤΙΑ




















Απαραίτητος διαμεσολαβητικός μηχανισμός στη σχέση παραγωγή – κατανάλωση, η διαφήμιση έχει κατακλύσει τη ζωή μας, μας βρίσκει παντού και με ποικίλους τρόπους και μέσα επιτυγχάνει να περάσει τα μηνύματά της ακόμη και σε κατ’ αρχήν απρόθυμους να ακούσουν δέκτες.

Το ίδιο και η δυσφήμηση. Κυκλοφορεί ανάμεσά μας με σταθερή συχνότητα και σε διαρκώς αύξουσα ποσότητα. Ολοι έχουμε υπάρξει αυτήκοοι μάρτυρες των καλών προθέσεων που καταλήγουν σε συγκαταβατικές κακίες ή και σε πιο σοβαρές περιπτώσεις συκοφαντικής δυσφήμησης ή εσκεμμένης παραπληροφόρησης που διαμορφώνει όρους μειωτικής αναφοράς σε πρόσωπα ή θεσμούς.

Η εισαγωγή των όρων διαφήμιση και δυσφήμηση από τα ΜΜΕ στην καθημερινή ζωή και γλώσσα έχει ως αποτέλεσμα την εν πολλοίς ορθή γραφή τους από τη πλειονότητα των θεωρητικά μορφωμένων αναγνωστών. Όμως ένας οξυδερκής παρατηρητής αντιμετωπίζει το εξής πρόβλημα με τις συγκεκριμένες λέξεις:
Γιατί γράφονται η πρώτη με γιώτα και η άλλη με ήτα; Οι λέξεις διαφήμιση και δυσφήμηση συναντιούνται στην περιοχή της φήμης (από το αρχαιοελληνικό φημί= λέω, ισχυρίζομαι) και εμφανώς παράγονται από αυτό. Δεν θα έπρεπε να έχουν παρόμοια γραφή και για την ακρίβεια όμοια κατάληξη; Το διά και το δυσ-, οι προθέσεις δηλαδή με τις οποίες συντίθενται, ασφαλώς και δεν μπορούν να κάνουν τη διαφορά και να εξηγήσουν την ορθογραφία στην παραγωγή τους.





Η εξήγηση είναι απλή και ταυτόχρονα δίδει την ευκαιρία εξαγωγής ενός γενικότερου συμπεράσματος για την κατάληξη ιζω που επιλύει σημαντικά προβλήματα ορθογραφίας, από εκείνα που ταλανίζουν ακόμη και καταρτισμένους αναγνώστες.

Η διαφορά στην ορθογραφία είναι αποτέλεσμα της διαφοράς της κατάληξης των ρημάτων από τα οποία προέρχονται οι δύο ομόρριζες λέξεις.

Η διαφήμιση προέρχεται από το ρήμα διαφημίζω, ενώ η δυσφήμηση από το ρήμα δυσφημώ.

Εδώ λοιπόν στην κατάληξη βρίσκεται η διαφορά και η απάντηση:

τα ρήματα σε –ιζω σχηματίζουν τους άλλους χρόνους με το «ι» τους γιώτα πριν από την κατάληξη (π.χ θα φροντίσω, άρχισα, πότισα κ.λπ), όπως και όλους τους συγγενείς τύπους (π.χ φροντιστής, χρηματιστής, γυρισμός, χαιρετισμός κ.λπ). Από τον κανόνα αυτόν εξαιρείται η μικρή ομάδα των ρημάτων: αθροίζω, αναβλύζω, δακρύζω,κατακλύζω, σφύζω, πήζω, πρήζω, μπήγω, χρήζει, και τα αρχαία γογγύζω, τονθορύζω, κελαρύζω, ολολύζω.  Ετσι η διαφήμιση θα γραφεί με γιώτα από το διαφημίζω, όπως η διευκρίνιση θα γραφεί με γιώτα από το διευκρινίζω, η φώτιση από το φωτίζω, η ταύτιση από το ταυτίζω και η ανακαίνιση από το ανακαινίζω, η ψήφιση από το ψηφίζω και η κατάρτιση από το καταρτίζω.



Από την άλλη το δυσφημώ, όπως και τα ρήματα που τονίζονται στη λήγουσα (κρατώ, αγαπώ, νικώ, πενθώ, τιμώ, αγανακτώ κ.λπ), ρήματα δηλαδή συνηρημένα σε –αω και –εω, γράφονται με ήτα πριν από τις καταλήξεις για τον σχηματισμό άλλων χρόνων τους (αγάπησα, επιθύμησα, απαίτησα, θα θρηνήσω, θα πατήσω) και ήτα βεβαίως πριν από την παραγωγική κατάληξη που θα πάρουν για να σχηματίσουν τα ουσιαστικά και τα επίθετα της οικογένειάς τους (εξαπάτηση, κράτηση, αγαπητός, πρόσκληση, περιφρόνηση). Ετσι η δυσφήμηση με ήτα και όχι γιώτα κατ’ αντιστοιχία με τη διαφήμιση. Με τον ίδιο τρόπο, με ήτα δηλαδή, θα γραφεί η αγανάκτηση από το αγανακτώ, η προσάρτηση από το προσαρτώ, η εξάρτηση και η ανάρτηση από τα εξαρτώ και αναρτώ.

Το θέμα βέβαια είναι πολύ μεγάλο και δεν μπορεί να εξαντληθεί σε ένα άρθρο. Τις δυσκολίες επιτείνει η πολυπλοκότητα της ελληνικής γλώσσας που σε πολλές περιπτώσεις εμφανίζει διτυπία στα ρήματα: Εκτός από δυσφημώ υπάρχει και δυσφημίζω που είναι μεταγενέστερο. Αντίθετα παλαιότερος είναι ο τύπος διευκρινώ από τον διευκρινίζω. Στις δύο αυτές περιπτώσεις το ζήτημα έχει λυθεί καθώς συντριπτικά περισσότερο ( και θεωρητικά ορθώς) χρησιμοποιούνται οι τύποι δυσφημώ και διευκρινίζω οπότε και τα ουσιαστικά, τα επίθετα και οι χρόνοι των ρημάτων γράφονται όπως παραπάνω αναλύσαμε.

Τι γίνεται όμως με το εξασθενώ και το εξασθενίζω; ΄Η με το ανθώ και το ανθίζω; Και φυσικά πώς χειριζόμαστε το φοβερό και τρομερό καταχωρίζω ή καταχωρώ που ίσως χρειάζεται ειδική ανάρτηση; Σε όλες τις περιπτώσεις ο κανόνας ισχύει: όταν το ουσιαστικό προέρχεται από ρήμα σε ιζω τότε γράφεται με γιώτα. Οταν προέρχεται από συνηρημένο εω ή αω –ω τότε γράφεται με ήτα.

Συνελόντι ειπείν και για να επανέλθουμε στην εκστρατεία με τίτλο «Εδώ Μιλάμε και Γράφουμε Ελληνικά»: είναι βέβαιο ότι συνιστά βαρύτατης μορφής δυσφήμηση για την ελληνική γλώσσα η λανθασμένη χρήση της στον προφορικό και ακόμη περισσότερο στον γραπτό λόγο. Αυτή η τόσο συνηθισμένη στις μέρες μας κακοποίηση της γλώσσας δεν διώκεται ασφαλώς ποινικά αλλά θα μπορούσε να διώκεται για αισθητικούς λόγους. Από την άλλη πλευρά η ορθή χρήση και γραφή των Ελληνικών αποτελεί από μόνη της διαφήμιση της γλώσσας μας που έχει πολλά πλεονεκτήματα και δυνατότητες. Αρκεί να μπορούμε να τις κατανοήσουμε και να τις μεταδώσουμε σωστά.

Δευτέρα 11 Νοεμβρίου 2013

Νίκη Απόλλωνα επί του ΠΑΣ Χαλκίδας

ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΑΝΔΡΩΝ Β΄ ΕΣΚΑΣΕ

3η Αγωνιστική

Κυριακή 10/11/2013
ΑΣ ΑΠΟΛΛΩΝ ΛΙΒΑΔΕΙΑΣ - ΠΑΣ ΧΑΛΚΙΔΑΣ 67-61(56-56)
Δεκάλεπτα : 16-18,26-31,41-46,56-56,(67-61).

Α.Σ. Απόλλων(Σκαλτσάς Μ.)
ΚΑΤΣΑΛΙΓΚΟΣ Σ. 6 ,ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ 1,
ΚΑΤΣΑΛΙΓΚΟΣ Γ.,ΜΑΡΚΟΣ 16(1),ΣΤΑΘΑΣ 9(3),
ΑΝΤΩΝΙΟΥ 14(2),ΚΥΡΙΑΚΟΥ, ΓΙΤΣΑΣ ,
ΚΑΓΙΑΣ 14(4), ΠΑΠΑΖΟΓΛΟΥ 1,ΣΚΑΝΤΖΗΣ 15.

Π.Α.Σ. Χαλκίδας(Μιχαήλ)
ΒΟΥΡΔΑΝΟΣ, ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣ 4,ΣΠΑΝΟΣ 8(2),
ΜΠΡΟΥΖΟΣ,ΠΕΚΟΠΟΥΛΟΣ 12,ΒΕΖΥΡΤΖΟΓΛΟΥ 16,
ΣΑΡΑΠΗΣ 5,ΑΡΓΥΡΙΟΥ 2,ΜΑΝΤΖΑΡΗΣ,
ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ 14(2).

Κερκυραϊκή Μουσική Βραδιά στα Ασπρα Σπίτια


Σήμερα Δημοτικό Συμβούλιο στη Θήβα


Γενική Συνέλευση της ΕΕΤΕΜ Βοιωτίας


Κυριακή 10 Νοεμβρίου 2013

Ο Γιώργος Πανοτόπουλος στη Λιβαδειά με την Αντικαρκινική και 50 φωτογραφίες-Μέρος Α'



Γράφει ο Δημήτρης Λάμπρου
Δημοσιογράφος/
Εκδότης Περιοδικού ΒΟΙΩΤΙΑ












Εντυπωσιακή υποδοχή επεφύλαξε το κοινό της Λιβαδειάς στον διακεκριμένο ειδικό παθολόγο-διατροφολόγο Γιώργο Πανοτόπουλο, που μίλησε το βράδυ της Κυριακής με το εξαιρετικά ενδιαφέρον θέμα «Παχυσαρκία, Μύθοι και Πραγματικότητα» στο Συνεδριακό Κέντρο της Κρύας στη βοιωτική πρωτεύουσα. Η προσέλευση του κόσμου ήταν τόσο μεγάλη, που, όπως θα δείτε και στο φωτορεπορτάζ, υπήρχαν πολλοί όρθιοι σε όλη τη διάρκεια της ομιλίας και της συζήτησης που ακολούθησε.
 


Η σημαντική ενημερωτική εκδήλωση διοργανώθηκε από το Παράρτημα Λιβαδειάς της Ελληνικής Αντικαρκινικής Εταιρείας και ήταν αφιερωμένη στον συνεργάτη της ιατρό Γιάννη Λαμπρόπουλο. Με την ομιλία του κ. Πανοτόπουλου έγινε η έναρξη του προγράμματος 2013-2014, το οποίο -σύμφωνα με την πρόεδρο του Δ.Σ. του Παραρτήματος Λιβαδειάς της ΕΑΕ κ. Στέλλας Ταπανλή- θα είναι κοινωνικό, πολιτιστικό και ανθρωποκεντρικό. Θα επανέλθουμε στο β’ μέρος με περισσότερες λεπτομέρειες από την εκδήλωση.
Δείτε.
http://viotiarecords.blogspot.gr/2013/11/50.html

Παρασκευή 8 Νοεμβρίου 2013

1917.Εθνικός Διχασμός: Αποκλεισμός και λιμός στην Παλαιά Ελλάδα. Μέρος Α'




Γράφει ο Δημήτρης Λάμπρου
Δημοσιογράφος/
Εκδότης Περιοδικού ΒΟΙΩΤΙΑ






 







Τον Μάιο του 1917 η κατάσταση στην Ελλάδα είναι τόσο περίπλοκη που οι Σύμμαχοι της Αντάντ προσχωρούν στο παλαιό ελληνικό ρητό, το οποίο προέρχεται σύμφωνα με τον μύθο από το Γόρδιο: «ό,τι δεν λύνεται, κόβεται». Οι αλλεπάλληλες διασκέψεις των Συμμάχων καταλήγουν ότι μόνο δραστικά μέτρα που εκκινούν από την εκθρόνιση του βασιλιά Κωνσταντίνου είναι δυνατόν να αποκαταστήσουν το γόητρο και την ασφάλεια των στρατιωτικών τους δυνάμεων στο Μακεδονικό Μέτωπο.

Οι διεθνείς συνθήκες έχουν πλέον μεταβληθεί και η τύχη του Κωνσταντίνου έχει κριθεί. Η εκθρόνιση του Τσάρου Νικολάου στη Ρωσία φέρνει στην εξουσία την αστικοδημοκρατική κυβέρνηση Κερένσκι η οποία έχοντας να αντιμετωπίσει κολοσσιαία εσωτερικά προβλήματα δεν θεωρεί ζωτικής σημασίας τη διατήρηση του Κωνσταντίνου στον ελληνικό θρόνο. Επιπρόσθετα στη Γαλλία, τη δύναμη που υποστηρίζει σθεναρά τον Βενιζέλο, ο Ριμπό που διαδέχεται τον Μπριάν στην πρωθυπουργία ακολουθεί πολύ πιο σκληρή γραμμή στο ελληνικό ζήτημα θέτοντας επιτακτικά το θέμα της ενοποίησης της Ελλάδας υπό τον Κρήτα πολιτικό.

Είναι γνωστό ότι από το καλοκαίρι του 1916 το Κίνημα της Εθνικής Αμύνης με επικεφαλής τον Βενιζέλο και τους Δαγκλή, Κουντουριώτη, δημιουργεί το λεγόμενο κράτος της Θεσσαλονίκης (Πάνω φωτό η έδρα της προσωρινής κυβέρνησης) . Η Ελλάδα χωρίζεται σε 3 κυρίως ζώνες: Η λεγόμενη Παλαιά Ελλάδα που παραμένει βασιλική, το κράτος της Θεσσαλονίκης που διαρκώς επεκτείνεται προς νότον με τη βοήθεια των συμμαχικών όπλων και την περιοχή της Ανατολικής Μακεδονίας που καταλαμβάνεται από γερμανοβουλγαρικά στρατεύματα. Επιπλέον από τον Φεβρουάριο του 1917 η Ιταλία εκμεταλλευόμενη τη σύγχυση προωθείται στη Νότια Ηπειρο. Η επιχείρηση κατάληψης των Αθηνών από τα γαλλικά αγήματα του ναυάρχου Νταρτίζ ντι Φουρνέ στη 1 Δεκεμβρίου (18 Νοεμβρίου π.ημ.) 1916 οδηγεί στα Νοεμβριανά με δεκάδες και ίσως εκατοντάδες νεκρούς, Ελληνες και συμμάχους. Ακολουθεί δίωξη των βενιζελικών και το περιβόητο Ανάθεμα (φωτό της σωρού των λίθων στο Πεδίο του Αρεως) κατά του Βενιζέλου τα Χριστούγεννα (12 Δεκεμβρίου π.ημ.) του ίδιου έτους.

Την οδυνηρή έκπληξη των Συμμάχων για την ένοπλη αντίσταση της Παλαιάς Ελλάδας διαδέχεται η οργή: αυστηρό τελεσίγραφο απαιτεί την αποχώρηση όλων των ελληνικών στρατευμάτων στην Πελοπόννησο, την εγκατάσταση συμμαχικού ελέγχου στην Πάτρα και στον Ισθμό και την επίβλεψη όλων των στρατιωτικών κινήσεων της κυβέρνησης της Αθήνας.

Επιπλέον εγκαθίσταται από τις 7 Δεκεμβρίου 1916 ένας αυστηρός θαλάσσιος αποκλεισμός της Παλαιάς Ελλάδας από τον συμμαχικό στόλο σε μια προσπάθεια κάμψης της βασιλικής κυβέρνησης υπό το φάσμα του λιμού που εμφανίζεται σε μια χώρα ελλειμματική στην παραγωγή τροφίμων. Η κακουχία στην οποία υποβάλλεται ο ελληνικός λαός είναι μεγάλη και η επισιτιστική κρίση εντείνει την ταλαιπωρία. Ο λιμός αποτελεί τραγική πραγματικότητα, ειδικά για τα φτωχά στρώματα του πληθυσμού. Είναι χαρακτηριστικό ότι τα φύλλα των εφημερίδων της εποχής παρακολουθούν με καθημερινές ανταποκρίσεις την πορεία έμφορτων πλοίων, υπαρκτών ή το πιθανότερο όχι, που μεταφέρουν τρόφιμα και ανακοινώνουν διανομές στον Πειραιά, στην Αθήνα κ.λπ.
 
Ο λιμός στη Λιβαδειά και τη Θήβα

Τον Μάρτιο του 1917 100 άτομα πεθαίνουν λόγω φυματίωσης στην Αθήνα έναντι 72 τον αντίστοιχο μήνα του 1916. Με μεγάλη ανησυχία ο Δήμος Αθηναίων σε στατιστική που καταρτίζει διαπιστώνει την προϊούσα αύξηση θανάτων μαθητών από φυματίωση λόγω ανεπαρκούς διατροφής. Περαιτέρω υπάρχει τεράστια αύξηση των ασθενούντων μαθητών –ο δήμος Αθηναίων κάνει λόγο για το 33%- καθώς η εξάντληση λόγω του υποσιτισμού καθιστά ευάλωτους τους παιδικούς οργανισμούς.

Η έλλειψη τροφίμων είναι τον Μάιο του 1917 ιδιαίτερη επώδυνη στην περιοχή της Λιβαδειάς. Η Επιτροπή Προμηθειών που έχει συσταθεί στην πόλη ζητεί βοήθεια από την ομόλογή της των Θηβών. Ο εισαγγελέας Λεβαδείας Ν. Παπαδάκης αποστέλλει τηλεγράφημα στον Τ. Γκαβέα που αναφέρει χαρακτηριστικά:

Κύριον Τιμ. Γκαβέαν
Θήβας
Τρόφιμα ενταύθα εξηντλήθησαν διά της εχούσης ανάγκην εργατικής τάξεως. Επικαλούμαι εθνικήν αλληλεγγύην αυτόθι Επιτροπής και παρακαλώ όπως ευαρεστηθή και χορηγήση μιαν εύλογο ποσότητα εκ των αυτόθι περισσευμάτων διά την επαρχία Λεβαδείας. Προς αποφυγήν διενέξεων παρακαλώ απαντήσατε.

Ο Εισαγγελεύς


Ν. Παπαδάκης

Η Επιτροπή στη Θήβα συσκέπτεται και αποφασίζει την αποστολή 1.500 οκάδων αλεύρων στην τρέχουσα τιμή, την ίδια που προμηθεύονται την πρώτη ύλη τα αρτοποιεία.

Η απάντηση του Γκαβέα στον Παπαδάκη επιβεβαιώνει την απόφαση:

Κύριον Εισαγγελέα Λεβαδείας
Λαϊκή Επιτροπή Θηβών συνειδυεία εθνικήν ανάγκην χορηγεί εκ του άρτου της διά την αδελφήν Λεβάδειαν ποσόν 1500 οκάδων αλεύρου. Φροντίσατε παραλαβήν ενταύθα.
Πρόεδρος Επιτροπής
Τιμ. Γκαβέας

Τα θηβαϊκά άλευρα παραλαμβάνονται στη Λιβαδειά και διανέμονται στους δικαιούχους. Ο εισαγγελέας Παπαδάκης αποστέλλει ευχαριστήριο τηλεγράφημα:


Κύριον Τιμ. Γκαβέαν


Ευχαριστώ θερμώς υμάς και λοιπά έντιμα μέλη αυτόθι Επιτροπής διά παραχώρησιν αλεύρων χάριν αναγκών των εδώ πεινουσών εργατικών τάξεων μαρτυρούσα πατριωτικά αισθήματα Θηβαίων εις τας διανυομένας κρισίμους εθνικάς περιστάσεις. Εισαγγελεύς
Ν. Παπαδάκης

Απόφαση εκθρόνισης του Κωνσταντίνου
Το ζήτημα του αποκλεισμού και του λιμού στην Ελλάδα είναι σημαντικό διότι αποτελεί την κύρια αφορμή της απόφασης για την κατάληψή της από τα συμμαχικά στρατεύματα τον Ιούνιο του 1917. Συγκεκριμένα η διανομή της θεσσαλικής σοδειάς το καλοκαίρι του 1917 είναι βασική αιτία της συμμαχικής προώθησης στα νότια καθώς εφόσον αυτή περιέλθει στα χέρια των βασιλικών ο συμμαχικός αποκλεισμός φαίνεται να μην έχει νόημα ούτε να εξυπηρετεί την αρχική ομολογημένη στόχευση, της ανατροπής του Κωνσταντίνου από την ογκούμενη λόγω πείνας λαϊκή δυσαρέσκεια.
 
 
 
Στις 15/28 και 16/29 Μαΐου 1917 η βρετανική κυβέρνηση συγκαλεί αγγλογαλλική διάσκεψη στο Λονδίνο με αποκλειστικό θέμα την κατάσταση στην Ελλάδα. Το ελληνικό ζήτημα υπό την διαρκή πίεση της γαλλικής πλευράς και του ίδιου του στρατηγού Σαράιγ πρέπει να επιλυθεί με την εκθρόνιση του βασιλιά Κωνσταντίνου και την ενσωμάτωση της Παλαιάς Ελλάδας στον κράτος της Θεσσαλονίκης. Ο Γάλλος πρωθυπουργός Ριμπό και ο υπουργός Εξωτερικών Πενλεβέ προσήλθαν αποφασισμένοι να αποσπάσουν τη συγκατάθεση της βρετανικής πλευράς ενώ φαίνεται ότι σε περίπτωση βρετανικής άρνησης η Γαλλία είχε προετοιμαστεί για μονομερή δράση –χωρίς τη βρετανική συμμετοχή.

Οι Βρετανοί, το Πολεμικό Συμβούλιο της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, έχουν ήδη συμβιβαστεί με την ιδέα της εκθρόνισης του Κωνσταντίνου υπέρ ενός από τους γιους του και μάλιστα του Αλεξάνδρου αφού ο Γεώργιος είχε γερμανική στρατιωτική προπαίδεια αλλά δεν είναι διατεθειμένοι να συμμετάσχουν σε πολεμικές επιχειρήσεις εναντίον της φιλοβασιλικής Ελλάδας.

Δύο μέρες διαπραγματεύσεων ήταν αρκετές για τους Βρετανούς να σύρουν τους Γάλλους προς τις θέσεις τους και εν τέλει να αποφασιστεί η ειρηνική διευθέτηση της εκθρόνισης του βασιλιά Κωνσταντίνου, παρότι τις επιχειρήσεις αναλαμβάνουν να διευθύνουν οι Γάλλοι.

Τέλος Α' Μέρους

Αυτοκτόνησε πηδώντας στο κενό 40χρονος