Κοπή πίτας στη Θήβα
Πέμπτη 9 Ιανουαρίου 2014
Τετάρτη 8 Ιανουαρίου 2014
Kαι νέες εγγραφές στον κατάλογο εισφορών για τον Αγνωστο Στρατιώτη στη Λιβαδειά
Οπως έχουμε ήδη προαναγγείλει και αναλύσει εδώ Ηttp://viotia.blogspot.gr/2013/12/blog-post_1880.html το Μνημείο του Αγνωστου Στρατιώτη στη Λιβαδειά πρέπει και μπορεί να αποκατασταθεί. Καθώς οι αρμόδιοι φορείς για άγνωστους λόγους δεν έχουν συμπεριλάβει το Μνημείο που τιμά τους Πεσόντες παππούδες μας στις προτεραιότητές τους η viotia και ο Σύλλογος Οι Φίλοι του ΞΕΝΙΑ Λιβαδειάς αναλαμβάνουν την πρωτοβουλία να συγκεντρώσουν το απαραίτητο ποσό για την αποκατάστασή του. Το εγχείρημα δεν είναι εύκολο καθώς απαιτείται συστηματική έρευνα αγοράς και η επίλυση πολλών προβλημάτων που σχετίζονται με τη φύση της παρέμβασης που θα γίνει. Ασφαλώς το σημαντικότερο τμήμα όμως είναι η συγκέντρωση του αναγκαίου χρηματικού ποσού.
Γι αυτό ανοίγουμε κατάλογο εισφορών όπου θα δημοσιεύονται τα ονόματα εκείνων που όπως κι εμείς όχι μόνο βρίσκουν ότι είναι προσβλητικό να γίνεται κατάθεση στεφάνων σε βεβηλωμένο Μνημείο αλλά κυρίως θέλουν να πράξουν κάτι για να αλλάξει αυτό.
ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΕΙΣΦΟΡΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΜΝΗΜΕΙΟΥ ΤΟΥ ΑΓΝΩΣΤΟΥ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗ ΣΤΗ ΛΙΒΑΔΕΙΑ
1. Κωνσταντίνος Στάικος, Πολιτικός Μηχανικός
2. Βασίλης Παπαλάμπρος, Οικονομολόγος, Δημοτικός Σύμβουλος
3. Γιώργος Ανδρέου, Δικηγόρος
4. Π. Ι.Α. -αρχικά κατόπιν αιτήσεώς του
5. Πάνος Ψυχογιός, Πολιτικός Μηχανικός, Δημοτικός Σύμβουλος
6. Δημήτρης Λάμπρου, δημοσιογράφος/εκδότης περιοδικού ΒΟΙΩΤΙΑ
7. Κώστας Παπαγεωργίου, Δημοτικός Υπάλληλος
Ανακοινώνεται ότι δεν θα αναγράφονται τα ποσά της εισφοράς. Ο κατάλογος θα συμπληρώνεται με νέα ονόματα. Οσοι και όσες θέλετε να βοηθήσετε με οποιοδήποτε χρηματικό ποσό μπορείτε να επικοινωνείτε στο 6944 73 44 90.
Προς Νέα Συγκυβέρνηση;
Του Γιώργου Δ. Ανδρέου*
Eίναι ευδιάκριτη πλέον, στο καθαρό μάτι, η πορεία των πολιτικών πραγμάτων της χώρας. Οδεύουμε ολοταχώς, με τις ευλογίες και διεθνή επιβολή , σε συγκυβέρνηση ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ. Τα φορολογικά μέτρα που ψηφίστηκαν και θα εφαρμοστούν, αυτά που πρέπει να ψηφιστούν μέσα στο 2014, λόγω μνημονιακών δεσμεύσεων έναντι των δανειστών , η μείωση του δημόσιου τομέα (απολύσεις ), το κλείσιμο της ταμιακής τρύπας των επόμενων χρόνων, οι συνέπειες των μέτρων στο βιοτικό επίπεδο, η ανάπτυξη που δεν έρχεται, το νέο κούρεμα του χρέους, ίσως και των καταθέσεων, η εξασφάλιση της αποπληρωμής του υπολοίπου των δανείων, οι αποκρατικοποιήσεις και η διασφάλιση των διεθνών επενδυτών που αγοράζουν δημόσιες επιχειρήσεις ή ακίνητα από τις ανέξοδες ρητορείες της αντιπολίτευσης περί ανατροπής τους εκ των υστέρων.
Όλα αυτά, που απαιτούν κοινωνική αποδοχή δεν μπορεί να τα διαχειριστεί η σημερινή κυβέρνηση, που χάνει κάθε μέρα ι, λόγω και του καταποντισμού του ΠΑΣΟΚ, την δεδηλωμένη στο λαό αλλά και το ηθικό πλεονέκτημα με τα σκάνδαλα και τις ρεμούλες των στελεχών των κομμάτων που την απαρτίζουν, που παίρνουν τη μορφή χιονοστιβάδας. Οι συνθήκες και η περιρρέουσα ατμόσφαιρα επιβάλλουν, αφού κάτι καινούργιο δεν διαφαίνεται , τη νέα συγκυβέρνηση των δύο μεγάλων πολιτικών δυνάμεων. Με τις ευλογίες και του κόσμου, πιστεύω. Στις συζητήσεις στις κοινωνικές συναθροίσεις τα καφενεία αλλά και τον τύπο, όλοι μιλούν, για την ανάγκη εθνικής συνεννόησης και εθνικού σχεδίου εξόδου από την κρίση. Κάποιοι κολλημένοι στις ιδεολογικές διαφορές των κομμάτων που θα κληθούν να συνεργαστούν, αναρωτιούνται πως θα γίνει αυτό, πως θα συνεργαστούν οι νεοφιλελεύθεροι με τους σοσιαλιστές έως κομμουνιστές. Η αλήθεια είναι πως όσο φιλελεύθεροι είναι οι περισσότεροι νεοδημοκράτες, ακραία κρατιστές, άλλο τόσο σοσιαλιστές είναι οι αστοί Συριζαίοι, που αυτοαποκαλούνται αυτάρεσκα αριστεροί. Για κομμουνισμό ας μη μιλάμε καλύτερα. Οι λέξεις και οι έννοιες έχουν χάσει την ουσία τους.
Αν προσέξει όμως κάποιος τις βασικές θέσεις των κομμάτων αυτών θα διαπιστώσει πως η απόσταση δεν είναι όσο μεγάλη παρουσιάζεται για εκλογική κατανάλωση. Ναι και οι δύο στην ευρωπαϊκή Ένωση, την Ευρωζώνη, το Ευρώ,τη δύση, το ΝΑΤΟ, την Αμερική, το αστικό καθεστώς. Μεγαλύτερες είναι οι διαφορές τους με τους ευκαιριακούς εθνικιστές ( ΑΝΕΛ κλπ). Τι πρόβλημα θα έχει ο κ. Σαμαράς να υπογράψει προγραμματική σύμβαση συνεργασίας με τον κ. Τσίπρα, βασισμένη στις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ για σκληρότερη διαπραγμάτευση με τους δανειστές και να του δώσει το ελεύθερο να την κάνει ο ίδιος, διαχειριζόμενος παράλληλα και το τυχόν όχι των δανειστών, την στάση της χώρας και τις συνέπειές της. Τι πρόβλημα θα έχει ο κ. Τσίπρας να ετεροχρονίσει την υπεσχημένη αποκατάσταση του ύψους του κατώτατου μισθού στα προ κρίσεως επίπεδα και την ανατροπή (κάποιων) φορολογικών μέτρων, με την επίκληση της ύψιστης εθνικής ανάγκης και της αναμονής των αποτελεσμάτων της νέας, υπ αυτόν, διαπραγμάτευσης. Αυτό δεν θα κάνει αν πάρει αυτοδυναμία;
Το ερώτημα βγαίνει αμείλικτο. Γιατί δεν κάθονται τώρα να συζητήσουν στη βάση αυτή και να συμφωνήσουν στην από κοινού, αντιμετώπιση της κρίσεως. Να συγκροτήσουν εθνικό μέτωπο σωτηρίας, να καταρτίσουν εθνικό σχέδιο αντιμετώπισης της κρίσης και εξόδου από αυτή. Να δώσουν στον κόσμο, λέγοντας την αλήθεια, προοπτική και ελπίδα, και να πείσουν το λαό να υπομένει και να ελπίζει. Η απάντηση είναι μία και μόνη. Εμπόδιο είναι ο έρωτας της εξουσίας ( άραγε τι την θέλουν αυτή τη μίζερη και άχαρη εξουσία). Γιατί σε μια τέτοια συγκυβέρνηση το θέμα είναι πρώτιστα ποιος θα είναι πρωθυπουργός. Σήμερα ο μεν κ. Τσίπρας βολεύεται στην ανέξοδη στείρα κριτική όσων αναγκάζεται να κάνει ο κ. Σαμαράς για να μην σκάσει η βόμβα στα χέρια του, ο δε πρωθυπουργός ελπίζει στο θαύμα της ανάκαμψης που θα τον κατατάξει στο πάνθεον των μεγάλων του έθνους Και έτσι όπως έχουν έλθει τα πράγματα τη λύση μπορεί να τη δώσει μόνο ο λαός με την ψήφο του, επιλέγοντας ως μέλλοντα πρωθυπουργό τον αρχηγό του κόμματος που θα πρωτεύσει. Και αν πρωτεύσει ο ΣΥΡΙΖΑ πρωθυπουργός θα είναι ο κ. Τσίπρας, αν όμως έρθει πρώτη η ΝΔ θα δεχθεί άραγε ο Αλέξης τον κ. Σαμαρά, ως πρωθυπουργό συγκυβέρνησης; Πως θα πάρει πίσω όσα του σούρνει για εθνική μειοδοσία κλπ; Ή θα ψάχνουμε άλλον πρωθυπουργό, με παραμερισμό του κ. Σαμαρά, που όμως θα πρέπει να το δεχθεί και δεν δείχνει διατεθειμένος.. .
Μ’ αυτές τις λογικές και τις προσωπικές επιδιώξεις σερνόμαστε και μπαίνουμε, ουσιαστικά χωρίς ελπίδα και προοπτική, στο 2014, που αναμένεται τουλάχιστον επεισοδιακό, γιατί θα ακουστεί η φωνή του λαού, που θα στείλει τον κάθε κατεργάρη στον πάγκο του. Καλή χρονιά.
*Ο Γιώργος Ανδρέου είναι δικηγόρος
Η πρωτοχρονιάτικη εκδήλωση του Συλλόγου Γυναικών Αγίου Νικολάου και 45 φωτογραφίες
Πολύ κόσμος ανταποκρίθηκε στην πρόσκληση του Συλλόγου Γυναικών Αγίου Νικολάου και βρέθηκε στις 5 Ιανουαρίου στο ΡΟΔΟΝ ΠΑΛΑΣ για να ακούσει τον γνωστό λαϊκό τραγουδιστή Γιώργο Μαργαρίτη.
Η πρωτοχρονιάτικη εκδήλωση του Συλλόγου Γυναικών Αγίου Νικολάου και 45 φωτογραφίες
Τρίτη 7 Ιανουαρίου 2014
Δευτέρα 6 Ιανουαρίου 2014
Το πιο διαδεδομένο ανδρικό όνομα στην Ελλάδα
Δημοσιογράφος/
Εκδότης Περιοδικού ΒΟΙΩΤΙΑ
Εκδότης Περιοδικού ΒΟΙΩΤΙΑ
Θεμελιώδες, πανάρχαιο και πανανθρώπινο φαινόμενο η ονομασία του ανθρώπου με ένα ή περισσότερα ονόματα διατρέχει την ιστορία από την αυγή της και προφανώς μέχρι τη δύση της. Ηδη ο Ομηρος στην Οδύσσεια βάζει στη Θ' Ραψωδία στο στόμα του Αλκίνοου, όταν συναντά τον Οδυσσέα ναυαγό στη χώρα των Φαιάκων, τούτα τα λόγια:
[...]εἴπ᾿ ὄνομ᾿ ὅττι σε κεῖθι κάλεον μήτηρ τε πατήρ τε 550
ἄλλοι θ᾿ οἳ κατὰ ἄστυ καὶ οἳ περιναιετάουσιν.
οὐ μὲν γάρ τις πάμπαν ἀνώνυμός ἐστ᾿ ἀνθρώπων,
οὐ κακὸς οὐδὲ μὲν ἐσθλός, ἐπὴν τὰ πρῶτα γένηται,
ἀλλ᾿ ἐπὶ πᾶσι τίθενται, ἐπεί κε τέκωσι, τοκῆες[...]
και σε μτφρ.: Δ.Ν. Μαρωνίτη, Ομήρου Οδύσσεια, ραψ. θ, Στιγμή: Αθήνα 1992
"Πες πρώτα το όνομά σου, μ' όποιο κι αν σε καλούν στα μέρη σου
η μάνα κι ο πατέρας σου, κι οι άλλοι
που σε γειτονεύουν μες στην πόλη. Γιατί το ξέρουμε,
σ' αυτόν τόν κόσμο κανείς δεν μένει ανώνυμος,
το ίδιο ο άσημος όπως κι ο ευγενής,
από την πρώτη μέρα που γεννήθηκε· δίνουνε στον καθένα που γεννούν
όνομα οι γονείς του".
Ωστε "σ' αυτόν τον κόσμο κανείς δεν μένει ανώνυμος, το ίδιο ο άσημος όπως κι ο ευγενής". Τα επώνυμα, που αναπτύχθηκαν πολύ αργότερα, έχουν τη δική τους ενδιαφέρουσα ιστορία, όπως και τα βαπτιστικά, τα "μικρά". Για τα δεύτερα αυτομάτως προκύπτει ένα ενδιαφέρον ερώτημα: ποιο βαπτιστικό όνομα παρουσιάζεται με τη μεγαλύτερη συχνότητα στον ελληνικό πληθυσμό;
[...]εἴπ᾿ ὄνομ᾿ ὅττι σε κεῖθι κάλεον μήτηρ τε πατήρ τε 550
ἄλλοι θ᾿ οἳ κατὰ ἄστυ καὶ οἳ περιναιετάουσιν.
οὐ μὲν γάρ τις πάμπαν ἀνώνυμός ἐστ᾿ ἀνθρώπων,
οὐ κακὸς οὐδὲ μὲν ἐσθλός, ἐπὴν τὰ πρῶτα γένηται,
ἀλλ᾿ ἐπὶ πᾶσι τίθενται, ἐπεί κε τέκωσι, τοκῆες[...]
και σε μτφρ.: Δ.Ν. Μαρωνίτη, Ομήρου Οδύσσεια, ραψ. θ, Στιγμή: Αθήνα 1992
"Πες πρώτα το όνομά σου, μ' όποιο κι αν σε καλούν στα μέρη σου
η μάνα κι ο πατέρας σου, κι οι άλλοι
που σε γειτονεύουν μες στην πόλη. Γιατί το ξέρουμε,
σ' αυτόν τόν κόσμο κανείς δεν μένει ανώνυμος,
το ίδιο ο άσημος όπως κι ο ευγενής,
από την πρώτη μέρα που γεννήθηκε· δίνουνε στον καθένα που γεννούν
όνομα οι γονείς του".
Ωστε "σ' αυτόν τον κόσμο κανείς δεν μένει ανώνυμος, το ίδιο ο άσημος όπως κι ο ευγενής". Τα επώνυμα, που αναπτύχθηκαν πολύ αργότερα, έχουν τη δική τους ενδιαφέρουσα ιστορία, όπως και τα βαπτιστικά, τα "μικρά". Για τα δεύτερα αυτομάτως προκύπτει ένα ενδιαφέρον ερώτημα: ποιο βαπτιστικό όνομα παρουσιάζεται με τη μεγαλύτερη συχνότητα στον ελληνικό πληθυσμό;
Καθώς ξημερώνει η μεγάλη γιορτή του Αι-Γιαννιού ("με την αύριο των Φώτων") θυμάμαι ως παιδί τέτοια μέρα τη μισή Λιβαδειά φωταγωγημένη, από τα αναμμένα φώτα στις οικίες τον εορταζόντων, τις ουρές στις κάβες και τα ζαχαροπλαστεία για το βερμούτ, το κονιάκ ή το ουίσκι αργότερα, τις ατέλειωτες επισκέψεις σε συγγενείς και φίλους. Οι ατάκες γνωστές, παροιμιώδεις και μη: "Σήμερα γιορτάζει η μισή Ελλάδα" ή "σπίτι χωρίς Γιάννη προκοπή δεν κάνει" κ.λπ. Στη βάση αυτή είναι γνωστό ότι οι περισσότεροι θεωρούν πως οι σχετικά περισσότεροι Ελληνες άνδρες φέρουν το όνομα Γιάννης. Είναι σωστή αυτή η εμπειρική αίσθηση;
Οχι, δεν είναι σωστή υποστηρίζουν διαδικτυακές έρευνες σε αξιόλογες ιστοσελίδες. Και μάλιστα όχι μόνο το Γιάννης δεν είναι το πιο διαδεδομένο ανδρικό όνομα αλλά στην μεγαλύτερου δείγματος έρευνα φαίνεται ότι κινδυνεύει να χάσει και τη δεύτερη θέση!
Στην ιστοσελίδα http://www.foundalis.com/grk/EllinikaOnomata.html ο Χάρης Φουνταλής έχει ερευνήσει σε ένα δείγμα 97.072 ατόμων που πήραν μέρος σε διαγωνισμό του Α.Σ.Ε.Π. το φθινόπωρο του 2008. Το δείγμα σύμφωνα με το ίδιο τον ερευνητή είναι αντιπροσωπευτικό της ελληνικής κοινωνίας.
Στα ανδρικά ονόματα, που μας ενδιαφέρουν εδώ, οι Γιώργηδες (3.320) φαίνεται κερδίζουν τη μάχη και μάλιστα μακράν. Ακολουθούν τα Δημήτριος (2.425), Κωνσταντίνος (2.413) και Ιωάννης (2.378) που βρίσκονται πολύ κοντά μεταξύ τους και άρα είναι δυσδιάκριτο ακόμη και σε ένα δείγμα σχεδόν 100.000 ατόμων να δούμε ποιο βαπτιστικό ονόμα ακολουθεί το Γεώργιος στη δεύτερη θέση. Εν τέλει και εν συντομία η ιστοσελίδα καταλήγει ότι από το δείγμα των 97.072 ατόμων που πήραν μέρος σε διαγωνισμό του Α.Σ.Ε.Π. το φθινόπωρο του 2008 προκύπτει με πάσα βεβαιότητα ότι τα ανδρικά βαπτιστικά ονόματα στην Ελλάδα κατανέμονται ως εξής:
Οχι, δεν είναι σωστή υποστηρίζουν διαδικτυακές έρευνες σε αξιόλογες ιστοσελίδες. Και μάλιστα όχι μόνο το Γιάννης δεν είναι το πιο διαδεδομένο ανδρικό όνομα αλλά στην μεγαλύτερου δείγματος έρευνα φαίνεται ότι κινδυνεύει να χάσει και τη δεύτερη θέση!
Στην ιστοσελίδα http://www.foundalis.com/grk/EllinikaOnomata.html ο Χάρης Φουνταλής έχει ερευνήσει σε ένα δείγμα 97.072 ατόμων που πήραν μέρος σε διαγωνισμό του Α.Σ.Ε.Π. το φθινόπωρο του 2008. Το δείγμα σύμφωνα με το ίδιο τον ερευνητή είναι αντιπροσωπευτικό της ελληνικής κοινωνίας.
Στα ανδρικά ονόματα, που μας ενδιαφέρουν εδώ, οι Γιώργηδες (3.320) φαίνεται κερδίζουν τη μάχη και μάλιστα μακράν. Ακολουθούν τα Δημήτριος (2.425), Κωνσταντίνος (2.413) και Ιωάννης (2.378) που βρίσκονται πολύ κοντά μεταξύ τους και άρα είναι δυσδιάκριτο ακόμη και σε ένα δείγμα σχεδόν 100.000 ατόμων να δούμε ποιο βαπτιστικό ονόμα ακολουθεί το Γεώργιος στη δεύτερη θέση. Εν τέλει και εν συντομία η ιστοσελίδα καταλήγει ότι από το δείγμα των 97.072 ατόμων που πήραν μέρος σε διαγωνισμό του Α.Σ.Ε.Π. το φθινόπωρο του 2008 προκύπτει με πάσα βεβαιότητα ότι τα ανδρικά βαπτιστικά ονόματα στην Ελλάδα κατανέμονται ως εξής:
Στην πρώτη θέση το Γεώργιος. Στις 2η, 3η και 4η τα Δημήτριος, Κωνσταντίνος και Ιωάννης χωρίς να είναι δυνατή η κατάταξή τους. Στην 5η θέση το Νικόλαος. Στις 6η, 7η και 8η τα Χρήστος, Παναγιώτης και Βασίλειος επίσης χωρίς να μπορούμε να πούμε ποιος είναι σε ποια θέση. Στη 10η θέση είναι ο Ευάγγελος και στις θέσεις 11 και 12 -κι εδώ χωρίς ευκρινές προβάδισμα- ο Μιχαήλ και ο Αλέξανδρος.
Η δεύτερη έρευνα δημοσιεύεται στο www.sch.gr, το Πανελλήνιο Σχολικό Δίκτυο, και αφορά ένα επίσης τεράστιο δείγμα 60.000 ατόμων. Και σε αυτή την έρευνα το Γεώργιος αναδεικνύεται το πλέον συχνό ελληνικό ανδρικό όνομα, μάλιστα υπολογίζεται ότι περίπου 550.000 Ελληνες φέρουν το όνομα αυτό. Ακολουθούν -με σημαντική απόσταση- το Ιωάννης στη 2η θέση, το Κωνσταντίνος στην 3η και το Δημήτριος στην 4η -με μικρή μεταξύ τους διαφορά. Στην 5η το Νικόλαος, στην 6η το Παναγιώτης, στην 7η το Βασίλειος και το Χρήστος στην 8η. Οι μισοί περίπου Ελληνες (54%) έχουν αυτά τα οκτώ πρώτα ονόματα, ενώ στους άλλους μισούς εμφανίζεται μια ποικιλία με πάνω από 500 ονόματα. Στην 9η βρίσκεται το Αθανάσιος, στη 10η το Μιχαήλ, στην 11η το Ευάγγελος και στη 12η το Σπυρίδων.
Οι διαφορές μεταξύ των δύο ερευνών στην κατάταξη με βάση τη συχνότητα -παρότι μικρές- υπάρχουν. Για την πρώτη όμως θέση στα βαπτιστικά ανδρικά ονόματα η συμφωνία είναι απόλυτη: το Γεώργιος είναι το πλέον διαδεδομένο ανδρικό όνομα στην Ελλάδα ενώ με πολλές πιθανότητες στη 2η θέση συναντάμε το Ιωάννης, που εορτάζει αύριο. Να σημειώσουμε ότι και το Ιωάννα βρίσκεται ψηλά στην κατάταξη με βάση τη συχνότητα των γυναικείων ονομάτων δηλαδή στην 9η θέση: μετά τα 1. Μαρία, 2. Ελένη, 3. Αικατερίνη, 4. Βασιλική, 5. Γεωργία, 6. Σοφία, 7. Αναστασία, 8. Ευαγγελία, έχουμε 9η την Ιωάννα. Ετσι και οι Ιωάννες συμβάλλουν αρκετά στην πανελλήνια εορτή της 7ης Ιανουαρίου που λέγαμε!
Χρόνια πολλά σε όλους τους Γιάννηδες και τις Ιωάννες με υγεία, δημιουργικότητα και ευημερία!
Η δεύτερη έρευνα δημοσιεύεται στο www.sch.gr, το Πανελλήνιο Σχολικό Δίκτυο, και αφορά ένα επίσης τεράστιο δείγμα 60.000 ατόμων. Και σε αυτή την έρευνα το Γεώργιος αναδεικνύεται το πλέον συχνό ελληνικό ανδρικό όνομα, μάλιστα υπολογίζεται ότι περίπου 550.000 Ελληνες φέρουν το όνομα αυτό. Ακολουθούν -με σημαντική απόσταση- το Ιωάννης στη 2η θέση, το Κωνσταντίνος στην 3η και το Δημήτριος στην 4η -με μικρή μεταξύ τους διαφορά. Στην 5η το Νικόλαος, στην 6η το Παναγιώτης, στην 7η το Βασίλειος και το Χρήστος στην 8η. Οι μισοί περίπου Ελληνες (54%) έχουν αυτά τα οκτώ πρώτα ονόματα, ενώ στους άλλους μισούς εμφανίζεται μια ποικιλία με πάνω από 500 ονόματα. Στην 9η βρίσκεται το Αθανάσιος, στη 10η το Μιχαήλ, στην 11η το Ευάγγελος και στη 12η το Σπυρίδων.
Οι διαφορές μεταξύ των δύο ερευνών στην κατάταξη με βάση τη συχνότητα -παρότι μικρές- υπάρχουν. Για την πρώτη όμως θέση στα βαπτιστικά ανδρικά ονόματα η συμφωνία είναι απόλυτη: το Γεώργιος είναι το πλέον διαδεδομένο ανδρικό όνομα στην Ελλάδα ενώ με πολλές πιθανότητες στη 2η θέση συναντάμε το Ιωάννης, που εορτάζει αύριο. Να σημειώσουμε ότι και το Ιωάννα βρίσκεται ψηλά στην κατάταξη με βάση τη συχνότητα των γυναικείων ονομάτων δηλαδή στην 9η θέση: μετά τα 1. Μαρία, 2. Ελένη, 3. Αικατερίνη, 4. Βασιλική, 5. Γεωργία, 6. Σοφία, 7. Αναστασία, 8. Ευαγγελία, έχουμε 9η την Ιωάννα. Ετσι και οι Ιωάννες συμβάλλουν αρκετά στην πανελλήνια εορτή της 7ης Ιανουαρίου που λέγαμε!
Το όνομα Ιωάννης προέρχεται από το εβραϊκό Y(eh)okhanan/Γιόαναν ή Γιεχοάναν και μέσω της χριστιανικής θρησκείας πέρασε σε πολλές γλώσσες του κόσμου ως ένα από τα πλέον διαδεδομένα ονόματα σε άνδρες και γυναίκες: είναι το αγγλικό Τζον, το γαλλικό Ζαν, το ιταλικό Τζιοβάνι, το ισπανικό Χουάν κ.λπ. Μεταφράζεται ως "Δώρο Θεού" και θεωρείται αντίστοιχο του Θεόδωρος ενώ άλλες ερμηνείες το αποδίδουν ως "ο Θεός υπήρξε γενναιόδωρος". Στην Ελλάδα εορτάζουμε στις 7 Ιανουαρίου τη μνήμη του Ιωάννου του Βαπτιστή, του Ιωάννου του Προδρόμου.
Χρόνια πολλά σε όλους τους Γιάννηδες και τις Ιωάννες με υγεία, δημιουργικότητα και ευημερία!
Κυριακή 5 Ιανουαρίου 2014
Ανίκητη ελπίδα
Ἀνήμερα τὰ Φῶτα, τὸ δειλινὸ τῆς παραμονῆς τοῦ Ἅϊ - Γιαννιοῦ,
ἡ Μήτραινα, ὅπως ὅλες τὶς παραμονὲς τοῦ Ἅϊ - Γιαννιοῦ, ἔσφαξε μιὰ
παχειὰ καὶ μεγάλη κότα, ἀπὸ τὶς δέκα - δώδεκα κοτοῦλες ποὺ εἶχε, τὴ
ζεμάτισε, τὴ μάδησε καὶ τὴν ἔβαλε νὰ βράσῃ. Συγύρισε τὸ σπιτοκάλυβό
της, ἔστρωσε στὴ γωνιὰ τὰ νυφιάτικά της μάλλινα στρωσίδια, ἔδεσε τὴ
σκύλα καὶ περίμενε, ὅπως ὅλες τὶς παραμονές, νἄρθῃ ὁ ξενιτεμμένος της
ὁ Γιάννης, ξημερώνοντας τ’ Ἅϊ - Γιαννιοῦ.
ἡ Μήτραινα, ὅπως ὅλες τὶς παραμονὲς τοῦ Ἅϊ - Γιαννιοῦ, ἔσφαξε μιὰ
παχειὰ καὶ μεγάλη κότα, ἀπὸ τὶς δέκα - δώδεκα κοτοῦλες ποὺ εἶχε, τὴ
ζεμάτισε, τὴ μάδησε καὶ τὴν ἔβαλε νὰ βράσῃ. Συγύρισε τὸ σπιτοκάλυβό
της, ἔστρωσε στὴ γωνιὰ τὰ νυφιάτικά της μάλλινα στρωσίδια, ἔδεσε τὴ
σκύλα καὶ περίμενε, ὅπως ὅλες τὶς παραμονές, νἄρθῃ ὁ ξενιτεμμένος της
ὁ Γιάννης, ξημερώνοντας τ’ Ἅϊ - Γιαννιοῦ.
Αὐτὴ ἡ ἱστορία ἐξακολουθοῦσε χρόνια τώρα. Ἦταν ἀκόμα νέα ἡ
Μήτραινα, ὅταν, χήρα, ξεκίνησε τὸ μονάκριβό της, ὁ Γιάννης, γιὰ τὴν
ἔρμη ξενιτειά. Δὲν εἶχε ἀκόμα ἄσπρη τρίχα στὰ κατάμαυρα μαλλιά της,
ὅταν τὸν φίλησε γιὰ ὕστερη φορὰ καὶ τὸν εἶδε ψηλὰ ἀπὸ τὴ ραχούλα μὲ
δακρυόπνιχτα μάτια νὰ χάνεται στὸ μάκρος τοῦ δρόμου καὶ νὰ γίνεται
ἄφαντος.
Μήτραινα, ὅταν, χήρα, ξεκίνησε τὸ μονάκριβό της, ὁ Γιάννης, γιὰ τὴν
ἔρμη ξενιτειά. Δὲν εἶχε ἀκόμα ἄσπρη τρίχα στὰ κατάμαυρα μαλλιά της,
ὅταν τὸν φίλησε γιὰ ὕστερη φορὰ καὶ τὸν εἶδε ψηλὰ ἀπὸ τὴ ραχούλα μὲ
δακρυόπνιχτα μάτια νὰ χάνεται στὸ μάκρος τοῦ δρόμου καὶ νὰ γίνεται
ἄφαντος.
Χρόνια καὶ χρὸνια ἀπὸ τότε ἡ δόλια Μήτραινα περνοῦσε τὴ ζωή
της μονάχη στὸ σπιτοκάλυβό της, ἔχοντας γιὰ μόνη συντροφιὰ τοὺς
τέσσερους τοίχους, τὸ εἰκόνισμα, τὴ γωνιά, μιὰ γίδα, μιὰ γάτα καὶ
καμμιὰ δεκαριὰ κοτοῦλες μ’ ἕναν ὄμορφο πετεινό, ποὺ τῆς χρησίμευε
κάθε πρωΐ, σὰν ρολόγι, νὰ τὴν ξυπνᾷ, γιὰ ν’ ἀνὰβῃ τὴ φωτιὰ της καὶ ν’
ἀρχινᾷ τὸ ἐργόχειρό της: Ρόκα ἢ πλέξιμο ἢ μπάλωμα ἢ γιὰ νὰ πηγαίνῃ
στὸ λόγγο νὰ κουβαλᾷ ξύλα.
της μονάχη στὸ σπιτοκάλυβό της, ἔχοντας γιὰ μόνη συντροφιὰ τοὺς
τέσσερους τοίχους, τὸ εἰκόνισμα, τὴ γωνιά, μιὰ γίδα, μιὰ γάτα καὶ
καμμιὰ δεκαριὰ κοτοῦλες μ’ ἕναν ὄμορφο πετεινό, ποὺ τῆς χρησίμευε
κάθε πρωΐ, σὰν ρολόγι, νὰ τὴν ξυπνᾷ, γιὰ ν’ ἀνὰβῃ τὴ φωτιὰ της καὶ ν’
ἀρχινᾷ τὸ ἐργόχειρό της: Ρόκα ἢ πλέξιμο ἢ μπάλωμα ἢ γιὰ νὰ πηγαίνῃ
στὸ λόγγο νὰ κουβαλᾷ ξύλα.
Τὰ νιόπαιδα τοῦ χωριοῦ πήγαιναν κι ἔρχονταν στὴν ξενινειά, ποιὸ
σὲ τρία, ποιὸ σὲ τέσσερα καὶ ποιὸ σὲ πέντε χρόνια, τὸ βαρύ, βαρύ˙ ἀλλὰ ὁ
Γιάννης τῆς Μήτραινας οὔτε φαινόταν, οὔτε ἀκουγόταν πουθενά! Ὅλος
ὁ κόσμος τὸν θεωροῦσε χαμένο καὶ ὁ προεστὸς τοῦ χωριοῦ τὸν ξέγραψε
ἀπὸ τὸ δεφτέρι του, γιὰ νὰ μὴν πληρώνῃ ἡ κακομοίρα ἡ Μήτραινα τοὺς
φόρους του. Καὶ ὅμως ἡ Μήτραινα ἔσκισε τὰ ροῦχά της, ἅμα ἔμαθε
ὅτι τῆς ξέγραψε ὁ προεστὸς τὸ παιδί της καὶ πῆγε στὸ σπίτι του νὰ
παραπονεθῇ:
- Ἀκοῦς ἐκεῖ, ἔλεγε, βγαίνοντας ἀπὸ τοῦ προεστοῦ, νὰ μοῦ σβήσῃ τὸ
παιδί μου! Τί τὸν μέλει αὐτόν, σὰν πληρώνω ἐγώ;
σὲ τρία, ποιὸ σὲ τέσσερα καὶ ποιὸ σὲ πέντε χρόνια, τὸ βαρύ, βαρύ˙ ἀλλὰ ὁ
Γιάννης τῆς Μήτραινας οὔτε φαινόταν, οὔτε ἀκουγόταν πουθενά! Ὅλος
ὁ κόσμος τὸν θεωροῦσε χαμένο καὶ ὁ προεστὸς τοῦ χωριοῦ τὸν ξέγραψε
ἀπὸ τὸ δεφτέρι του, γιὰ νὰ μὴν πληρώνῃ ἡ κακομοίρα ἡ Μήτραινα τοὺς
φόρους του. Καὶ ὅμως ἡ Μήτραινα ἔσκισε τὰ ροῦχά της, ἅμα ἔμαθε
ὅτι τῆς ξέγραψε ὁ προεστὸς τὸ παιδί της καὶ πῆγε στὸ σπίτι του νὰ
παραπονεθῇ:
- Ἀκοῦς ἐκεῖ, ἔλεγε, βγαίνοντας ἀπὸ τοῦ προεστοῦ, νὰ μοῦ σβήσῃ τὸ
παιδί μου! Τί τὸν μέλει αὐτόν, σὰν πληρώνω ἐγώ;
Εἶχε πάντα τὴν καρδιά της γεμάτη ἐλπίδα καὶ τῆς φαινόταν, ὅτι τὸ
παιδί της εἶναι γερὸ καὶ καλά, ὅτι κέρδιζε χρήματα μὲ τὸ σωρό, κι ὅτι
βρίσκεται στὸ δρόμο νἄρχεται. Ζοῦσε ἡ καημένη μὲ τὸ ἐργατικό, πότε
στ’ ἀμπέλια καὶ πότε στὰ χωράφια χωριανῶν της, κι ἐνῷ ὅλος ὁ κόσμος
τὴν συμπονοῦσε, αὐτὴ δέ τὄβανε κάτω, ἀλλὰ ἀπολογιόταν μὲ θυμό:
- Μὴ σᾶς πέρασε ἡ ἰδέα, ὅτι χάθηκε τὸ παιδί μου καὶ δὲ θὰ μοῦ ἔρθῃ;
αὐτὸ ζῇ καὶ βασιλεύει, δόξα σοι ὁ Θεός! ῎Ετσι μοῦ τὸ λέει ἡ ἐλπίδα, ποὺ
ἔχω μέσα στὴν καρδιά μου!
Κάθε δειλινό, χειμῶνα - καλοκαίρι, ὅταν ἔτρεμε ὁ ἥλιος νὰ βασιλέψῃ,
ἄφηνε τὴν ἐργασία της καὶ γνέθοντες πήγαινε ψηλὰ στὴ ραχούλα, στ’
ἀγνάντια τοῦ χωριοῦ, κι ἐκεῖ καθόταν κι ἀγνάντευε τὸ δρόμο, ὡς μιὰ ὥρα
μακριὰ - ὅσο ἔκοβε τὸ μάτι της - καὶ μὲ ἀνίκητη ἐλπίδα ἀκολουθοῦσε
τοὺς διαβάτες, ποὺ ἔρχονταν, καὶ μονολογοῦσε:
- Νά! αὐτὸς εἶναι! Αὐτὁς ὁ καβαλάρης! Κοίτα, πῶς τρέχει τὸ μουλάρι
του! Καλῶς ὥρισες, παιδί μου!
Καὶ ξεφώνιζε, κι ἄνοιγε τὴν ἀγκαλιά της μ’ ἄφατη χαρά, καὶ
ροβολοῦσε δυὸ - τρία βήματα, ἀλλὰ ὁ καβαλάρης ἐκεῖνος δὲν ἦταν ὁ
Γιάννης τῆς Μήτραινας, οὔτε κἂν χωριανός της, γιατί, ἅμα πλησίαζε
πρὸς τὸ χωριό, ἔπαιρνε τὸν ἄλλον τὸ δρόμο, τραβῶντας γιὰ ξένο χωριό. Κι
ἡ Μήτραινα χαρωπή - χαρωπή, ἔπαιρνε κοντὰ μὲ τὸ βλέμμα της ἄλλον
καβαλάρη διαβάτη γιὰ τὸ Γιάννη της, ὅσο ποὺ κι αὐτὸς ἔπαιρνε ἄλλο
δρόμο. Καὶ δὲν ἔφευγε ἀπὸ τὴ ραχούλα, παρὰ ὅταν ἄρχιζε νὰ χύνεται τὸ
σκοτάδι ἐπάνω στὴ γῆ. Τότε, γύριζε στὸ σπιτοκάλυβό της γελαστὴ καὶ
χαρωπή, ὅπως πάντα, μὲ τὴν καρδιά της γεμάτη ἐλπίδα, κουνώντας τὸ
κεφάλι της καὶ λέγοντας:
- Ποιὸς ξέρει τὸ μοναχό μου, ποῦ νὰ νυχτώθηκε! Δὲν τὸν ἄφησε ἡ
κούρασι τοῦ δρόμου νὰ φτάσῃ ἀπόψε! Κι αὔριο ἡμέρα τοῦ Θεοῦ ξημερώνει!
Αὔριο ἔρχεται.
Αὐτὴ ἡ δουλειὰ ἐξακολούθησε χρόνια καὶ χρόνια. Ἡ ἐλπίδα φώλιαζε
βαθιὰ στὰ φυλλοκάρδια τῆς Μήτραινας. Καὶ τίποτε δὲ μποροῦσε νὰ τὴν
διώξῃ ἀπὸ κεῖ μέσα. Ὅταν δούλευε μὲ τὴν ἐργατιά, αὐτὴ ἔσερνε πάντα
τὸ τραγούδι καὶ τραγουδοῦσε ὅλο τραγούδια γιὰ τὸν ξενιτεμμένο τὸ γυιὸ
της, ποὺ πάντα ἐρχὸταν καὶ ποτὲ δὲ φαινόταν!
Ὅλος ὁ κόσμος, ἄντρες καὶ γυναῖκες, τὴν ψυχοπονοῦσαν τὴν καημένη
τὴ Μήτραινα κι ἔλεγαν μέσα τους:
- Ὁ Θεὸς νὰ τῆς αὐξαίνῃ τὴν ἐλπίδα τῆς ὀρφανῆς!
῎Ετσι περνοῦσαν τὰ χρόνια καὶ ἡ Μήτραινα ἐξακολουθοῦσε νὰ
ἐλπίζῃ, κι ὅλο νὰ ἐλπίζῃ. Κάθε βράδυ περίμενε τὸ Γιάννη της καὶ κάθε
βράδυ ξενυχτοῦσε ἔρημη καὶ μοναχὴ στὸ σπιτοκάλυβό της, χωρὶς ν’
ἀδημονῇ, χωρὶς ν’ ἀπελπίζεται.
Εἶχε χάσει τὸ λογαρτασμὸ πόσα χρόνια εἶχε ὁ Γιάννης της στὰ ξένα.
Δὲ θυμόταν πόσα χρόνια τῆς βάραιναν τὴ ράχι, κι ἀπὸ τὴν ἠμέρα, ποὺ
ξεκίνησε τὸ μονάκριβό της, εἶχε σκεπάσει τὸν καθρέφτη της, ποὺ εἶχε
κρεμασμένο δεξιὰ στὴν πόρτα της, καὶ ἀπὸ τότε δὲν εἶχε δεῖ τὸ πρόσωπό
της! Τὰ μαλλιά της εἶχαν ἀσπρίσει ὅλα,τὸ πρόσωπό της εἶχε ζαρώσει, ἡ
ράχι της εἶχε κυρτώσει κι αὐτὴ δὲν τὸ γνώριζε!
Ἂν κάθε δειλινὸ ἔβγαινε στ’ ἀγνάντια ἡ Μήτραινα, γιὰ νὰ ἰδῇ τὸ
παιδί της νἄρχεται, ὅμως οὔτε φαῒ ἑτοίμαζε, οὔτε ἔστρωνε, οὔτε τὴ
σκύλα ἔδενε, γιὰ νὰ μὴν ἀλυχτᾷ τοὺς χωριανούς. Μόνο τὴν παραμονὴ
τοῦ Ἅϊ - Γιαννιοῦ ἔκανε αὐτὴ τὴ δουλειά.
Τὸ εἶχε κομποδεμένο ἐκείνη τὴν ἡμέρα, ὅτι θὰ ἐρχόταν ὁ Γιάννης
της χωρὶς ἄλλο, ξημερώνοντας ἡ γιορτή του. Γι’ αὐτὸ ἀπὸ τὴν παραμονή,
χωρὶς νὰ βγῇ καθόλου στ’ ἀγνάντια, ἔσφαζε τὴν παχύτερή της κότα, τὴ
ζεματοῦσε, τὴ μαδοῦσε καὶ τὴν ἔβανε νὰ βράσῃ, σκούπιζε τὸ σπίτι καλὰ
- καλά, ἔστρωνε καθαρά, κι ἔδενε τὴ σκύλα, γιὰ νἄναι ὅλα ἕτοιμα τὸ
πρωῒ καὶ νὰ μὴν ἔχῃ ἄλλη δουλειά, παρὰ νὰ πάῃ μόνο στὴν ἐκκλησιά
κι οὐδ’ ἄλλο, κι οὐδ’ ἄλλο.
Τόσοι Ἅϊ - Γιάννηδες πέρασαν καρτέρει καὶ καρτέρει, ποὺ μποροῦσαν
νὰ κάμουν ἀκέριο μῆνα, κι ὁ Γιάννης τῆς Μήτραινας δὲ φαινόταν! Τί νὰ
εἶχε γίνει ὁ Γιάννης! Χωρὶς ἄλλο θὰ ἔλειωσαν τὰ κόκκαλά του κάτω
ἀπὸ τὸ μαῦρο μνῆμα χωρὶς κερί, χωρὶς λιβάνι, χωρὶς τρισάγιο, χωρὶς
λουλούδια, χωρὶς δάκρυα!
Ἀλλὰ ποῦ περνοῦσαν αὐτὰ ἀπὸ τὸ νοῦ τῆς Μήτραινας!
Ὅταν ἔβρασε καλὰ ἡ κότα, εἶχε βασιλέψει ὁ ἥλἰος. Τότε ἡ Μήτραινα
τὴν ἔβγαλε ἀπὸ τὴ φωτιά, τὴν ἀπόθεσε ψηλὰ, κι ὕστερα ἔκαμε τὸ
σταυρό της ἐμπρὸς στὸ εἰκόνισμα, παρακαλῶντας τὴν Παναγία καὶ τὸν
Ἅϊ - Γιάννη νὰ τῆς φέρουν τὸ παιδί της γερὸ καὶ καλὰ ἀπὸ τὰ ξένα.
Χάλασε καὶ σκέπασε τὴ φωτιά, ἔσβησε τὸ λυχνάρι καὶ πλάγιασε νὰ
κοιμηθῇ γιατὶ ἦταν περασμένη ἡ ὥρα.
Τὰ πρόσφορα τὰ εἶχε ἕτοιμα ἀπὸ τὴν ἡμέρα τοῦ Σταυροῦ. Τὸ βαθὺ
πρωΐ, νύχτα ἀκόμη, πρὶν λαλήσουν οἱ πετεινοί, ἅμα ἄκουσε τὸ σήμαντρο˙
τῆς ἐκκλησίας, σηκώθηκε, νίφτηκε, ἄναψε τὸ καντήλι στὸ εἰκόνισμα,
ἔκανε τὸ σταυρό της κι ἄναψε τὴ φωτιά. Ἔφτιασε τρία τέσσερα κεριά,
γέμισε τὸ ροΐ της λάδι, πῆρε τὸ πρόσφορό της καὶ κίνησε γιὰ τὴν
ἐκκλησία.
Ξεκινῶντας ἔκλεισε πίσω της τὴν πόρτα μόνο μὲ τὸ μάνταλο, γιὰ νὰ
μπορέσῃ νὰ μπῇ μέσα μονάχο του τὸ ξενιτεμμένο της παιδί. Ἦταν τόσο
βέβαιη, ὅτι θὰ ἐρχόταν χωρὶς ἄλλο ὁ Γιάννης της ἐκεῖνο τὸ πρωΐ! Στὴν ἐκκλησία κάθισε ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῆς λειτουργίας ὢς τὸ τέλος
καί, ὅπως συνήθιζε πάντα, πῆγε στὴν πύλη τοῦ ἱεροῦ πρώτη - πρώτη,
γιὰ νὰ πάρῃ ἀντίδωρο πρωτύτερα ἀπ’ ὅλο τὸ ἄλλο χωριὸ καὶ νὰ πάῃ
γρήγορα στὸ σπίτι της, νὰ δεχτῇ τὸ παιδί της, ποὺ ἐρχόταν ἀπὸ τὴν
ξενιτειά.
Ἔτσι ἔκανε πάντα, κί ὁ παπᾶς, ποὺ ἤξερε αὐτὴ τὴν ἀδυναμία της,
τῆς ἔδινε ἀντίδωρο πρῶτα ἀπ’ ὅλους˙ κι αὐτὴ παίρνοντας τ’ ἀντίδωρο
βγῆκε τρεχάτη ἀπὸ τὴν ἐκκλησία κρατῶντας στὸ χέρι τὸ ἀδειανὸ ροῒ
καὶ τράβηξε ἴσια γιὰ τὸ σπιτοκάλυβό της.
Δὲν εἶχε φέξει καλά, ὅταν γύριζε, κι ἡ συννεφιὰ ἡ βαρειά, ποὺ κρεμόταν
στὸν αἰθέρα,ἔκανε τὸν οὐρανὸ μαῦρο καὶ φοβερό. Ὁ ἄνεμος φυσοῦσε δυνατὰ
κι ἡ Μήτραινα ἔτρεχε γρήγορα πατῶντας ὅπως τύχαινε μέσα
στὶς λάσπες, γιὰ νὰ φτάσῃ τὸ γρηγορώτερο στὸ σπιτοκάλυβό της καὶ νὰ
σφίξῃ στὴν ἀγκαλιά της τὸ παιδί της.
Μπαίνοντας στὴν αὐλὴ κοίταξε ὁλόγυρα, γιὰ νὰ ἰδῇ ἂν εἶναι κανένα
μουλάρι, καὶ μὴ βλέποντας τίποτε ἀπόθεσε κάπου τὸ ροΐ της, βγῆκε στὸ
δρόμο καὶ τράβηξε ἴσια κατὰ τ’ ἀγνάντια. Καὶ ἅμα ἔφτασε στὴ μεριά,
ποὺ εἶχε χωριστῆ μὲ τὸ Γιάννη της, φώναξε μὲ μεγάλη φωνή:
- Γιάννη η η η! Γιάννη, οὔουου!
- ῾Ορίστεεε! ἀπολογήθηκε μιὰ φωνὴ ἀπὸ μακριά.
- Χτύπα γρήγορα, παιδάκι μου, γιατὶ σ’ ἔφαγε τὸ κρύο. Τοῦ
ἀπολογήθηκε ἡ Μήτραινα.
Σὲ λίγο τὸ ποδοβολητὸ τοῦ μουλαριοῦ ἀκουγόταν ξαστερώτερα, ἀλλὰ
ἡ Μήτραινα δὲν τὸ κουνοῦσε ἀπὸ ἐκείνη τὴ μεριά.
Τὸν περίμενε ἐκεῖ τὸ Γιάννη της, ὣς ποὺ ἦρθε.
- Παιδάκι μου! Ψυχούλα μου!
- Μαννούλα μου! Ποιός σοῦ πῆρε τὰ συχαρίκια καὶ βγῆκες τέτοια
ὥρα ἐδῶ, νὰ μὲ καρτερῇς;
- ῾Η ἐλπίδα μου, ψυχούλα μου! ῾Η ἀνίκητη ἐλπίδα μου, ποὺ φώλιαζε
μέσα ἐδῶ, στὴν καρδιά μου βαθιά!
῾Ο Γιάννης κατέβηκε ἀπὸ τὸ μουλάρι, ἡ Μήτραινα ἄνοιξε τὴν
ἀγκαλιὰ καὶ μάννα καὶ παιδὶ ἔγιναν ἕνα ἀπὸ τὸ σφιχταγκάλιασμα.
᾽Εκεῖ, στὴν ἴδια τὴν μεριά, ποὺ ἀγκαλιάστηκαν καὶ φιλήθηκαν μάννα
καὶ παιδὶ τὸ πικρὸ ἀγκάλιασμα καὶ φίλημα τοῦ χωρισμοῦ, ἐδῶ καὶ τόσα
χρόνια, ἐκεῖ, στὴν ἴδια τὴ μεριὰ πάλι μάννα καὶ παιδὶ ξαναφιλιόνταν καὶ
ξαναγκαλιάζονταν τὸ χαρμόσυνο φίλημα κι ἀγκάλιασμα τοῦ ἐρχομοῦ.
Κι ἔτσι ἀγκαλιασμένοι ἔφτασαν στὸ σπιτοκάλυβο. Μιὰ βαρειὰ τουφεκιὰ ἔπεσε στὸν αὐλόγυρο τῆς Μήτραινας, ποὺ βρόντησε ὅλο τὸ χωριό.
Ἡ χαρὰ τῆς Μήτραινας οὔτε γράφεται οὔτε μολογιέται!
Πρώτη φορά, ἀφότου ξενιτεύτηκε ὁ Γιάννης, θρονιαζόταν ἡ χαρὰ στὸ
ταπεινὸ σπιτοκάλυβο τῆς Μήτραινας.
«Διηγήματα τῆς ξενιτειᾶς» Χρῖστος Χριστοβασίλης
(Νεοελληνικά Αναγνώσματα Β΄Γυμνασίου , Οργανισμός Εκδόσεων Σχολικών Βιβλίων, Εν Αθήναις 1957)
παιδί της εἶναι γερὸ καὶ καλά, ὅτι κέρδιζε χρήματα μὲ τὸ σωρό, κι ὅτι
βρίσκεται στὸ δρόμο νἄρχεται. Ζοῦσε ἡ καημένη μὲ τὸ ἐργατικό, πότε
στ’ ἀμπέλια καὶ πότε στὰ χωράφια χωριανῶν της, κι ἐνῷ ὅλος ὁ κόσμος
τὴν συμπονοῦσε, αὐτὴ δέ τὄβανε κάτω, ἀλλὰ ἀπολογιόταν μὲ θυμό:
- Μὴ σᾶς πέρασε ἡ ἰδέα, ὅτι χάθηκε τὸ παιδί μου καὶ δὲ θὰ μοῦ ἔρθῃ;
αὐτὸ ζῇ καὶ βασιλεύει, δόξα σοι ὁ Θεός! ῎Ετσι μοῦ τὸ λέει ἡ ἐλπίδα, ποὺ
ἔχω μέσα στὴν καρδιά μου!
Κάθε δειλινό, χειμῶνα - καλοκαίρι, ὅταν ἔτρεμε ὁ ἥλιος νὰ βασιλέψῃ,
ἄφηνε τὴν ἐργασία της καὶ γνέθοντες πήγαινε ψηλὰ στὴ ραχούλα, στ’
ἀγνάντια τοῦ χωριοῦ, κι ἐκεῖ καθόταν κι ἀγνάντευε τὸ δρόμο, ὡς μιὰ ὥρα
μακριὰ - ὅσο ἔκοβε τὸ μάτι της - καὶ μὲ ἀνίκητη ἐλπίδα ἀκολουθοῦσε
τοὺς διαβάτες, ποὺ ἔρχονταν, καὶ μονολογοῦσε:
- Νά! αὐτὸς εἶναι! Αὐτὁς ὁ καβαλάρης! Κοίτα, πῶς τρέχει τὸ μουλάρι
του! Καλῶς ὥρισες, παιδί μου!
Καὶ ξεφώνιζε, κι ἄνοιγε τὴν ἀγκαλιά της μ’ ἄφατη χαρά, καὶ
ροβολοῦσε δυὸ - τρία βήματα, ἀλλὰ ὁ καβαλάρης ἐκεῖνος δὲν ἦταν ὁ
Γιάννης τῆς Μήτραινας, οὔτε κἂν χωριανός της, γιατί, ἅμα πλησίαζε
πρὸς τὸ χωριό, ἔπαιρνε τὸν ἄλλον τὸ δρόμο, τραβῶντας γιὰ ξένο χωριό. Κι
ἡ Μήτραινα χαρωπή - χαρωπή, ἔπαιρνε κοντὰ μὲ τὸ βλέμμα της ἄλλον
καβαλάρη διαβάτη γιὰ τὸ Γιάννη της, ὅσο ποὺ κι αὐτὸς ἔπαιρνε ἄλλο
δρόμο. Καὶ δὲν ἔφευγε ἀπὸ τὴ ραχούλα, παρὰ ὅταν ἄρχιζε νὰ χύνεται τὸ
σκοτάδι ἐπάνω στὴ γῆ. Τότε, γύριζε στὸ σπιτοκάλυβό της γελαστὴ καὶ
χαρωπή, ὅπως πάντα, μὲ τὴν καρδιά της γεμάτη ἐλπίδα, κουνώντας τὸ
κεφάλι της καὶ λέγοντας:
- Ποιὸς ξέρει τὸ μοναχό μου, ποῦ νὰ νυχτώθηκε! Δὲν τὸν ἄφησε ἡ
κούρασι τοῦ δρόμου νὰ φτάσῃ ἀπόψε! Κι αὔριο ἡμέρα τοῦ Θεοῦ ξημερώνει!
Αὔριο ἔρχεται.
Αὐτὴ ἡ δουλειὰ ἐξακολούθησε χρόνια καὶ χρόνια. Ἡ ἐλπίδα φώλιαζε
βαθιὰ στὰ φυλλοκάρδια τῆς Μήτραινας. Καὶ τίποτε δὲ μποροῦσε νὰ τὴν
διώξῃ ἀπὸ κεῖ μέσα. Ὅταν δούλευε μὲ τὴν ἐργατιά, αὐτὴ ἔσερνε πάντα
τὸ τραγούδι καὶ τραγουδοῦσε ὅλο τραγούδια γιὰ τὸν ξενιτεμμένο τὸ γυιὸ
της, ποὺ πάντα ἐρχὸταν καὶ ποτὲ δὲ φαινόταν!
Ὅλος ὁ κόσμος, ἄντρες καὶ γυναῖκες, τὴν ψυχοπονοῦσαν τὴν καημένη
τὴ Μήτραινα κι ἔλεγαν μέσα τους:
- Ὁ Θεὸς νὰ τῆς αὐξαίνῃ τὴν ἐλπίδα τῆς ὀρφανῆς!
῎Ετσι περνοῦσαν τὰ χρόνια καὶ ἡ Μήτραινα ἐξακολουθοῦσε νὰ
ἐλπίζῃ, κι ὅλο νὰ ἐλπίζῃ. Κάθε βράδυ περίμενε τὸ Γιάννη της καὶ κάθε
βράδυ ξενυχτοῦσε ἔρημη καὶ μοναχὴ στὸ σπιτοκάλυβό της, χωρὶς ν’
ἀδημονῇ, χωρὶς ν’ ἀπελπίζεται.
Εἶχε χάσει τὸ λογαρτασμὸ πόσα χρόνια εἶχε ὁ Γιάννης της στὰ ξένα.
Δὲ θυμόταν πόσα χρόνια τῆς βάραιναν τὴ ράχι, κι ἀπὸ τὴν ἠμέρα, ποὺ
ξεκίνησε τὸ μονάκριβό της, εἶχε σκεπάσει τὸν καθρέφτη της, ποὺ εἶχε
κρεμασμένο δεξιὰ στὴν πόρτα της, καὶ ἀπὸ τότε δὲν εἶχε δεῖ τὸ πρόσωπό
της! Τὰ μαλλιά της εἶχαν ἀσπρίσει ὅλα,τὸ πρόσωπό της εἶχε ζαρώσει, ἡ
ράχι της εἶχε κυρτώσει κι αὐτὴ δὲν τὸ γνώριζε!
Ἂν κάθε δειλινὸ ἔβγαινε στ’ ἀγνάντια ἡ Μήτραινα, γιὰ νὰ ἰδῇ τὸ
παιδί της νἄρχεται, ὅμως οὔτε φαῒ ἑτοίμαζε, οὔτε ἔστρωνε, οὔτε τὴ
σκύλα ἔδενε, γιὰ νὰ μὴν ἀλυχτᾷ τοὺς χωριανούς. Μόνο τὴν παραμονὴ
τοῦ Ἅϊ - Γιαννιοῦ ἔκανε αὐτὴ τὴ δουλειά.
Τὸ εἶχε κομποδεμένο ἐκείνη τὴν ἡμέρα, ὅτι θὰ ἐρχόταν ὁ Γιάννης
της χωρὶς ἄλλο, ξημερώνοντας ἡ γιορτή του. Γι’ αὐτὸ ἀπὸ τὴν παραμονή,
χωρὶς νὰ βγῇ καθόλου στ’ ἀγνάντια, ἔσφαζε τὴν παχύτερή της κότα, τὴ
ζεματοῦσε, τὴ μαδοῦσε καὶ τὴν ἔβανε νὰ βράσῃ, σκούπιζε τὸ σπίτι καλὰ
- καλά, ἔστρωνε καθαρά, κι ἔδενε τὴ σκύλα, γιὰ νἄναι ὅλα ἕτοιμα τὸ
πρωῒ καὶ νὰ μὴν ἔχῃ ἄλλη δουλειά, παρὰ νὰ πάῃ μόνο στὴν ἐκκλησιά
κι οὐδ’ ἄλλο, κι οὐδ’ ἄλλο.
Τόσοι Ἅϊ - Γιάννηδες πέρασαν καρτέρει καὶ καρτέρει, ποὺ μποροῦσαν
νὰ κάμουν ἀκέριο μῆνα, κι ὁ Γιάννης τῆς Μήτραινας δὲ φαινόταν! Τί νὰ
εἶχε γίνει ὁ Γιάννης! Χωρὶς ἄλλο θὰ ἔλειωσαν τὰ κόκκαλά του κάτω
ἀπὸ τὸ μαῦρο μνῆμα χωρὶς κερί, χωρὶς λιβάνι, χωρὶς τρισάγιο, χωρὶς
λουλούδια, χωρὶς δάκρυα!
Ἀλλὰ ποῦ περνοῦσαν αὐτὰ ἀπὸ τὸ νοῦ τῆς Μήτραινας!
Ὅταν ἔβρασε καλὰ ἡ κότα, εἶχε βασιλέψει ὁ ἥλἰος. Τότε ἡ Μήτραινα
τὴν ἔβγαλε ἀπὸ τὴ φωτιά, τὴν ἀπόθεσε ψηλὰ, κι ὕστερα ἔκαμε τὸ
σταυρό της ἐμπρὸς στὸ εἰκόνισμα, παρακαλῶντας τὴν Παναγία καὶ τὸν
Ἅϊ - Γιάννη νὰ τῆς φέρουν τὸ παιδί της γερὸ καὶ καλὰ ἀπὸ τὰ ξένα.
Χάλασε καὶ σκέπασε τὴ φωτιά, ἔσβησε τὸ λυχνάρι καὶ πλάγιασε νὰ
κοιμηθῇ γιατὶ ἦταν περασμένη ἡ ὥρα.
Τὰ πρόσφορα τὰ εἶχε ἕτοιμα ἀπὸ τὴν ἡμέρα τοῦ Σταυροῦ. Τὸ βαθὺ
πρωΐ, νύχτα ἀκόμη, πρὶν λαλήσουν οἱ πετεινοί, ἅμα ἄκουσε τὸ σήμαντρο˙
τῆς ἐκκλησίας, σηκώθηκε, νίφτηκε, ἄναψε τὸ καντήλι στὸ εἰκόνισμα,
ἔκανε τὸ σταυρό της κι ἄναψε τὴ φωτιά. Ἔφτιασε τρία τέσσερα κεριά,
γέμισε τὸ ροΐ της λάδι, πῆρε τὸ πρόσφορό της καὶ κίνησε γιὰ τὴν
ἐκκλησία.
Ξεκινῶντας ἔκλεισε πίσω της τὴν πόρτα μόνο μὲ τὸ μάνταλο, γιὰ νὰ
μπορέσῃ νὰ μπῇ μέσα μονάχο του τὸ ξενιτεμμένο της παιδί. Ἦταν τόσο
βέβαιη, ὅτι θὰ ἐρχόταν χωρὶς ἄλλο ὁ Γιάννης της ἐκεῖνο τὸ πρωΐ! Στὴν ἐκκλησία κάθισε ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῆς λειτουργίας ὢς τὸ τέλος
καί, ὅπως συνήθιζε πάντα, πῆγε στὴν πύλη τοῦ ἱεροῦ πρώτη - πρώτη,
γιὰ νὰ πάρῃ ἀντίδωρο πρωτύτερα ἀπ’ ὅλο τὸ ἄλλο χωριὸ καὶ νὰ πάῃ
γρήγορα στὸ σπίτι της, νὰ δεχτῇ τὸ παιδί της, ποὺ ἐρχόταν ἀπὸ τὴν
ξενιτειά.
Ἔτσι ἔκανε πάντα, κί ὁ παπᾶς, ποὺ ἤξερε αὐτὴ τὴν ἀδυναμία της,
τῆς ἔδινε ἀντίδωρο πρῶτα ἀπ’ ὅλους˙ κι αὐτὴ παίρνοντας τ’ ἀντίδωρο
βγῆκε τρεχάτη ἀπὸ τὴν ἐκκλησία κρατῶντας στὸ χέρι τὸ ἀδειανὸ ροῒ
καὶ τράβηξε ἴσια γιὰ τὸ σπιτοκάλυβό της.
Δὲν εἶχε φέξει καλά, ὅταν γύριζε, κι ἡ συννεφιὰ ἡ βαρειά, ποὺ κρεμόταν
στὸν αἰθέρα,ἔκανε τὸν οὐρανὸ μαῦρο καὶ φοβερό. Ὁ ἄνεμος φυσοῦσε δυνατὰ
κι ἡ Μήτραινα ἔτρεχε γρήγορα πατῶντας ὅπως τύχαινε μέσα
στὶς λάσπες, γιὰ νὰ φτάσῃ τὸ γρηγορώτερο στὸ σπιτοκάλυβό της καὶ νὰ
σφίξῃ στὴν ἀγκαλιά της τὸ παιδί της.
Μπαίνοντας στὴν αὐλὴ κοίταξε ὁλόγυρα, γιὰ νὰ ἰδῇ ἂν εἶναι κανένα
μουλάρι, καὶ μὴ βλέποντας τίποτε ἀπόθεσε κάπου τὸ ροΐ της, βγῆκε στὸ
δρόμο καὶ τράβηξε ἴσια κατὰ τ’ ἀγνάντια. Καὶ ἅμα ἔφτασε στὴ μεριά,
ποὺ εἶχε χωριστῆ μὲ τὸ Γιάννη της, φώναξε μὲ μεγάλη φωνή:
- Γιάννη η η η! Γιάννη, οὔουου!
- ῾Ορίστεεε! ἀπολογήθηκε μιὰ φωνὴ ἀπὸ μακριά.
- Χτύπα γρήγορα, παιδάκι μου, γιατὶ σ’ ἔφαγε τὸ κρύο. Τοῦ
ἀπολογήθηκε ἡ Μήτραινα.
Σὲ λίγο τὸ ποδοβολητὸ τοῦ μουλαριοῦ ἀκουγόταν ξαστερώτερα, ἀλλὰ
ἡ Μήτραινα δὲν τὸ κουνοῦσε ἀπὸ ἐκείνη τὴ μεριά.
Τὸν περίμενε ἐκεῖ τὸ Γιάννη της, ὣς ποὺ ἦρθε.
- Παιδάκι μου! Ψυχούλα μου!
- Μαννούλα μου! Ποιός σοῦ πῆρε τὰ συχαρίκια καὶ βγῆκες τέτοια
ὥρα ἐδῶ, νὰ μὲ καρτερῇς;
- ῾Η ἐλπίδα μου, ψυχούλα μου! ῾Η ἀνίκητη ἐλπίδα μου, ποὺ φώλιαζε
μέσα ἐδῶ, στὴν καρδιά μου βαθιά!
῾Ο Γιάννης κατέβηκε ἀπὸ τὸ μουλάρι, ἡ Μήτραινα ἄνοιξε τὴν
ἀγκαλιὰ καὶ μάννα καὶ παιδὶ ἔγιναν ἕνα ἀπὸ τὸ σφιχταγκάλιασμα.
᾽Εκεῖ, στὴν ἴδια τὴν μεριά, ποὺ ἀγκαλιάστηκαν καὶ φιλήθηκαν μάννα
καὶ παιδὶ τὸ πικρὸ ἀγκάλιασμα καὶ φίλημα τοῦ χωρισμοῦ, ἐδῶ καὶ τόσα
χρόνια, ἐκεῖ, στὴν ἴδια τὴ μεριὰ πάλι μάννα καὶ παιδὶ ξαναφιλιόνταν καὶ
ξαναγκαλιάζονταν τὸ χαρμόσυνο φίλημα κι ἀγκάλιασμα τοῦ ἐρχομοῦ.
Κι ἔτσι ἀγκαλιασμένοι ἔφτασαν στὸ σπιτοκάλυβο. Μιὰ βαρειὰ τουφεκιὰ ἔπεσε στὸν αὐλόγυρο τῆς Μήτραινας, ποὺ βρόντησε ὅλο τὸ χωριό.
Ἡ χαρὰ τῆς Μήτραινας οὔτε γράφεται οὔτε μολογιέται!
Πρώτη φορά, ἀφότου ξενιτεύτηκε ὁ Γιάννης, θρονιαζόταν ἡ χαρὰ στὸ
ταπεινὸ σπιτοκάλυβο τῆς Μήτραινας.
«Διηγήματα τῆς ξενιτειᾶς» Χρῖστος Χριστοβασίλης
(Νεοελληνικά Αναγνώσματα Β΄Γυμνασίου , Οργανισμός Εκδόσεων Σχολικών Βιβλίων, Εν Αθήναις 1957)
Aντί για κρυφά σχολειά φανερά συσσίτια
Του Χρήστου Γιανναρά
Το πολιτικό προσωπικό της χώρας (ακριβέστερα: οι κάθε είδους και ρόλου κομματάνθρωποι) πρέπει να καταλάβουν ότι μια κρίσιμη μάζα των δυνάμει ψηφοφόρων τους ζουν κυριολεκτική απελπισία, εκρηκτική απόγνωση. Tο «πρέπει» της δεοντολογικής απαίτησης «να καταλάβουν» το υπαγορεύει η λογική του ενστίκτου αυτοσυντήρησης, των ορμεμφύτων αυτοάμυνας μπροστά σε φάσμα ανυπόφορης συμφοράς – αν σώζονται ακόμα τέτοια ορμέμφυτα στους πάσχοντες απώλεια επαφής με την πραγματικότητα κομματανθρώπους.
Δεν έχει προηγούμενο αυτό που συμβαίνει σήμερα. Σε τέτοια ανελπιστία δεν είχε περιπέσει ποτέ άλλοτε ο Eλληνας, ποτέ δεν τον είχε κυριέψει, σε τέτοιο βαθμό, ο πανικός της απόγνωσης. Tετρακόσια χρόνια σκλαβιάς στους Tούρκους ήταν χρονικό διάστημα που από μόνο του, μόνο με την εφιαλτική του διάρκεια, θα ήταν φυσικό να είχε νεκρώσει κάθε ίχνος ελπίδας – οι άνθρωποι γεννιώνταν και πέθαιναν, η μια γενιά διαδεχόταν την άλλη, χωρίς ορατό σημάδι λογικής προσδοκίας λυτρωμού. Oμως η ελπίδα επιζούσε, το ανεδαφικό εκείνο «πάλι με χρόνια με καιρούς πάλι δικά μας θα ’ναι» πήγαζε από ζωντανή συνείδηση καταγωγής, αυτεπίγνωση αρχοντιάς, εμπιστοσύνη στη γλώσσα, αυτονόητη βιωματική αναφορά στον μεταφυσικό (μη θρησκειοποιημένο) άξονα «νοήματος» της ύπαρξης και της συνύπαρξης. Δεν έπαψαν ούτε στιγμή οι τότε Eλληνες να ξέρουν ποιοι είναι και τι τους πρέπει.
Tο ίδιο και όταν, εκατό χρόνια μετά την απελευθέρωση, ήρθε ο δεύτερος, με οριστικότερες ιστορικές συνέπειες όλεθρος: η μικρασιατική καταστροφή, το ξερίζωμα του Eλληνισμού από κοιτίδες πανάρχαιες και γενέθλια εδάφη – τις ασιατικές ακτές του Aιγαίου, τον Eύξεινο, την Προποντίδα, την Kαππαδοκία, την Tραπεζούντα, το Iκόνιο, τη Φρυγία – η συρρίκνωση της κοσμοπολίτικης ελληνικότητας στην επαρχιώτικη βαλκανική μιζέρια του μεταπρατικού κρατιδίου. Oύτε και τότε έφτασαν σε ανελπιστία οι Eλληνες, η ελπίδα δεν τους απόλειψε, δεν θεώρησαν ποτέ ενδεχόμενο τον αφανισμό της ελληνικής παρουσίας, την εξάλειψη του ελληνικού ονόματος, από την ιστορική σκηνή.
O σημερινός απελπισμός δεν έχει την αιτία του στην πτώχευση του κράτους – πτωχεύσεις γνώρισε πολλές το δάνειο (τεχνητό, όχι φτιαγμένο για τις δικές μας ανάγκες) ελλαδικό κρατικό μόρφωμα. Tον απελπισμό τον γεννάει σήμερα η εσκεμμένη και έμπρακτη άρνηση της κοινωνικής συνοχής από μέρους ενός μεγάλου αριθμού ανθρώπων, ταγμένων να υπηρετούν αυτή τη συνοχή και αμειβόμενων για τις υπηρεσίες τους. Zούμε μιαν εφιαλτική κοινωνική αποσύνθεση, έναν πρωτογονισμό εγωκεντρισμού, που κυοφορήθηκε από τα κόμματα σαν αυτονόητη πολιτική συμπεριφορά.
Yπουργός Aμυνας κλέβει τα χρήματα που του εμπιστεύονται οι φορολογούμενοι πολίτες για τον αμυντικό εξοπλισμό της χώρας. Aντιπρόεδρος της κυβέρνησης, μαζί με τον υπουργό Oικονομικών παίζουν το κρυφτούλι μιας διαβόητης «λίστας» πιθανών φοροφυγάδων, που δεν φτάνει ποτέ στα αρμόδια όργανα ελέγχου. Aλλος υπουργός Oικονομικών αποκαλύπτεται να διαθέτει καταθέσεις στο εξωτερικό με ποσά αδήλωτα και αφορολόγητα, ιλιγγιώδη. Yπουργός Mεταφορών δωροδοκείται από ξένη εταιρεία για να της παραχωρήσει την ψηφιοποίηση του OTE.
Πρώην αναπληρωτής διευθυντής εξοπλιστικών προγραμμάτων ομολογεί ότι εξαγοράστηκε με εκατομμύρια για να παρανομήσει, και «καρφώνει» για ίδια αδικήματα υπουργούς, τραπεζίτες, επιχειρηματίες. Tαμίας κυβερνώντος κόμματος βεβαιώνει «προεκλογική χορηγία» εκατομμυρίων προς το κόμμα του από ξένη εταιρεία που κερδοσκοπεί στην Eλλάδα. Aλλος πρώην υπουργός συλλαμβάνεται να κυκλοφορεί το πανάκριβο αυτοκίνητό του με πλαστές πινακίδες, για να κλέψει και αυτός την οφειλόμενη στο Δημόσιο εισφορά. Διευθυντής δημόσιου νοσοκομείου συλλαμβάνεται να δωροδοκείται για να μεροληπτήσει σε μειοδοτικό διαγωνισμό.
Aτέλειωτες, αναρίθμητες οι περιπτώσεις, καταιγιστικός ο καθημερινός βομβαρδισμός του πολίτη από τη σχετική ειδησεογραφία. Σαν ακρίδες έχουν επιπέσει οι υπάνθρωποι των ληστρικών συμμοριών, που αυτο-ονομάζονται «κόμματα», στο κοινωνικό χρήμα, στην περιουσία που προσπαθεί να συντηρήσει, κυριολεκτικά με το αίμα του, ο εξωφρενικά φορολογούμενος πολίτης. Aπελπισία δεν γεννάει ούτε καν η διαφθορά, αλλά το ότι εξακολουθούν να κυβερνάνε τη χώρα οι υπεύθυνοι γι’ αυτή τη διαφθορά.
Aπελπισία γεννάει το γεγονός ότι διαχειρίζονται τη ζωή μας αμετανόητοι οι αυτουργοί της καταστροφής μας. Kυνικά, αδιάντροπα, διορίζουν ακόμα σήμερα, σε δημόσιες θέσεις για να αμείψουν αυλόδουλους ή να εξαγοράσουν συνειδήσεις. Aυτή η πραγματικότητα του εμπαιγμού είναι η κατακέφαλη καθημερινότητα που ζει ο πολίτης: Γνωρίζουν όλοι στη γειτονιά την κομματικά ευνοημένη που διορίστηκε, μόλις πριν τρεις μήνες, «ειδική σύμβουλος» σε υπουργείο, με 5.000 ευρώ μηνιαίες απολαβές. Oλοι γνωρίζουν, στο διπλανό από τη «σύμβουλο» διαμέρισμα, την οικογένεια του ταξίαρχου, του επιφορτισμένου με το κυνηγητό της λαθρομετανάστευσης σε τεράστια έκταση συνοριακής γραμμής, και μηνιάτικο 1.400 ευρώ.
Aυτή η σύγκριση, η αναιδέστατη αδικία στην αμοιβή του κρατικού λειτουργού και στην εξωφρενικά σπάταλη καταξίωση του κομματικού λακέ, απελπίζει επικίνδυνα τους πολίτες. Δεν μπορεί να φανεί ελπίδα σε κανένα βάθος προοπτικής όσο η φαυλότητα ή ανικανότητα των κυβερνώντων περιθωριοποιεί και εξευτελίζει μεθοδικά όσους λειτουργούς του κράτους απομένουν ευσυνείδητοι, ασυμβίβαστοι με τους συνδικαλιστικούς νόμους της ζούγκλας. H ανελπιστία φαρμακώνει τη ζωή μας, γιατί η καταναλωτική αποχαύνωση και ο κτηνώδης εγωκεντρισμός καλλιεργήθηκαν μεθοδικά για να ψηφοθηρούν οι κομματικές μαφίες κολακεύοντας την αλογία των ενστικτωδών ενορμήσεων της μάζας.
Aπό τη στιγμή που αποσβέστηκε από τον δικαστή και τον δάσκαλο η συνείδηση του κοινωνικού λειτουργήματος, η χαρά της προσφοράς, ελπίδα κοινωνικής ανάκαμψης δεν υπάρχει. Oλοι παίζουμε στο γήπεδο των τυράννων μας, δεν αντιλαμβάνεται ούτε ο δικαστής ούτε ο δάσκαλος, πολύ λιγότερο ο τραπεζίτης ή ο έμπορος, ότι αν πάψει να παίζει στο γήπεδο της χρησιμοθηρίας, του ατομοκεντρισμού, της καταναλωτικής μονοτροπίας, σπέρνει σπόρο ελπίδας ικανόν να τινάξει την ταφόπετρα της τυραννίας. Aκόμα και η Eκκλησία έχει υποταχθεί στον ατομοκεντρισμό, μιλάει τη γλώσσα της ιδεολογίας, κηρύττει τον ωφελιμισμό των αξιόμισθων πράξεων. Aντί να ζωντανέψει παντού κρυφά σχολειά (να σώσει τη γλώσσα, τη συνέχεια του «τρόπου»), οργανώνει φανερά (όσο γίνεται πιο φανερά) συσσίτια – θέλει να αποδείξει και να διαφημίσει τη χρησιμότητά της, να μετριάσει τον εφιάλτη της απόγνωσης, όχι να τον αντιπαλαίψει έξω από το γήπεδό του.
Eίμαστε χαμένοι από χέρι. Tουλάχιστον κάποιοι δικαστές, κάποιοι δάσκαλοι, κάποιες ενορίες, ας αρνηθούν το στημένο παιχνίδι των υπάνθρωπων τυράννων μας.
Με Κώστα Μπακογιάννη στη Στερεά η Ν.Δ.
Στην τελική ευθεία για την ανακοίνωση των υποψηφίων που θα δώσουν τη μάχη στις περιφέρειες και στους μεγάλους δήμους βρίσκεται η Νέα Δημοκρατία. Σύμφωνα με πληροφορίες, έχει «κλειδώσει» το 80% των υποψηφίων και μέσα στον Ιανουάριο θα αρχίσει η ανακοίνωση των ονομάτων από τους ίδιους τους υποψηφίους. Για πρώτη φορά, η Ν.Δ. δεν θα εκδώσει λίστα «χρισμάτων», αλλά θα δώσει το «πράσινο φως» στα στελέχη με τα οποία έχει έρθει σε επαφή να δημοσιοποιήσουν την απόφασή τους να μπουν στη μάχη των αυτοδιοικητικών εκλογών.
Σε ανοιχτή γραμμή με το Μέγαρο Μαξίμου βρίσκεται ο γραμματέας της Πολιτικής Επιτροπής της Ν.Δ. Ανδρέας Παπαμιμίκος, με στόχο οι γαλάζιοι υποψήφιοι να έχουν σαφή αυτοδιοικητικά χαρακτηριστικά, να μην προέρχονται απόλυτα από τον «κομματικό σωλήνα» αλλά να είναι πρόσωπα από το χώρο της αγοράς, με διάθεση προσφοράς.
Οπως λένε στη λεωφόρο Συγγρού, σε οργανωτικό επίπεδο «η Ν.Δ. είναι έτοιμη πολύ νωρίς, έξι μήνες πριν από τις εκλογές». Σε πολιτικό επίπεδο, τα γαλάζια στελέχη εκτιμούν ότι μπορεί να «χτυπήσουν» επτά περιφέρειες καθώς τα μηνύματα που έχουν είναι ότι στις δημοτικές και αυτοδιοικητικές εκλογές τα πρόσωπα, δηλαδή ικανές υποψηφιότητες, «μετρούν» πολύ περισσότερο από τις κομματικές ταμπέλες. Στο πλαίσιο αυτό, η Ν.Δ. θα στηρίξει σε πολλούς δήμους νέα πρόσωπα ενώ τα πολιτικά μηνύματα θα προκύψουν από το αποτέλεσμα σε Αθήνα- Πειραιά- Θεσσαλονίκη και από τις 13 περιφέρειες.
Για την Περιφέρεια Αττικής, στο τραπέζι των διαβουλεύσεων υπάρχει το όνομα του εν ενεργεία περιφερειάρχη Γιάννη Σγουρού, ωστόσο όχι με μεγάλες πιθανότητες, ενώ οι επιτελείς της Ν.Δ. εξετάζουν σοβαρά την υποψηφιότητα του υπουργού Υγείας Αδωνι Γεωργιάδη. Οι ζυμώσεις και οι αναζητήσεις πάντως συνεχίζονται.
Στην Περιφέρεια Θεσσαλονίκης, τη μάχη της Ν.Δ. θα δώσει ο Απόστολος Τζιτζικώστας, όπως και οι εν ενεργεία περιφερειάρχες Αλέξανδρος Καχριμάνης στην Ηπειρο, Κώστας Αγοραστός στη Θεσσαλία, Γιώργος Δακής στη Δυτική Μακεδονία και Σπύρος Σπύρου στην Περιφέρεια Ιονίων Νήσων.
Στη Στερεά Ελλάδα και Εύβοια «κλείδωσε» η στήριξη της Ν.Δ. στην υποψηφιότητα του δημάρχου Καρπενησίου Κώστα Μπακογιάννη. Στην ίδια περιφέρεια έχει ανακοινώσει την υποψηφιότητά του ο πρώην βουλευτής Ν.Δ. Θανάσης Γιαννόπουλος, ο οποίος διαμηνύει ότι δεν πρόκειται να αποσυρθεί.
Στο Νότιο Αιγαίο, η Ν.Δ. θα υποστηρίξει την υποψηφιότητα του Γιάννη Παππά, στο Βόρειο Αιγαίο προκρίνονται η γενική γραμματέας Αποκεντρωμένης Διοίκησης Αιγαίου Χριστιάνα Καλογήρου και ο βουλευτής Λέσβου Παύλος Βογιατζής, στη Δυτική Ελλάδα επικρατέστεροι είναι ο Γιώργος Παπαναστασίου και ο Σπήλιος Λιβανός και στην Ανατολική Μακεδονία- Θράκη ο Γιώργος Παυλίδης. Στην Κρήτη, η Ν.Δ. θέλει να διατηρήσει και να αυξήσει τις δυνάμεις της και οι πιθανότητες αυξάνουν για υποψηφιότητα του Σεραφείμ Τσόκα, αν και γαλάζια στελέχη υποστηρίζουν την υποψηφιότητα του Στ. Αρναουτάκη.
Στην Πελοπόννησο, αν και την υποψηφιότητα του εν ενεργεία περιφερειάρχη Πέτρου Τατούλη υποστηρίζουν γαλάζια στελέχη και οι «κρυφές» δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι έχει ισχυρό προβάδισμα, η Ν.Δ. προσανατολίζεται σε πρόσωπα όπως η βουλευτής Φεβρωνία Πατριανάκου, ο πρόεδρος του ΟΠΕΚΕΠΕ και πρώην βουλευτής Γρηγόρης Αποστολάκος, ο νυν δήμαρχος Χαϊδαρίου Δημήτρης Μαραβέλιας, ενώ δεν αποκλείεται τη στήριξη να πάρει πρόσωπο από το χώρο της αγοράς.
Μεγάλοι δήμοι – Αττική
Για το δήμο της Αθήνας, η Ν.Δ. επιθυμεί να δώσει τη μάχη η Ολγα Κεφαλογιάννη, ωστόσο από την πλευρά της υπουργού Τουρισμού φαίνεται ότι δεν υπάρχει προθυμία. Παραμένουν ψηλά στην ατζέντα το όνομα του Νίκου Δένδια, του Μάκη Βορίδη, αλλά με «αντιστάσεις» από την πλευρά του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου, ενώ δεν έχει εγκαταλειφτεί το όνομα του Γιώργου Αμυρά. Από το γαλάζιο στρατόπεδο έχει δηλώσει πάντως ότι θα είναι υποψήφιος δήμαρχος ο βουλευτής Νικήτας Κακλαμάνης.
Για το Δήμο Θεσσαλονίκης, η Ν.Δ. «ποντάρει» στην υποψηφιότητα του Σταύρου Καλαφάτη, ωστόσο ο ίδιος φέρεται να μην επιθυμεί να εμπλακεί στη μάχη της συμπρωτεύουσας. «Δυνατά» παίζουν τα ονόματα των βουλευτών Ελενας Ράπτη και Γιάννη Ιωαννίδη, όπως και του προέδρου του Συνδέσμου Εξαγωγέων Βορείου Ελλάδος Απόστολου Λακασά.
Στον Πειραιά τη μάχη θα δώσει ο εν ενεργεία δήμαρχος Βασίλης Μιχαλολιάκος, στην Πάτρα φαίνεται ότι έχει κλειδώσει η υποψηφιότητα του Κώστα Χριστόπουλου.
Στο Μαρούσι η Ν.Δ. θα στηρίξει τον Γιώργο Πατούλη, στον Αλιμο τον Νίκο Τσαρπαλή, στη Γλυφάδα τον ευρωβουλευτή Γιώργο Παπανικολάου, ο οποίος ήδη ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του. Στην Καλλιθέα θα είναι υποψήφιος ο πρώην βουλευτής Παναγιώτης Σκανδαλάκης, ενώ ο γαλάζιος Δημήτρης Κάρναβος έχει ήδη ξεκινήσει τον προεκλογικό του αγώνα, στη Νέα Σμύρνη ο Νίκος Στέφος, στο Πέραμα η Παναγιώτα Βοϊδονικόλα, ενώ στο Περιστέρι το χρίσμα «διατηρεί» ο Ανδρέας Παχατουρίδης. Στο Δήμο Φιλοθέης-Ψυχικού ο Παντελής Χαροκόπος, στο Π. Φάληρο ο Διονύσης Χατζηδάκης. στο Δήμο Αχαρνών ο Θανάσης Κατσιγιάννης, στον Διόνυσο ο Νίκος Πέππα, στη Μεταμόρφωση ο Δημήτρης Τζίτζιφας, στον Μαραθώνα ο Νίκος Καραχάλιος, στο Δήμο Μαρκοπούλου-Μεσογαίας ο Κωνσταντίνος Αλλαγιάννης. Στην Ελευσίνα φαίνεται να έχει «κλειδώσει» το όνομα του Αργύρη Οικονόμου, στην Αίγινα του Τάκη Γρηγορόπουλου, στο Αγκίστρι του Αναστασίου Λογοθέτη, στον Πόρο «παίζει» το όνομα του Σπύρου Σπυρίδωνα, όπου δήμαρχος είναι ο γαλάζιος Δημήτρης Στρατηγός, όπως και στο Δήμο Ραφήνας-Πικερμίου όπου φέρεται να διεκδικεί τη στήριξη της Ν.Δ. ο Θανάσης Αδαμόπουλος. Στη Νέα Φιλαδέλφεια, η Ν.Δ. δεν θα δώσει τη στήριξη στον Χάρη Τομπούλογλου μετά τις τελευταίες εξελίξεις, στο Δήμο Ελληνικού-Αργυρούπολης θα είναι υποψήφιος ο Μιχάλης Γαζής, στην Καισαριανή ο Θόδωρος Ιωαννίδης, στην Αγία Παρασκευή ο Βασίλης Ζορμπάς, στο Δήμο Δάφνης-Υμηττού ο Μιχάλης Σταυριανουδάκης, στην Πεντέλη ο Δημήτρης Καψάλης, στο Χαλάνδρι ο Γιώργος Κουράσης, στον Ωρωπό ο Γιάννης Οικονομάκος, στην Κηφισιά ο Νίκος Χιωτάκης, στο Δήμο Μάνδρας-Ειδυλλίας ο Γιώργος Δρίκος και στα Μέγαρα ο Γιάννης Μαρινάκης. Τη μάχη στο Δήμο Ζωγράφου θα δώσει ο Παναγιώτης Αγγελόπουλος και στο Δήμο Κερατσινίου-Δραπετσώνας ο Νίκος Πέτσας, στο Γαλάτσι ο Κυριάκος Τσίρος. Στη Νέα Ιωνία αναμένεται να «κατέβει» ο Νίκος Κουκουλάρης και στο Δήμο Παπάγου-Χολαργού ο Νίκος Κούκης.
Για το Δήμο Λυκόβρυσης-Πεύκης διεκδικεί τη γαλάζια υποστήριξη ο Αναστάσιος Μαυρίδης, στο Δήμο Σαλαμίνας η Ρούλα Νάννου, στο Δήμο Σαρωνικού ο Γιώργος Σοφρώνης.
Αρτι δι' εσόπτρου εν αινίγματι
Α' Κορινθίους κεφ. ιγ' στίχοι 1-13
Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων, αγάπην δε μη έχω, γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον. Και εάν έχω προφητείαν και ειδώ τα μυστήρια πάντα και πάσαν την γνώσιν, και εάν έχω πάσαν την πίστιν, ώστε όρη μεθιστάνειν, αγάπην δε μη έχω, ουδέν ειμί.
Και εάν ψωμίσω πάντα τα υπάρχοντα μου, και εάν παραδώ το σώμα μου ίνα καυθήσομαι, αγάπην δε μη έχω, ουδέν ωφελούμαι.
η αγάπη μακροθυμεί, χρηστεύεται, η αγάπη ου ζηλοί, η αγάπη ου περπερεύεται, ου φυσιούται, ουκ ασχημονεί, ου ζητεί τα εαυτής, ου παροξύνεται, ου λογίζεται το κακόν, ου χαίρει επί τη αδικία, συγχαίρει δε τη αληθεία, πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει. η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει.
Είτε δε προφητείαι, καταργηθήσονται· είτε γλώσσαι παύσονται· είτε γνώσις καταργηθήσεται. Εκ μέρους δε γινώσκομεν και εκ μέρους προφητεύομεν όταν δε έλθη το τέλειον, τότε το εκ μέρους καταργηθήσεται. Ότε ήμην νήπιος, ως νήπιος έλάλουν, ως νήπιος εφρόνουν, ως νήπιος ελογιζόμην ότε δε γέγονα ανήρ, κατήργηκα τα του νηπίου. Βλέπομεν γαρ άρτι δι' εσόπτρου εν αινίγματι, τότε δε πρόσωπον προς πρόσωπον άρτι γινώσκω εκ μέρους, τότε δε επιγνώσομαι καθώς και επεγνώσθην. Νυνί δε μένει πίστις, έλπίς, αγάπη, τα τρία ταύτα· μείζων δε τούτων η αγάπη.
Α' Κορινθίους κεφ. ιγ' στίχοι 1-13,
"Εάν υποθέσομε ότι ομιλώ τις γλώσσες των ανθρώπων, ακόμη και των αγγέλων, δεν έχω όμως αγάπη, οι λόγοι μου ακούονται ως χάλκινος κώδωνας ή αλαλαγμός κυμβάλου. Και εάν έχω το χάρισμα της προφητείας και κατέχω όλα τα μυστήρια του Θεού και όλη τη γνώση, και εάν ακόμη έχω όλη την πίστη, ώστε να μετακινώ όρη, δεν έχω όμως αγάπη, δεν είμαι τίποτε. Και εάν διαθέσω τα υπάρχοντά μου στους πτωχούς, και εάν παραδώσω το σώμα μου για να καώ, δεν έχω όμως αγάπη, δεν ωφελούμαι σε τίποτε από αυτές τις θυσίες.
Εκείνος ο οποίος αγαπάει είναι μακρόθυμος κι ανεκτικός, είναι καλωσυνάτος, ευργετικός και ωφέλιμος, δε ζηλοφθονεί, δεν υπερηφανεύεται, δεν φέρεται με αλαζονεία και προπέτεια, δεν πράττει άσχημα, δε ζητεί τα δικά του συμφέροντα, δεν ερεθίζεται από θυμό και οργή, δε σκέπτεται ποτέ κακό κατά του πλησίον, ούτε λογαριάζει το κακό που έπαθε από αυτόν. Δεν χαίρεται όταν βλέπει να γίνεται αδικία, χαίρεται όμως όταν βλέπει την αλήθεια να επικρατεί. Η αγάπη τα πάντα ανέχεται, στα πάντα εμπιστεύεται, για πάντα ελπίζει, τα πάντα υπομένει.
Η αγάπη ποτέ δεν εκπίπτει αλλά μένει πάντοτε ισχυρή: τα χαρίσματα είτε είναι προφητείες θα καταργηθούν, είτε είναι ξένες γλώσσες θα παύσουν, είτε είναι γνώση θα καταργηθεί και αυτή. Διότι τώρα εν μέρει και όχι τέλεια γνωρίζουμε και προφητεύουμε, όταν όμως έλθει το τέλειον, τότε το μερικό και ατελές θα καταργηθεί. Όταν ήμουν νήπιο, ως νήπιο μιλούσα, ως νήπιο σκεπτόμουν, ως νήπιο συλλογιζόμουν. Όταν όμως έγινα άνδρας, κατήργησα πλέον εκείνα τα νηπιώδη. Διότι τώρα βλέπομε όπως σε ένα κάτοπτρο θαμπά και μας μένουν ανεξήγητα αινίγματα. Όταν όμως έλθει το τέλειο, θα ιδούμε φανερά και καθαρά, όπως πρόσωπο με πρόσωπο. Τώρα γνωρίζω μόνον ένα μέρος της αλήθειας, τότε όμως θα λάβω τόσο τέλεια γνώση, όσο με γνωρίζει ο Παντογνώστης.
Αυτά θα γίνουν, τώρα δε μένουν η πίστις, η ελπίς, η αγάπη, αυτά τα τρία: μεγαλύτερη δε από αυτά είναι η αγάπη".
Στο τέλος της "Μπλε Ταινίας" του Κισλόφσκι που παραθέτω πιο πάνω ακούγεται μελοποιημένο από τον Πράισνερ το απόσπασμα από την Α' Προς Κορινθίους Επιστολή του Αποστόλου Παύλου
Και εάν ψωμίσω πάντα τα υπάρχοντα μου, και εάν παραδώ το σώμα μου ίνα καυθήσομαι, αγάπην δε μη έχω, ουδέν ωφελούμαι.
η αγάπη μακροθυμεί, χρηστεύεται, η αγάπη ου ζηλοί, η αγάπη ου περπερεύεται, ου φυσιούται, ουκ ασχημονεί, ου ζητεί τα εαυτής, ου παροξύνεται, ου λογίζεται το κακόν, ου χαίρει επί τη αδικία, συγχαίρει δε τη αληθεία, πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει. η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει.
Είτε δε προφητείαι, καταργηθήσονται· είτε γλώσσαι παύσονται· είτε γνώσις καταργηθήσεται. Εκ μέρους δε γινώσκομεν και εκ μέρους προφητεύομεν όταν δε έλθη το τέλειον, τότε το εκ μέρους καταργηθήσεται. Ότε ήμην νήπιος, ως νήπιος έλάλουν, ως νήπιος εφρόνουν, ως νήπιος ελογιζόμην ότε δε γέγονα ανήρ, κατήργηκα τα του νηπίου. Βλέπομεν γαρ άρτι δι' εσόπτρου εν αινίγματι, τότε δε πρόσωπον προς πρόσωπον άρτι γινώσκω εκ μέρους, τότε δε επιγνώσομαι καθώς και επεγνώσθην. Νυνί δε μένει πίστις, έλπίς, αγάπη, τα τρία ταύτα· μείζων δε τούτων η αγάπη.
Α' Κορινθίους κεφ. ιγ' στίχοι 1-13,
"Εάν υποθέσομε ότι ομιλώ τις γλώσσες των ανθρώπων, ακόμη και των αγγέλων, δεν έχω όμως αγάπη, οι λόγοι μου ακούονται ως χάλκινος κώδωνας ή αλαλαγμός κυμβάλου. Και εάν έχω το χάρισμα της προφητείας και κατέχω όλα τα μυστήρια του Θεού και όλη τη γνώση, και εάν ακόμη έχω όλη την πίστη, ώστε να μετακινώ όρη, δεν έχω όμως αγάπη, δεν είμαι τίποτε. Και εάν διαθέσω τα υπάρχοντά μου στους πτωχούς, και εάν παραδώσω το σώμα μου για να καώ, δεν έχω όμως αγάπη, δεν ωφελούμαι σε τίποτε από αυτές τις θυσίες.
Εκείνος ο οποίος αγαπάει είναι μακρόθυμος κι ανεκτικός, είναι καλωσυνάτος, ευργετικός και ωφέλιμος, δε ζηλοφθονεί, δεν υπερηφανεύεται, δεν φέρεται με αλαζονεία και προπέτεια, δεν πράττει άσχημα, δε ζητεί τα δικά του συμφέροντα, δεν ερεθίζεται από θυμό και οργή, δε σκέπτεται ποτέ κακό κατά του πλησίον, ούτε λογαριάζει το κακό που έπαθε από αυτόν. Δεν χαίρεται όταν βλέπει να γίνεται αδικία, χαίρεται όμως όταν βλέπει την αλήθεια να επικρατεί. Η αγάπη τα πάντα ανέχεται, στα πάντα εμπιστεύεται, για πάντα ελπίζει, τα πάντα υπομένει.
Η αγάπη ποτέ δεν εκπίπτει αλλά μένει πάντοτε ισχυρή: τα χαρίσματα είτε είναι προφητείες θα καταργηθούν, είτε είναι ξένες γλώσσες θα παύσουν, είτε είναι γνώση θα καταργηθεί και αυτή. Διότι τώρα εν μέρει και όχι τέλεια γνωρίζουμε και προφητεύουμε, όταν όμως έλθει το τέλειον, τότε το μερικό και ατελές θα καταργηθεί. Όταν ήμουν νήπιο, ως νήπιο μιλούσα, ως νήπιο σκεπτόμουν, ως νήπιο συλλογιζόμουν. Όταν όμως έγινα άνδρας, κατήργησα πλέον εκείνα τα νηπιώδη. Διότι τώρα βλέπομε όπως σε ένα κάτοπτρο θαμπά και μας μένουν ανεξήγητα αινίγματα. Όταν όμως έλθει το τέλειο, θα ιδούμε φανερά και καθαρά, όπως πρόσωπο με πρόσωπο. Τώρα γνωρίζω μόνον ένα μέρος της αλήθειας, τότε όμως θα λάβω τόσο τέλεια γνώση, όσο με γνωρίζει ο Παντογνώστης.
Αυτά θα γίνουν, τώρα δε μένουν η πίστις, η ελπίς, η αγάπη, αυτά τα τρία: μεγαλύτερη δε από αυτά είναι η αγάπη".
Στο τέλος της "Μπλε Ταινίας" του Κισλόφσκι που παραθέτω πιο πάνω ακούγεται μελοποιημένο από τον Πράισνερ το απόσπασμα από την Α' Προς Κορινθίους Επιστολή του Αποστόλου Παύλου
Σάββατο 4 Ιανουαρίου 2014
Ουράνιες ευχές με τον ΑΚΟΛ στο Ζάππειο και 112 φωτογραφίες
Πολύς κόσμος βρέθηκε χθες το βράδυ στο Ζάππειο στη Λιβαδειά για την προγραμματισμένη εορταστική εκδήλωση του ΑΚΟΛ "Ουράνιες Ευχές". Ο ουρανός της Λιβαδειάς πλημμύρισε από φωτισμένα φαναράκια και η περιοχή της πλατείας Λάμπρου Κατσώνη από παιδικές φωνές. Και του χρόνου!
Ουράνιες ευχές με τον ΑΚΟΛ στο Ζάππειο και 112 φωτογραφίες
Παρασκευή 3 Ιανουαρίου 2014
Λεβαδειακός-Αρης 1-0, 3 Iανουαρίου 1973
Εκδότης Περιοδικού ΒΟΙΩΤΙΑ
Ηδη 41 χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από τη μεγάλη νίκη του Λεβαδειακού επί του Αρη Θεσσαλονίκης στις 3 Ιανουαρίου του 1973, μια νίκη που σημάδεψε ποδοσφαιρικά μια ολόκληρ γενιά Λιβαδειτών. Γιατί έχω τη βάσιμη αίσθηση ότι ο Λεβαδειακός άρχισε να υπολογίζεται στο
ελληνικό ποδοσφαιρικό χρηματιστήριο από τον καιρό που νίκησε με 1-0 τον Αρη
Θεσσαλονίκης και τον απέκλεισε από την
επόμενη φάση του Κυπέλλου Ελλάδος σε μια εποχή που o θεσμός αυτός
ήταν περίπου ισάξιος με εκείνον του πρωταθλήματος.
Το μεγάλο παιχνίδι διεξήχθη μια παγωμένη Τετάρτη στο στάδιο
της βοιωτικής πρωτεύουσας, όταν το ημερολόγιο έδειχνε 3 Ιανουαρίου 1973. Εξαρχής έμοιαζε μια μάχη του Δαβίδ με τον Γολιάθ και όχι μόνο, διότι τις
αντίπαλες ομάδες τις χώριζε μια ολόκληρη ποδοσφαιρική κατηγορία. Κυρίως βάραινε
το γεγονός ότι ο Αρης Θεσσαλονίκης εκείνης της περιόδου περιελάμβανε στο ρόστερ
του παίκτες μεγάλης ποδοσφαιρικής αξίας και σημαντικής εμπειρίας σε δύσκολα παιχνίδια,
οι οποίοι δεν πτοούνταν από καυτές έδρες, όπως είχε τότε φήμη η Λιβαδειά.
Πράγματι, ποδοσφαιριστές όπως ο Νίκος Χρηστίδης, διεθνής
γκολκίπερ, ο Πάλλας, ο Ναλμπάντης, ο Δράμπης, ο Κουμαριάς, ο Αλεξιάδης, ο
Κόκκορης διέγραψαν μια σπουδαία πορεία στο ελληνικό ποδοσφαιρικό γίγνεσθαι,
χρίστηκαν οι περισσότεροι διεθνείς και προσέφεραν πολλά στο ποδόσφαιρο. Η
διαφορά δυναμικότητας με τον Λεβαδειακό ήταν περισσότερο από εμφανής, καθώς οι
πράσινοι είχαν βέβαια να αντιπαρατάξουν ένα σφιχτοδεμένο σύνολο που προπονούσε
εξαιρετικά ο Τάκης Παπουλίδης, αλλά σε επίπεδο μονάδων οποιαδήποτε σύγκριση
με τους παίκτες του Αρη έμοιαζε καταδικαστική, τουλάχιστον στα χαρτιά. Ομως τα
χαρτιά δεν κερδίζουν αγώνες…
Λένε ότι το ποδόσφαιρο είναι το πιο συναρπαστικό και το πλέον
λαοφιλές ομαδικό σπορ, διότι δεν κερδίζει πάντα ο καλύτερος. Στην περίπτωση που
εξετάζουμε αυτό επιβεβαιώθηκε πλήρως.
Η αδημονία για το μεγάλο παιχνίδι σε ολόκληρη την πόλη ήταν
διάχυτη. Συνέβαλε πιθανώς το εορταστικό κλίμα των ημερών, αλλά δεν είναι υπερβολή
να ειπωθεί ότι ολόκληρη η Λιβαδειά συζητούσε για το ματς Λεβαδειακού-Αρη. H Τετάρτη 3 Ιανουαρίου 1973
ήταν μια παγωμένη ημέρα με ψιλόβροχο που γινόταν κατά περιόδους χιονόνερο. Αυτό
δεν εμπόδισε περίπου 5.000 Λιβαδείτες να παρευρεθούν στον αγώνα. Επισήμως τα
εισιτήρια ήταν 3.484 και οι εισπράξεις ανήλθαν στο σημαντικό για την εποχή ύψος
των 143.200 δραχμών.
Αξίζει να σημειωθεί ότι η προσέλευση των θεατών ήταν τόσο
μεγάλη που δημιουργήθηκαν προβλήματα στην είσοδό τους στο γήπεδο, ενώ, για
πολλούς από εμάς που ήμαστε παρόντες σε παιδική ηλικία, το ματς έμεινε αξέχαστο
και για το κρύο, καθώς τότε τα παιδιά φορούσαν και το χειμώνα κοντό παντελόνι…
Ο δρόμος της νίκης
Το παιχνίδι ξεκίνησε ήρεμα, όμως δεν συνεχίστηκε έτσι. Μόλις
στο 5΄ ο Λεβαδειακός σημείωσε το 1-0 που έμελλε να είναι το τελικό σκορ του
θριάμβου του. Η φάση εξελίχθηκε ως εξής. Ο Σαϊπάς εκτέλεσε φάουλ –σαν μικρό
κόρνερ που λένε οι αθλητικογράφοι– και η μπάλα έφθασε έξω από την περιοχή στον
Τάκη τον Λούλο. Αυτός με ένα καταπληκτικό σουτ έστειλε την μπάλα να αναπαυτεί
στο βάθος της εστίας του σπουδαίου Χρηστίδη και ενώ η αμυντική διάταξη του Αρη
είχε εξουδετερωθεί.
Ακόμη και μετά το 1-0 πάντως οι φίλαθλοι, αλλά νομίζω και οι
παίκτες, δεν είχαν πιστέψει στη νίκη. Και πράγματι ο Αρης αντέδρασε. Στο 11΄ ο
Συρόπουλος σούταρε πολύ δυνατά προς την εστία του Λεβαδειακού, όμως ο
τερματοφύλακας Αγνιάδης με εξαιρετική επέμβαση αποσόβησε την ισοφάριση. Μετά
από αυτή τη φάση οι παίκτες του Λεβαδειακού αναθάρρησαν και όπως συμβαίνει σε
αυτές στις περιπτώσεις, προϊόντος του χρόνου, η πίστη στην επιτυχία μεγάλωνε.
Οι παίκτες του Αρη έδειχναν ακόμη έκπληκτοι από την αντίσταση του Λεβαδειακού
και συνέχιζαν να επιτίθενται χωρίς σύστημα, χωρίς σχέδιο.
Ο Λεβαδειακός και οι παίκτες έβλεπαν τα κενά που οι ασύνδετες
επιθέσεις του Αρη άφηναν στην άμυνά του και το εκμεταλλεύονταν. Στο 22΄ ο
Βουδούρης βρέθηκε ενώπιος ενωπίω με τον Χρηστίδη, αλλά έχασε το γκολ. Δυο λεπτά
αργότερα και πάλι ο Βουδούρης σε μια από τις γνώριμες επελάσεις του σταμάτησε
ξανά πάνω στον διεθνή τερματοφύλακα του Αρη και δεν μπόρεσε να καθαρίσει, όπως
λέμε, το παιχνίδι. Δεν κατάφερε να
σημειώσει το 2-0 ούτε ο Βασιλαράκος στο 25΄, ενώ στο 28΄ ο Λούλος από
υπερβολική προσήλωση στο ομαδικό ποδόσφαιρο, αντί να σουτάρει, προτίμησε την
πάσα στον Βουδούρη, ο οποίος εξουδετερώθηκε. Ολα αυτά ανέδειξαν ήρωα τον
Χρηστίδη στο πρώτο ημίχρονο το οποίο έκλεισε με μια ακόμη χαμένη ευκαιρία από
πλευράς Λεβαδειακού με πρωταγωνιστή τον Νικολάου. Ο Αρης το μόνο αξιόλογο που
πέτυχε ήταν στο 34΄, όταν είχε δοκάρι σε σουτ του Παπαϊωάννου.
Το δεύτερο ημίχρονο
Στο δεύτερο ημίχρονο, όταν το παιχνίδι μπορεί να ονομαστεί
λασπομαχία γιγάντων λόγω της συνεχιζόμενης βροχής, οι παίκτες του Αρη
συνειδητοποίησαν ότι ο Λεβαδειακός είναι αποφασισμένος να πουλήσει ακριβά το
τομάρι του και εισήλθαν στον αγωνιστικό χώρο περισσότερο μαχητικοί. Από την
πλευρά τους οι παίκτες του Λεβαδειακού, γνωρίζοντας ότι τους χωρίζουν μόλις 45΄
από μια πανελλήνιας απήχησης νίκη επί ενός σπουδαίου αντιπάλου, ήταν φυσικό να
υπερβάλουν εαυτόν και να δώσουν όλες τους τις δυνάμεις για τη διατήρηση του
προβαδίσματος.
Οι άγριες και συγκρουόμενες διαθέσεις των αντιπάλων στον
αγωνιστικό χώρο, ο καιρός που χειροτέρευε –πλέον το χιονόνερο μαστίγωνε τους
παίκτες–, θυμάμαι την εντελώς βρεγμένη φανέλα του Δράμπη, η
εμφανής αγωνία των φιλάθλων και των παραγόντων έδιναν στον αγώνα μια άγρια
ομορφιά, μια επική διάσταση. Είναι ενδιαφέρον να τονιστεί ότι η τακτική που επέλεξε
να αγωνιστεί ο Λεβαδειακός στο δεύτερο ημίχρονο ήταν πρωτοποριακή και πιθανόν
αιφνιδίασε τους Αρειανούς. Διότι, ενώ όλοι φυσιολογικά ανέμεναν η ομάδα της
Λιβαδειάς λόγω κούρασης αλλά και διαφοράς δυναμικότητας να κλειστεί στην άμυνά
της με σκοπό να διατηρήσει το 1-0, ο Λεβαδειακός ξεχύθηκε στην επίθεση σαν να
ήταν αυτός η ομάδα Α’ Εθνικής. Πάλι ο Βουδούρης έχασε από βιασύνη την πρώτη
ευκαιρία στο 55΄. Στο 57΄ ο Βασιλαράκος ανετράπη μέσα στην περιοχή του Αρη,
αλλά ο διαιτητής Λυμπέρης έδειξε «παίζετε» υπό τις όχι κόσμιες αποδοκιμασίες
των φιλάθλων. Νέα ευκαιρία στο 62΄απώλεσε για τον Λεβαδειακό ο Νικολάου
σουτάροντας προ του Χρηστίδη άουτ.
Σε μια τελευταία προσπάθεια να γυρίσουν το παιχνίδι
αποδύθηκαν οι παίκτες του Αρη στα 25 λεπτά που απέμεναν, όμως και πάλι
συνάντησαν τη σθεναρή αντίσταση των ποδοσφαιριστών του Λεβαδειακού. Οι
επιθέσεις των κιτρίνων της Θεσσαλονίκης δεν τελεσφόρησαν και η ομάδα της
Λιβαδειάς βγήκε ξανά μπροστά: στο 75΄ ο Χρηστίδης έδειξε την κλάση του σε σουτ
που επεχείρησε ο Καλαμπαλίκης, ενώ στο 85΄ ο Ναλμπάντης απέκρουσε στη γραμμή
κεραυνό του Νικολάου. Στα τελευταία 5 λεπτά η αγωνία έχει φτάσει στο
κατακόρυφο. Το άγχος προ της διαφαινόμενης μεγάλης νίκης είχε καταβάλει τους
παίκτες του Λεβαδειακού και οι Αρειανοί προσπάθησαν να εκμεταλλευτούν το
γεγονός.
Ο αθλητικός συντάκτης Βασίλης Χατζηγιάννης, που
ήταν παρών στη Λιβαδειά για λογαριασμό της Αθλητικής Ηχούς, δίνει με γλαφυρό
τρόπο την περιγραφή των τελευταίων στιγμών του παιχνιδιού: «Και πέρασαν ακόμη πέντε ολόκληρα δραματικά
και συγκλονιστικά λεπτά γεμάτα αγωνία και δια τις δύο ομάδες διά να λήξη ο αγών με
την ιστορική νίκη του Λεβαδειακού του
οποίου οι παίκτες με το σφύριγμα της λήξεως αποθεώθησαν από τους οπαδούς των.
Είναι πράγματι μια μεγάλη νίκη αυτή του Λεβαδειακού που απέδειξε ότι στο
ποδόσφαιρο όλα μπορούν να συμβούν και ότι οι γίγαντες δεν είναι πάντα γίγαντες
όσους εντυπωσιακούς και μεγάλους τίτλους και εάν έχουν. Οι παίκται του
Λεβαδειακού ηγνόησαν τις φίρμες των αντιπάλων τους και πολέμησαν αυτούς ισάξια,
γενναία καί παλλικαρίσια και τους εδάμασαν. Τους εκμηδένισαν με την τρομερή
αγωνιστική δύναμίν τους και τους ηνάγκασαν να γονατίσουν και να χαθούν μέσα
στην λάσπη. Ολοι οι παίκται της
νικήτριας κυνήγησαν με πάθος την μπάλλα εις όλα τα σημεία του γηπέδου και όλοι
διέπρεψαν και όλοι θεμελίωσαν την τόσο σπουδαία νίκη της ομάδος τους. Εις την
υπερέντασιν των δυνάμεών τους νόμιζες πως άκουγες τους κτύπους της καρδιάς τους
να αντηχούν στην εξέδρα. Ητο δε τόση η αποφασιστικότης τους και η πίστις τους
εις την νίκην που καμμία δύναμις θα μπορούσε ή θα ήτο δυνατόν να τους στερήση
αυτήν την νίκην».
\
Η συνολική αποτίμηση του αγώνα που κάνει ο Χατζηγιάννης
είναι πολύ κοντά στην πραγματικότητα όπως αυτή εξελίχθηκε εντός του αγωνιστικού
χώρου. Το συμπέρασμα προκύπτει από τις μαρτυρίες για τον αγώνα που συνέλεξα αλλά και από τη γενικότερη αίσθηση της εποχής. Δεν είναι υπερβολή να
ειπωθεί ότι ο Λεβαδειακός με λίγη τύχη θα μπορούσε να σημειώσει και άλλα
τέρματα και να δώσει θριαμβευτικές διαστάσεις και στο σκορ. Διότι η νίκη ήταν
ούτως ή άλλως θρίαμβος που συντάραξε την ποδοσφαιρική Ελλάδα.
Σύμφωνα με τον έμπειρο Χατζηγιάννη, από τον Λεβαδειακό
διακρίθηκαν όλοι οι παίκτες, αλλά υπέρτεροι πρέπει να θεωρηθούν οι Ρίζος,
Λούλος, Νικολάου και Αγνιάδης που «έδειξαν
προσόντα μεγάλων παικτών».
Για τον Αρη, που μόνο κατά διαστήματα έδειξε ότι αυτή είναι
η ομάδα της Α’ Εθνικής, ήρωας αναδείχτηκε πέρα από κάθε προσδοκία ο Νίκος
Χρηστίδης και κάπως στάθηκαν οι Κουμαριάς, Ναλμπάντης, Γούναρης και
Παπαϊωάννου.
Ο διαιτητής Λυμπέρης, με επόπτες τους Μαρίνο και Γερμανάκο,
άφησε με πολλά παράπονα τον Λεβαδειακό, καθώς εκτός από την κλασική περίπτωση
πέναλτι στο Βασιλαράκο που αγνόησε, επέτρεψε επίσης το σκληρό παιχνίδι του Αρη
και δεν κράτησε τις καθυστερήσεις που ο ίδιος υπέδειξε.
Μετά το τέλος του αγώνα ο προπονητής του μεγάλου σε
ποδοσφαιρική αξία Αρη, ο Βρετανός Μακ Γκίνες, παραδέχτηκε την ανωτερότητα του
Λεβαδειακού και συνεχάρη τον προπονητή του Τάκη Παπουλίδη.
Οι συνθέσεις.
ΛΕΒΑΔΕΙΑΚΟΣ: Αγνιάδης, Ερμείδης, Τόλιας, Καλούδης (38΄
Λαγός), Ρίζος, Κόλλιας, Βουδούρης, Σαϊπάς, Βασιλαράκος (76΄ Καλαμπαλίκης),
Νικολάου, Λούλος.
ΑΡΗΣ: Χρηστίδης, Πάλλας, Ναλμπάντης, Κουμαριάς, Σεμερτζής,
Γούναρης, Κωνσταντινίδης (57΄ Παπαμιχαήλ), Συρόπουλος, Παπαϊωάννου, Δράμπης (77΄
Μπαλάφας), Κόκκορης.
Μερικά ακόμη στοιχεία
Στην περίοδο 1972-1973 ο Λεβαδειακός για το Κύπελλο Ελλάδος
απέκλεισε στον πρώτο γύρο την Χαλκίδα. Το παιχνίδι έγινε στις 15 Οκτωβρίου 1972
και η ομάδα της Λιβαδειάς κέρδισε 1-0 με γκολ και πάλι του Λούλου. Στον δεύτερο
γύρο κληρώθηκε με τον Αρη τον οποίο και νίκησε 1-0. Στο πρωτάθλημα αυτής της
χρονιάς στη Β’ Εθνική ο Λεβαδειακός τερμάτισε 9ος, ενώ πρώτη
αναδείχτηκε η ομάδα της Λάρισας.
Ο Αρης είχε κατακτήσει το Κύπελλο Ελλάδος το 1971, ενώ την
περίοδο 1972-1973 τερμάτισε κι αυτός 9ος αλλά στην Α΄ Εθνική.
Το άρθρο αποτελεί εκτεταμένη περίληψη άρθρου που έχω δημοσιεύσει στο περιοδικό ΒΟΙΩΤΙΑ Τ2 με τίτλο "1973. Λεβαδειακός-Αρης 1-0".
Η φωτό του αγώνα είναι από το "Λεβαδειακός, Ο κυρίαρχος της Στερεάς Ελλάδας" Χ.Ι. Νταντούμης.
Πέμπτη 2 Ιανουαρίου 2014
Η Λιβαδειά στη Γερμανία μέσα από τη viotia!
Μια φωτογραφία της Λεβαδείας, από το αρχείο της viotia που πρωτοδημοσιεύτηκε στη σελίδα "ΛΕΒΑΔΕΙΑ, μια πόλη, μια ιστορία" (https://www.facebook.com/dimitlambr?ref=hl) και εμφανίζει τη στολισμένη για τα Χριστούγεννα του 2013 πλατεία της βοιωτικής πρωτεύουσας δημοσιεύτηκε συνοδευόμενη από ευχές για το 2014 στο πολιτιστικό site http://www.pop-griechische-kultur.de/flash/Flash-Livadia-2014.html. Μεγάλη μας τιμή. Καλή χρονιά στην Κολωνία και στον Jürgen Rompf.
Φωτογραφίες του χρήστη Jürgen Rompf
http://www.pop-griechische-kultur.de/flash/Flash-Livadia-2014.html
Από: Jür
Φωτογραφίες του χρήστη Jürgen Rompf
http://www.pop-griechische-kultur.de/flash/Flash-Livadia-2014.html
Από: Jür
Τετάρτη 1 Ιανουαρίου 2014
Η νέα χρονιά
Γράφει η Ροζαλία.
Επετειακώς.
Μισοθλιμμένα
τρύπωσε στις στάλες της βροχής η νέα χρονιά. Θάναι καλύτερη; Θάναι
χειρότερη;
Οι
δείκτες, οι αριθμοί, τα μεγέθη, τα νούμερα. Οι αγορές, οι τράπεζες, οι
αξιολογήσεις, τα χρέη. Οι εκτιμήσεις, οι βαθμολογίες, η αξιοπιστία, οι αγορές κι
οι πωλήσεις, η ύφεση, η ανάπτυξη.
Ο
άνθρωπος; Η ανεπανάληπτη μοναδικότητά του; Οι ανάγκες του, οι επί των τιμών
κυρίες που τον συνοδεύουν από τη γέννηση ώς το θάνατο, η Τύχη κι η Σοφία; Ο
προορισμός του, η πορεία του στο άριστο;
Σημασία
έχει αν ως νούμερο χωράει ή δεν χωράει στις οικονομικές αναλύσεις. Σημασία έχει
αν στατιστικές μετρήσεις τον περιλαμβάνουν ως καταναλωτή ή ως εξαθλιωμένο.
Σημασία έχει αν πολιτικές αναλύσεις τον μετρούν ως οπαδό. Σημασία έχει αν πιάνει
χώρο στο real estate της λογιστικής απεικόνισης του κόσμου. Κι ας μην είναι
πλασμένος γι αυτό.
Αυτό
αποφασίζουν οι ταχυδακτυλουργοί του αίματος, του χρήματος, της εξουσίας. Αυτό.
Το να μην είμαστε.
Αυτή
είναι η μαύρη τρύπα της μοναδικότητας της ζωής μας. Του δώρου που μας έλαχε.
Θα
αφήσουμε να μας καταπιεί;
Καλή
χρονιά.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
