Ψιθυριστά στον καιρό του ΔΝΤ...

Γράφει η Ροζαλία

http://www.noramiri.blogspot.com/

Εχω καιρο να γραψω, καιρο να εκφρασω εδω τις σκεψεις,τους ψιθυρισμους... Κι εχω αργήσει, όχι επειδή λειπω, ουτε επειδή δεν είχα χρονο. Αλλα επειδή δεν είχα και δεν έχω ακμαίο ηθικό και φρόνημα. Επειδή φροντισαν να τσακιστούμε, να ταπεινωθούμε, να εξευτελιστουμε, να γίνουμε επαίτες και ζήτουλες κι ας μετείχαμε δια της παιδειας μας κι ας φεραμε τον πανανθρώπινο ελληνικό πολιτισμό. Επειδή το ελληνικό κρατος που ποτε δεν απεκτησε δομες τετοιες που θα παρειχαν ισχυρη έννομη ταξη με ισοτητα όλων έναντι του νόμου και του νόμου έναντι όλων, τα τελευταία 30 χρόνια παιχτηκε ως χαρτι προσημειωμένης τραπουλας, στο τζόγο της αναξιότητας,της ηθελημενης ασχετοσυνης, του εικη και ως έτυχε στην καλυτερη των περιπτώσεων.

Και στο συνολικό του ξε-πουλημα, στην ετοιμη από καιρό απο-εθνοποίησή του, στην σταδιακή παράδοσή του στο τσουναμι της παγκοσμιοποίησης, αλλως. Ξεχάσαμε λοιπόν τις αξιες μας, τις ιδιαιτερότητές μας, όλα αυτα που συνιστουν το διαφορετικο στο ποικίλο μωσαικο της ανθρωπότητας, γιατί άλλωστε; καλα περνουσαν κι εμεις στον απόηχο, καλα κι εμείς. με τις επιδοτήσεις μας, με τα άπειρα σεμιναρια που καταρτίζαμε πρασινους ή μπλε απολιτικ γόνους,με τα δάνειά μας για να οικοδομούμε τις σαθρες σχεσεις που χαλάσαμε και στη θεση τους έπρεπε να μπει ένα εξοχικό, μια λιμο, μια γκομενα ιλουσταρσιον... Γιατι να αναπτύξουμε την προοπτική του μέλλοντος;;;;; Εθνικός υμνος "ο,τι φας, ο,τι πιείς κι ο,τι αρπάξει ο κώλος σου, απο πάνω προς τα κατω κι ανάποδα και δωσεεεε! υπουργοι με βιλλαρες και ανασφάλιστο προσωπικό, παμπερς με δις, τσοβολα δωστα όλα, ΤΕΙ χωρις αναγνωριση τιτλων αλλα καθηγητες παν/μιου με "χωρις" τυπικά προσόντα...

Κι εγω λοιπόν την αλβανίδα μου ανασφάλιστη, τη βοηθω λεει , κι εγω το αυτοκίνητο μου με δάνειο, κι εγω διακοπές με πιστωτική, κι εγω αλβανους στα κτήματα κι εγω στα σκυλάδικα... ούτως ή αλλως για την επιδότηση τα έχω...Δεν τελειώνει δυστυχώς η κατηφόρα.....Και σήμερα εδώ. με και υπο επιτροπεία. με και υπό κηδεμονία. υπό το εξευτελιστικο βλέμμα του Ντομινίκ, της Ανγκελα...να μας .....και να επιβλέπουν, αν είμαστε αρκουντως παθητικοί.ευπειθείς και υπακουοι υπήκοοι... Κι εγω λοιπον , που ντρεπομαι για όλα αυτά; Που δεν μπορώ να σταθω απεναντι στην επομενη γενια, όπως εκανε ο πατερας μου με τον ιερο ιδρώτα στο μέτωπο και να πω θελω να γινεις καλυτερη μου; κι εγω που δεν μπορω να χωρεσω την ταπείνωση και τον εξευτελισμο, να μιλήσω, να πω τι;

To blog της Ροζαλίας!!!

H τακτική σχολιαστής της viotia Ροζαλία δημιούργησε το δικό της blog με τον εντυπωσιακό και πολλά υποσχόμενο τίτλο Λυδία Λίθος. Ευχόμαστε από βάθους καρδίας καλή επιτυχία και προσβλέπουμε σε μια αποδοτική συνεργασία. Η ηλεκτρονική διεύθυνση είναι http://www.noramiri.blogspot.com/ και ήδη "κλέβουμε" το πρώτο θέμα:

Μου αρέσει: να αναπνέω ελεύθερα
να σκέφτομαι αδέσμευτα
να αυτοκαθορίζομαι
να συγκινούμαι
να γοητεύομαι
να βλέπω τη νέα γενιά να πεταρίζει
να συναντώ πολύτιμους λίθους στα σκουπίδια
να κατανοώ
να αγωνίζομαι ακόμα για το ελάχιστο ευ.

να μην ξεχνάω τις ρίζες, τις αφετηρίες, τον υγιή μόχθο.
να πιστεύω πως ό,τι σπέρνεις θερίζεις.
να θεωρώ την αχαριστία όνειδος.
να διαφυλλάττω τα τιμαλφή μου απ' τις χυδαίες υπάρξεις.

να διαβάζω για να κερδίζω την κεκτημένη σοφία.
να περπατάω στά βουνά για να κερδίζω στην αιωνιότητα.
να περπατάω στη θάλασσα για να φεύγω στη νοσταλγία του μέλλοντος.
που αξιώθηκα να υπάρχω ενσυνείδητα.

και λέω όχι:
στους καννίβαλους ανθρώπων, αξιών, ιδεών, μνήμης και συναισθημάτων.
στους φτηνούς τουρίστες της ζωής τους και της ζωής των άλλων.
στους ιδιοτελείς χωρίς διακύβευμα, γιατί είναι μωροί.
στους αδίστακτους ηθικολόγους
σε κάθε αλυσίδα συνενοχής

Η Δευτέρα της Ροζαλίας

Ποιος δεν αναρωτήθηκε μια μέρα: πώς θα ήταν άραγε η ζωή μου, έτσι και είχα γεννηθεί αλλού σε άλλη χώρα σε άλλη εποχή; Η ερώτηση αυτή εμπεριέχει μια από τις πιο διαδεδομένες ψευδαισθήσεις του ανθρώπου, την ψευδαίσθηση που μας κάνει να θεωρούμε την κατάσταση της ζωής μας απλό διάκοσμο, μια ενδεχόμενη και εναλλάξιμη περίσταση μέσα από την οποία περνάει ο εαυτός μας, ανεξέρτητος και σταθερός. Τί ωραίο που είναι να φαντάζεται κανείς τις άλλες του ζωές, καμιά δεκαριά άλλες ενδεχόμενες ζωές! Αρκετά όμως με τις ονειροπολήσεις! Είμαστε όλοι αποκλειστικά καθηλωμένοι στη χρονολογία και στον τόπο της γέννησής μας.Ο εαυτός μας είναι αδιανόητος έξω από τη συγκεκριμένη και μοναδική κατάσταση της ζωής μας: μόνο μέσα σ αυτήν και μέσω αυτής μπορεί να γίνει κατανοητός...
Μ. Κούντερα

Μυστήρια Ροζαλία

Δεν πρεπει να λιποτακτεί κανείς όταν συμβαίνουν μεγάλα γεγονότα.

Καλή εβδομάδα από τη Ροζαλία

Mικρή παθολογία της εποχής
Μέσα απο τα MME να κατηγορείς τα MME, να καταφέρεσαι εναντίον τους μέσα από τη μικρή οθόνη και τα ερτζιανά, να βρίζεις τηλεοπτικά την κοινωνία του
θεάματος, να παίζεις σε όλα τα ταμπλό, να είσαι μέσα κι έξω, να συσσωρεύεις τα
πλεονεκτήματα και του αντάρτη και του κερδισμένου. Παραλλαγή: να απέχεις από τα
εγκόσμια αλλά να το γνωστοποιείς, να κάνεις να μιλούν για σένα κρατώντας μια
εύγλωττη σιωπή, να είσαι μια απουσία που βαραίνει.

Tο σύνδρομο
Βολταίρου-Ζολά-Σαρτρ: να μη χάνεις καμιά ευκαιρία, να αντιγράφεις τη
σχηματικότητα των υποθέσεων Καλός ή Ντρέυφους. Όχι να στρατεύεσαι σε ένα δίκαιο
αγώνα αλλά να αναζητάς έναν αγώνα, οποιονδήποτε για να στρατευτείς. Να φοβάσαι
πάνω απ όλα μήπως χάσεις την ιστορία, να θέλεις να σταθείς αντάξιος των μεγάλων
προγόνων, αν είναι δυνατόν ακίνδυνα. Παραλλαγή: Ο αεικίνητος διανοούμενος. Να
ορμάς στην παραμικρή ευκαιρία για να διατυπώσεις την άποψή σου, να έχεις λόγο
πάνω σε όλα, από το Τοπ 50 ώς το μετεωρολογικό δελτίο. Nα τρέχεις πίσω από την
επικαιρότητα και να γίνεσαι όχι η ηθική αλλά η λεκτική συνείδηση του καιρού σου.
Και κάθε φορά να μη λες παρά ένα και το ίδιο πράγμα: Εδώ είμαι εγώ!
Πασκάλ Μπρυκνέρ (H Mελαγχολική Δημοκρατία)

Λουλούδια και πυροτεχνήματα από τη Ροζαλία

Τα φιλοσοφήματα που γεννιούνται μες στη γαλήνη του μελετητηρίου ενός καθηγητή είναι ικανά να καταστρέψουν ολόκληρους πολιτισμούς.
Ι.Β.

Οι ευχές της Ροζαλίας

"Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων, αγάπην δε μη έχω, γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον. Και εάν έχω προφητείαν και ειδώ τα μυστήρια πάντα και πάσαν την γνώσιν, και εάν έχω πάσαν την πίστιν, ώστε όρη μεθιστάνειν, αγάπην δε μη έχω, ουδέν ειμί... Η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει. Είτε δε προφητείαι, καταργηθήσονται. Είτε γλώσσαι, παύσονται. Είτε γνώσις, καταργηθήσεται... Μείζων δε τούτων η αγάπη".

Η καλησπέρα της Ροζαλίας

ΜΝΗΜΗ

Η σκληρή καλημέρα της Ροζαλίας

Από τον πάγο στην έρημο η Ροζαλία

Το φως που καίει

Σταθερή αξία στη viotia η Ροζαλία, για την οποία επίσης είμαστε υπερήφανοι που γράφει εδώ, απέστειλε ένα πολύ όμορφο κείμενο για δημοσίευση. Δείτε το πλαισιωμένο από ένα αγαπημένο τραγούδι του μεγάλου Κουρτ Βάιλ.

Επιμέλεια: Ροζαλία
....Η γιαγιά μου είχε μια πολύ ενδιαφέρουσα θεωρία έλεγε πως παρόλο που όλοι γεννιόμαστε με ένα κουτάκι σπίρτα μέσα μας, δεν μπορούμε να τα ανάψουμε όλα μόνοι μας, χρειαζόμαστε οξυγόνο και τη βοήθεια ενός κεριού. Μόνο που το οξυγόνο σ’ αυτή την περίπτωση πρέπει να προέρχεται λόγου χάρη από την ανάσα ενός αγαπημένου, το κερί μπορεί να είναι οποιαδήποτε είδους τροφή. μουσική, χάδι, λέξη, ήχος που προκαλεί την ανάφλεξη και έτσι ανάβει ένα από τα σπίρτα. Για μια στιγμή νιώθουμε κυριευμένοι από ένα έντονο αίσθημα.

Δημιουργείται μέσα μας μια ευχάριστη ζέστη που θα εξαφανιστεί σιγά-σιγά όσο περνάει ο καιρός μέχρι να έλθει μια νέα ανάφλεξη να τη ζωντανέψει. Κάθε άνθρωπος πρέπει να ανακαλύψει ποια είναι τα κεριά του για να μπορέσει να ζήσει γιατί η ανάφλεξη που παράγεται όταν ανάβει ένα τέτοιο κερί είναι αυτό που τροφοδοτεί με ενέργεια την ψυχή. Με άλλα λόγια αυτή η ανάφλεξη είναι η τροφή της. Αν δε βρει κανείς έγκαιρα ποια είναι τα δικά του κεριά το κουτάκι με τα σπίρτα θα πάρει υγρασία και ποτέ δε θα μπορέσουμε ν’ ανάψουμε ένα σπίρτο.

Αν συμβεί αυτό η ψυχή φεύγει από το σώμα και περιπλανιέται στα πιο βαθιά σκοτάδια ψάχνοντας να βρει την τροφή της, αγνοώντας πως μόνο το σώμα που το αφήνει ανυπεράσπιστο και παγωμένο, θα μπορούσε να της τη δώσει.